การเสียสละเพื่อพวกพ้อง

ความหนาแน่นของมวลอากาศในโถงพิธีกรรมเวลานี้ กดทับลงมาบนบ่าของรินทร์ราวกับมีภูเขาทั้งลูกมาตั้งอยู่ ความเย็นยะเยือกที่แล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าขึ้นสู่หัวสมองในเสี้ยววินาทีเมื่อครู่ มิได้จางหายไป หากแต่กำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเขาอย่างช้าๆ ร่างเงาสีดำมหึมาที่ใหญ่โตกว่าอาคิระนับสเท่า ก้าวข้ามผ่านบัลลังก์ศิลาโบราณออกมาอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับสั่นสะเทือนไปถึงแก่นวิญญาณ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงของสิ่งมีชีวิต แต่มันคือเสียงสะท้อนจากความมืดมิดยุคบรรพกาลที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล "ระวังค่ะ รินทร์!" เสียงของอาคิระตวัดกร้าวขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด แว่นตากรอบบางของเธอสะท้อนแสงสีเงินวาวโรจน์จากอักขระเวทที่เธอกำลังร่าย มือเรียวบางตวัดสร้างม่านพลังบาตรสีครามซ้อนทับกันถึงเจ็ดชั้นเพื่อปกป้องเด็กหนุ่มเบื้องหลัง ทว่ารินทร์กลับสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนอันเปราะบางของม่านพลังนั้น มันสั่นระริกราวกับแก้วที่กำลังจะแตกละเอียดเมื่อเผชิญหน้ากับพายุ ดวงตาสสีทองคำภายใต้หน้ากากของเงาดำคู่นั้นกวาดมองมายังพวกเขา ราวกับกำลังพิจารณาเหยื่อตัวน้อยในกรงขัง รินทร์กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด รสชาติเค็มปร่าในปากช่วยดึงสติของเขาให้กลับคืนมา สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็ว ระบบพยากรณ์ในหัวของเขาเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ ภาพไทม์ไลน์ในอีกสามวินาทีข้างหน้าฉายชัดขึ้นมาในม่านตา—ภาพที่ม่านพลังเจ็ดชั้นของอาคิระแตกสลาย ภาพที่ร่างของอาจารย์สาวกระเด็นกระแทกเสาหิน และภาพที่เงาสีดำนั้นเอื้อมมือคว้าจับหัวใจของเขา *ไม่ได้การ... ถ้ายังเป็นแบบนี้ ตายกันหมดแน่* รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด แม้จะรู้ว่าการฝืนใช้พลังพยากรณ์เกินขีดจำกัดจะสร้างภาระมหาศาลให้กับร่างกายเพียงใด แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น ดวงตาของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม รัศมีพลังเวทสีทองอ่อนแผ่ขยายออกรอบตัวจนเกิดเป็นเกลียวคลื่นพลังงาน "อาคิระครับ... เอ๊ย! อาจารย์คะ!" รินทร์เกือบหลุดปากผิดสำเนียงเมื่อความตึงเครียดเข้าครอบงำ แต่เขาก็แก้คำพูดได้อย่างทันท่วงที "หนทางข้างหน้ามีทางเดียว... เปิดช่องว่างทางด้านซ้ายสามสิบองศาให้หนูทีค่ะ!" อาจารย์สาวชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเลือดสดๆ ไหลรินออกจากเรียวปากของเด็กหนุ่ม แต่วินัยและความเชื่อมั่นในตัวลูกศิษย์ทำให้เธอพยักหน้ารับอย่างเด็ดเดี่ยว มือเรียวสะบัดคทาเวท บิดเบือนทิศทางของแรงดันอากาศจนเกิดเป็นช่องโหว่เล็กๆ ตามที่รินทร์ต้องการ นั่นคือ "จุดบอด" ของไทม์ไลน์ที่ระบบคำ toánไว้ รินทร์ไม่รอช้า เขาก้าวเท้าออกไปด้วยความเร็วสูงสุดที่กล้ามเนื้อจะรับไหว ร่างกายของเขาร้าวรานราวกับกระดูกทุกท่อนกำลังจะหลุดออกจากกัน พลังงานสีทองในมือรวมตัวกันเป็นดาบศาสตราแห่งการพยากรณ์ พุ่งตรงไปยังจุดอักขระเรืองแสงบนหน้าอกของเงาดำมหึมานั้น ปัง! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว แรงสะท้อนกลับซัดร่างของรินทร์กระเด็นลอยละลิ่วกลางอากาศ เลือดสีแดงฉานพ่นออกจากปากของเขาสาดกระเซ็นลงบนพื้นศิลาเบื้องล่าง ทว่าการโจมตีนั้นไม่ได้สูญเปล่า อักขระบนร่างเงาดำเกิดรอยร้าวลึก และมันส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดเป็นครั้งแรก "รินทร์!" อาคิระพุ่งเข้ามารับร่างที่กำลังร่วงหล่นของเด็กหนุ่มไว้ อ้อมแขนของเธอกอดประคองเขาแน่น ความเย็นจากไอเวทของเธอช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มแผดเผาในร่างของรินทร์ได้เล็กน้อย "เธอ... ทำบ้าอะไรลงไป รู้ตัวไหมว่าเกือบเอาชีวิตไม่รอด!" รินทร์แย้มยิ้มจางๆ บนใบหน้าที่ซีดเผือด ดวงตาสีครามค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพปกติ ลมหายใจของเขาติดขัดและแผ่วเบา "หนู... แค่ทำตามหน้าที่ของลูกศิษย์คนนี้ค่ะ... และปกป้องคนสำคัญ..." ทว่า ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวกลับเข้าปกคลุมอีกครั้ง เงาดำมหึมาที่ควรจะได้รับบาดเจ็บสาหัส กลับค่อยๆ ยืดขยายร่างออกไปอย่างไร้ขีดจำกัด รอยร้าวบนหน้าอกของมันสมานเข้าหากันด้วยละอองหมอกสีดำทมิฬ ดวงตาสีทองคู่นั้นจ้องมองมาที่พวกเขาระยะประชิด เสียงกระซิบแหบพร่าดังก้องขึ้นในหัวของทั้งคู่ ราวกับเสียงของปีศาจจากขุมนรก *“น่าสนใจ... มดปลวกที่กล้าหาญเช่นนี้ สมควรได้รับการต้อนรับอย่างสาสม”* สิ้นเสียงนั้น พื้นเบื้องล่างที่พวกเขายืนอยู่ก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ แรงดูดมหาศาลกระชากวิญญาณของรินทร์และอาคิระให้ดิ่งจมลงสู่ความมืดมิดอย่างไร้ทางสู้ ในวินาทีสุดท้ายก่อนที่สติของรินทร์จะดับวูบลง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นในโสตประสาท [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลุก "เขตแดนอาถรรพ์ระดับปรมาจารย์"...] [คำเตือน: เงื่อนไขการเสียสละถูกกระตุ้น... ปลดล็อกพลังที่แท้จริงของโฮสต์...] [บุคคลปริศนา ปรากฏตัว ณ จุดเกิดเหตุ...] -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินทร์และอาจารย์อาคิระมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ