ศึกตัดสินที่หอคอยเวท

"ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย รินทร์... เด็กน้อยผู้กล้าท้าทายโชคชะตา" เสียงก้องกังวานที่สะท้อนไปมาภายในโครงสร้างหินโบราณของหอคอยเวทไม่ได้มาจากสิ่งมีชีวิต หากแต่มันคือเสียงคำรามของเขตอาคมชั้นสูงที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลนับร้อยปี แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านกดทับลงบนบ่าของเด็กหนุ่มจนลมหายใจสะดุด รินทร์ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมและแนวสันหลัง แม้ความเหนื่อยล้าจากการผ่านศึกย่อยนับไม่ถ้วนจะสะสมอยู่ในกล้ามเนื้อทุกมัด แต่ดวงตาคู่คมกลับฉายแววแน่วแน่ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ตรงหน้าเขา... อาคิระในชุดคลุมยาวสีเงินยวงกำลังยืนนิ่งสงบ ทว่าบรรยากาศรอบกายเธอกลับบิดเบี้ยวจากคลื่นพลังเวทอันเข้มข้น ดวงตาคู่สวยที่เคยทอประกายอบอุ่นและเอ็นดูยามเมื่อสั่งสอนเขา บัดนี้กลับว่างเปล่า เยือกเย็น และไร้ซึ่งความรู้สึกราวกับรูปปั้นสลักจากหินอ่อน "อาจารย์..." รินทร์เอ่ยเรียกเสียงแผ่ว ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นในอก ไทม์ไลน์ในหัวที่ระบบพยากรณ์ประมวลผลไว้กำลังกระพริบเตือนสีแดงฉาน ภาพอนาคตอันเลวร้ายที่เขามองเห็นเมื่อครู่บอกชัดเจนว่า นี่ไม่ใช่การทดสอบเพื่อประเมินความสามารถธรรมดา แต่มันคือการปะทะกันเพื่อชี้ชะตาว่าใครจะได้ครอบครองแก่นแท้แห่งหอคอยเวทแห่งนี้ "อย่าได้ไขว้เขวไป รินทร์" อาคิระเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนทนาราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าทุกคำพูดกลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ "หน้าที่ของผู้คุมกฎคือการทดสอบว่าเจ้ามีความคู่ควรพอที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเองหรือไม่... ถ้าเจ้ายังมีจิตใจที่ลังเล เจ้าก็ไม่มีทางปกป้องสิ่งใดได้เลย" สิ้นเสียงนั้น ร่างบางของอาจารย์สาวก็หายวับไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี! "เร็วมาก!" รินทร์อุทานในใจ สมองส่วนหน้าทำงานด้วยความเร็วสูงสุด ระบบพยากรณ์ในดวงตาซ้ายทำงานทันทีโดยไม่ต้องรอคำสั่ง เส้นแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในม่านตา คาดการณ์วิถีการเคลื่อนไหวล่วงหน้าเสี้ยววินาที *เปรี้ยง!* เด็กหนุ่มเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว แรงลมจากการพุ่งชนของอาคิระเฉือนเข้าที่แก้มซ้ายจนเกิดรอยแผลบางๆ และหยดเลือดสีแดงสดซึมออกมา ร่างของอาคิระปรากฏขึ้นเบื้องหลังจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ กำแพงหินแกรนิตด้านหลังแตกละเอียดเป็นจุล แรงระเบิดจากการปะทะครั้งเดียวกวาดเอาเศษหินปลิวว่อนไปทั่วอาณาบริเวณ "มัวแต่พะวงเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวอยู่หรือไง เจ้าเด็กโง่" อาคิระพลิกตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับวาดมือสร้างวงแหวนเวทสีครามซ้อนทับกันเจ็ดชั้น กลางอากาศแปรเปลี่ยนเป็นหอกน้ำแข็งนับร้อยเล่มที่พร้อมพุ่งเข้าเสียบร่างของเขาในคราเดียว รินทร์กัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากพลังกายที่ถูกสูบฉีดไปใช้ประมวลผลอนาคตเริ่มส่งผลให้เขามีอาการวิงเวียน แต่นี่ไม่ใช่เวลามาใส่ใจความอ่อนล้า เขาดีดตัวถอยหลังพร้อมกับสะบัดมือเรียกแผ่นยันต์ศิลาโบราณที่สะสมพลังธาตุลมและดินขึ้นมาตั้งเป็นโล่กำบัง *ตึง! ตึง! ตึง!* หอกน้ำแข็งพุ่งเข้าปักกระแทกโล่ศิลาอย่างบ้าคลั่ง แรงกระแทกแต่ละครั้งสะท้อนผ่านแขนทั้งสองข้างจนชาหนึบ รินทร์ใช้ไหวพริบคำนวณมุมตกกระทบของหอกแต่ละเล่ม อาศัยจังหวะที่หอกชุดสุดท้ายกำลังจะทะลุผ่านโล่ ดีดตัวพุ่งทะยานสวนขึ้นไปด้านบนพร้อมกับตวัดดาบเวทในมือฟันฝ่าม่านหมอกไอเย็น "ผมไม่ได้ลังเลที่จะสู้กับอาจารย์หรอกครับ..." รินทร์ตะโกนก้อง ฝ่าความหนาวเหน็บเข้าไปประชิดตัวหญิงสาว ดาบในมือเปล่งประกายแสงสีทองอร่ามจากทักษะผสานที่เขาเพิ่งค้นพบ "...แต่ผมแค่อยากพาอาจารย์กลับไปด้วยกันต่างหาก!" ดวงตาของอาคิระไหววับไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความทรงจำอันเลือนรางจากการถูกควบคุมด้วยอาคมโบราณกระตุกวูบ แต่วินาทีต่อมา แววตาว่างเปล่าก็กลับมาแทนที่ รอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาปรากฏขึ้นที่มุมปากของอาจารย์สาว "ปากเก่งขึ้นนี่... แต่แค่นั้นยังไม่พอหรอก" อาคิระไม่หลบเลี่ยง เธอยกมือขึ้นรับคมดาบของรินทร์ด้วยมือเปล่าที่มีออร่าสีดำทมิฬห่อหุ้ม แรงปะทะสะท้อนกลับจนรินทร์กระเด็นถอยหลังลอยละลิ่ว กระแทกเข้ากับเสาหินของหอคอยอย่างจัง รสชาติคาวเลือดเอ่อล้นขึ้นมาที่ริมฝีปาก ร่างกายของเขาร้าวราญไปหมดทุกส่วน พลังกายในระบบแจ้งเตือนว่าเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว "อึก... บ้าเอ๊ย..." รินทร์พยายามยันตัวเองลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกที่ปวดแปลบ ดวงตาพร่ามัวเล็กน้อยเนื่องจากการใช้งานระบบพยากรณ์เกินขีดจำกัด เบื้องหน้าของเขา อาคิระยืนนิ่งสงบราวกับไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน พลังเวทมหาศาลรอบตัวเธอกำลังรวมตัวกันเป็นรูปทรงอสรพิษเพลิงทมิฬขนาดมหึมา แผ่ไอความร้อนระอุแผดเผาบรรยากาศรอบข้างจนบิดเบี้ยว นี่คือกระบวนท่าไม้ตายที่รุนแรงที่สุดของเธอ หากโดนเข้าไป รินทร์รู้ดีว่าร่างของเขาคงสลายกลายเป็นจุลในพริบตาเดียว "นี่คือบทเรียนสุดท้าย รินทร์ ความอ่อนแอคือบาป" เสียงของอาคิระเย็นเยียบไร้ความปรานี อสรพิษเพลิงทมิฬอ้าปากกว้างเตรียมพุ่งเข้าโจมตี รินทร์สูดหายใจเข้าลึก หลับตาลงชั่วขณะ ตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เขาไม่ได้เตรียมตั้งรับหรือหาทางหลบหนี แต่เขากลับปล่อยให้จิตใจนิ่งสงบ ดึงเอาพลังจิตเฮือกสุดท้ายเชื่อมต่อกับแก่นแท้ของระบบพยากรณ์โดยตรง ยอมรับความเสี่ยงที่จะสูญเสียการควบคุมสติสัมปชัญญะ เพื่อมองหา "ช่องว่าง" เพียงหนึ่งเดียวในอนาคตอันริบหรี่ ในห้วงความคิดที่เวลาเดินช้าลงราวกับหยุดนิ่ง รินทร์มองเห็นภาพอนาคตหลายร้อยรูปแบบซ้อนทับกัน ภาพที่เขาพ่ายแพ้ ภาพที่หอคอยพังทลาย และ... ภาพของจุดศูนย์กลางพลังงานในตัวอาคิระที่มีรอยร้าวเล็กๆ ซ่อนอยู่ ดวงตาสองสีลืมโพลงขึ้นทันที ประกายแสงสีทองและสีฟ้าสว่างวาบจนเจิดจ้า รินทร์พุ่งทะยานสวนอสรพิษเพลิงทมิฬเข้าไปตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัวความตาย ดาบในมือรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี แทงตรงไปยังจุดบอดกลางหน้าอกของอาจารย์สาวด้วยความเร็วที่เหนือกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา *ฉึก!* เสียงคมดาบทะลุผ่านม่านพลังงานดังขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของอาคิระที่เบิกตากว้างเป็นครั้งแรก อสรพิษเพลิงทมิฬสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำร่วงหล่นลงสู่พื้นราวกับหิมะโปรยปราย ร่างของทั้งสองหยุดชะงักนิ่งค้างอยู่ในระยะประชิด ปลายดาบของรินทร์หยุดอยู่ตรงหน้าอกของอาจารย์สาวห่างเพียงไม่ถึงมิลลิเมตร ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วทั้งหอคอยเวท รินทร์หอบหายใจถี่กระชั้น หยดเลือดหยดลงกระทบพื้นหินเสียงดังสะท้อนก้อง เขายิ้มออกมาบางเบาเมื่อภารกิจตรงหน้าสำเร็จลุล่วงด้วยดี ทว่า... รอยยิ้มนั้นยังไม่ทันจางหายไปจากใบหน้า เสียงเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นด้วยโทนเสียงแหลมสูงจนน่ากลัว [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบตัวตนปริศนาภาระผูกพันขั้นที่สาม...] [ระบบพยากรณ์ถูกแทนที่ด้วยรหัสลับจากผู้สร้างที่แท้จริง...] [คำเตือน: บอสลับแห่งหอคอยเวทมนตร์ตัวจริงกำลังลืมตาตื่นขึ้นจากผนึก!] รินทร์ชะงักค้าง ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าขึ้นสู่หัวสมองในเสี้ยววินาที เมื่อเงาสودดำมหึมาที่ใหญ่โตกว่าอาคิระนับสเท่า ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลังบัลลังก์ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินทร์และผองเพื่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ!