ห้องสมุดต้องห้ามกับความทรงจำที่หายไป

"ถ้าคุณยังเปิดหน้านั้นต่อ เอเลน่า... เราทั้งคู่คงไม่ได้เดินออกจากห้องนี้ในฐานะมนุษย์ปกติแน่" เสียงกระซิบของรินทร์แหบพร่า ท่ามกลางความมืดทึบของชั้นใต้ดินชั้นที่สี่—เขตหวงห้ามเด็ดขาดที่เรียกว่า 'หอสมุดมรดกเงา' กลิ่นอายของกระดาษเก่าอายุร่วมศตวรรษผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็ก ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศเย็นเฉียบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ แสงไฟฉายแรงสูงจากมือของเอเลน่าส่องกระทบเข้ากับชั้นหนังสือสูงตระหง่านราวกับกำแพงปราสาท สันปกหนังสือเยอรมันโบราณไร้ชื่อเรื่องเรียงรายเป็นระเบียบ ทว่าความเงียบงันกลับถูกบีบอัดด้วยเสียง 'ติ๊ก... ติ๊ก...' ประหลาดที่ดังมาจากเบื้องลึก ราวกับนาฬิกาชีวิตกำลังนับถอยหลัง "คุณกำลังกลัวอะไรอยู่ รินทร์?" รองประธานสภานักเรียนสาวหันมามองเขา ดวงตาสนสีไพลินภายใต้กรอบแว่นทรง The Row สะท้อนแสงไฟฉายวับวาม เธอยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นและไร้พิفلุขเช่นเคย แม้ปลายนิ้วที่สวมถุงมือหนังสีดำกำลังเปิดหน้ากระดาษพับของสมุดบันทึกหนังแกะเล่มหนาอย่างระมัดระวัง "ผมไม่ได้กลัวความมืด" รินทร์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ กวาดสายตาสำรวจรอบตัวด้วยทักษะอันเชียบคม ดวงตาของเขาฉายประกายแสงสีฟ้าจางๆ เป็นระลอก—ระบบ *'Eye of Truth'* กำลังทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อวิเคราะห์โครงสร้างอะตอมและร่องรอยพลังงานในห้องนี้ "แต่ผมกำลังกังวลว่า... เจ้าของห้องนี้ไม่ได้ทิ้งความรู้เอาไว้ให้อ่านเล่น แต่เขากำลัง 'สร้าง' กับดักทางความคิดไว้รอรับคนที่ฉลาดพอจะไขมันได้ต่างหาก" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของรินทร์ ทว่าในบรรยากาศเช่นนี้ มันกลับฟังดูเยียบเย็นเสียจนน่าขนลุก [ระบบตรวจพบเขตอาคมข้อมูลระดับสูง: 'หอสมุดความทรงจำสีเลือด'] [คำเตือน: จิตวิญญาณของผู้ใช้ร่างเดิมกำลังพยายามเชื่อมต่อผ่านคลื่นความถี่สมอง 94.7%] [คำแนะนำ: โปรดรักษาสติสัมปชัญญะ มิฉะนั้นอัตลักษณ์ตัวตนปัจจุบันอาจถูกแทนที่ด้วยข้อมูลขยะจากอดีต!] รินทร์กัดฟันกรอด ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจากก้านสมอง ราวกับมีเข็มนับร้อยเล่มกำลังทิ่มแทงลงบนเนื้อเยื่อความทรงจำ ภาพเหตุการณ์ที่ไม่ใช่ของเขา—ภาพของชายหนุ่มสวมเสื้อกราวน์สีขาวคนหนึ่งกำลังก้มหน้าเขียนสมุดบันทึกด้วยมือที่สั่นเทา เลือดสีแดงฉานหยดลงบนกระดาษทีละหยด เสียงกรีดร้องโหยหวนจากห้องทดลองข้างๆ ดังสะท้อนก้องในหัว "รินทร์! คุณหน้าซีดมาก เกิดอะไรขึ้น?" เอเลน่าขยับตัวเข้ามาประชิด เธอวางมือลงบนลาดไหล่หนาของเขาโดยสัญชาตญาณ แรงกดอุ่นๆ จากฝ่ามือของเธอดึงสติที่กำลังหลุดลอยให้กลับคืนมาสู่ความเป็นจริง รินทร์หอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาที่เคยคมปลาบกลับไหวระริกชั่วขณะ "ผม... ผมเห็นเขา เอเลน่า... เจ้าของร่างนี้ไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุอย่างที่รายงานทางการระบุไว้" "คุณหมายความว่าอย่างไร?" "เขาถูก 'ลบตัวตน' จากข้างใน" รินทร์ใช้มือขยับแว่นสายตาเล็กน้อยเพื่อซ่อนความสั่นเทาของกล้ามเนื้อ นิ้วมือที่สวมถุงมือของเอเลน่าพลิกกระดาษหน้าถัดไปของสมุดบันทึกเล่มนั้นอย่างช้าๆ ทันใดนั้น แสงเรืองรองสีทองอ่อนก็สาดส่องขึ้นมาจากตัวอักษรหมึกซึมโบราณ มันไม่ใช่หมึกธรรมดา แต่มันคือสารประกอบนาโนเทคโนโลยีรุ่นบุกเบิกที่ตอบสนองต่อดีเอ็นเอและคลื่นสมอง! *พรึบ!* ตัวอักษรเหล่านั้นหลุดลอยขึ้นมาจากหน้ากระดาษ กลายเป็นละอองแสงดิจิทัลสีครามลอยวนเวียนอยู่กลางอากาศ ก่อนจะประกอบร่างกันขึ้นเป็นหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงสามมิติขนาดใหญ่ ข้อมูลจำนวนมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมองของรินทร์โดยไม่ทันตั้งตัว [ระบบกำลังอัปโหลดฐานข้อมูล: โครงการ 'The Genesis Protocol'] [ระดับการเข้าถึง: สูงสุด (ระดับ S)] [ปลดล็อกทักษะพิเศษ: 'เนตรวิเคราะห์วิญญาณ' (Soul-Analysis Eye)] รินทร์เบิกตากว้าง ความเจ็บปวดในหัวหายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกโล่งโปร่งอย่างประหลาด ราวกับสมองของเขาได้รับการอัปเกรดขีดความสามารถขึ้นไปอีกขั้น ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว ไม่ใช่พลังที่เพิ่มขึ้น แต่เป็น 'ความจริง' ที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ในหน้าต่างโฮโลแกรมนั้น ปรากฏภาพถ่ายสามมิติของผังองค์กรลับภายในบริษัทที่เขาเคยทำงานอยู่ ชื่อของบอสใหญ่และผู้ร่วมสมรู้ร่วมคิดถูกโยงใยด้วยเส้นสีแดงฉาน และหนึ่งในนั้น... มีชื่อของบุคคลที่เขารู้จักคุ้นเคยเป็นอย่างดีปรากฏอยู่ด้วย เอเลน่าหรี่ตามองภาพโฮโลแกรมนั้น แววตาที่เคยราบเรียบกลับไหวระริกอย่างรุนแรง เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือเรียวบางเอื้อมไปแตะที่กระเป๋าเสื้อสูทด้านในโดยสัญชาตญาณ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ซ่อนปืนพกเก็บเสียงกระบอกเล็กเอาไว้ "ดูท่าทางคุณจะไม่แปลกใจเลยนะ เอเลน่า" รินทร์หันกลับมามองคู่หูสาว น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง ทว่าเต็มไปด้วยมวลอารมณ์ที่ซับซ้อน ทั้งผิดหวัง โกรธเกรี้ยว และเย้ยหยัน "หรือว่า... รายชื่อที่ปรากฏอยู่ตรงนี้ คือภารกิจที่องค์กรของคุณส่งคุณมาเพื่อ 'เก็บกวาด' ตั้งแต่แรกกันแน่?" บรรยากาศในห้องสมุดใต้ดินดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งทันที เอเลน่าชะงักค้าง รัศมีรอบตัวเธอกลายเป็นความเย็นชาแบบสายลับมืออาชีพที่พร้อมจะปลิดชีพอเป้าหมายได้ทุกเมื่อ ความไว้วางใจที่สะสมร่วมกันมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา พังทลายลงในชั่วพริบตาเหลือเพียงช่องว่างกว้างใหญ่ระหว่างผู้ล่าและผู้ถูกล่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรทำลายความเงียบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็ดังขึ้นจากบันไดวนเบื้องบน พร้อมกับแสงไฟฉายกราดส่องลงมาตามผนังปูนเปลือย เสียงปลดล็อกปืนกลมือรุ่นใหม่ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน "พบเป้าหมายแล้ว! ยืนยันการวิสามัญทันที หากขัดขืน!" เสียงตะโกนเหี้ยมเกรียมดังสะท้อนก้องลงมาจากด้านบน เอเลน่าหันขวับไปมองทางบันได ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้ารินทร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลังเลเป็นครั้งแรกในชีวิต ทว่ารินทร์กลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าจากระบบ *Eye of Truth* เปล่งประกายเจิดจ้าในความมืด เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนเรียบเนียนของเอเลน่าไว้แน่นด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ "ถ้าไม่อยากตายอยู่ที่นี่... ก็เชื่อใจผมอีกสักครั้ง รองประธานสภานักเรียน" รินทร์กระชากตัวเธอพุ่งหลบเข้าไปหลังชั้นหนังสือเหล็กขนาดยักษ์ ในเสี้ยววินาทีก่อนที่กระสุนเจาะเกราะนับสิบนัดจะพุ่งทะลวงผนังปูนด้านหลังจนเศษปูนกระจายว่อน! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ!