กลยุทธ์เหนือชั้น

กลิ่นอายความชื้นของสนิมเหล็กและกลิ่นอับของหินปูนโบราณใต้ดินคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ แต่รินทร์กลับสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างมีสติ ปลายนิ้วเรียวยาวของเด็กหนุ่มแตะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมใสสีครามที่ลอยเคคว้างอยู่กลางอากาศ หน้าจอแสดงผลเส้นทางเดินพลังงานเวทของอาณาเขตชั้นใต้ดินโรงเรียนเวทแห่งนี้เป็นสามมิติอย่างละเอียด ทุกย่างก้าวที่เขาและผองเพื่อนกำลังเดินไป ถูกคำนวณผ่าน "ระบบพยากรณ์ลับ" จนแม่นยำราziกับจับวาง "ตรงมุมอับสายตาของเสาหินศิลาแลงด้านซ้าย มีกับดักเวทมนตร์ระดับสี่ดักรออยู่ค่ะ... ถ้ารินทร์ก้าวพลาดไปแม้แต่เซนติเมตรเดียว โครงข่ายอาคมนี้จะส่งสัญญาณเตือนไปยังห้องบัญชาการของฝ่ายตรงข้ามทันที" เสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นแต่เจือความห่วงใยดังขึ้นจากข้างกาย อาคิระ อาจารย์สาวลึกลับผู้คุมกฎแห่งหอพักเวทมนตร์ ปรับลมหายใจให้กลมกลืนไปกับความมืด ดวงตาสีรัตติกาลของเธอภายใต้แสงสลัวสะท้อนประกายความคมกริบ มือขาวเนียนกระชับด้ามมีดอาคมในมือมั่น รินทร์เหลือบมองอาจารย์สาวแวบหนึ่ง มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างคนมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ดวงตาของเด็กหนุ่มฉายแววสุขุมรอบคอบ ไทม์ไลน์อนาคตที่เขาเพิ่งมองเห็นเมื่อสิบนาทีที่แล้วกำลังดำเนินไปตามฉากทัศน์ที่คาดการณ์ไว้ไม่มีผิดเพี้ยน แม้การใช้เนตรพยากรณ์จะแลกมาด้วยหยดเลือดที่ซึมออกจากมุมปากและอาการปวดร้าวบริเวณขมับขวา แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาที่จะหยุดยั้งเกมหมากกระดานนี้ได้ "ไม่ต้องห่วงครับ... เอ๊ย ไม่ใช่ค่ะ ฉันหมายถึง ทุกอย่างอยู่ในแผนแล้วค่ะอาจารย์อาคิระ" รินทร์เผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกมาเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติจนอาคิระต้องปรายตามองด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นไส้ "เจ้าเด็กคนนี้นี่นะ เวลาหน้าิ่วใจคอยังมีแก่andมาเล่นลิ้นอีกเหรอคะ" อาคิระเอ็ดเบาๆ แต่รอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏขึ้นบนมุมปากของเธอกลับทำให้บรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด การที่รินทร์เลือกใช้วิธี "ล้อมจับ" แทนที่จะบุกเข้าไปตรงๆ นับว่าเป็นกลยุทธ์เหนือชั้นที่ศัตรูไม่มีทางคาดคิด ฝ่ายนั้นคิดว่าพวกเขากำลังวิ่งไล่ตามเหยื่ออย่างโง่เขลาในเขาวงกตใต้ดิน แต่ในความเป็นจริงแล้ว รินทร์ได้ใช้ระบบพยากรณ์คำนวณ "จุดอับทางจิตวิทยา" และ "เส้นทางถอยร่น" ของกลุ่มเงาทมิฬเอาไว้หมดสิ้นแล้ว ทุกย่างก้าวที่ศัตรูถอยหนี คือการเดินเข้าสู่กรงขังที่รินทร์และอาคิระร่วมกันถักทอตาข่ายอาคมรอไว้ รินทร์ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณหยุด ทุกคนในทีมเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณอย่างเงียบเชียบราวกับเงา ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตนเองที่เต้นระส่ำด้วยความตื่นเต้น "ระบบกำลังคำนวณความหนาแน่นของพลังเวทเป้าหมาย..." เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของรินทร์ [เป้าหมายหลักจำนวนสามคนกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่โซน A-4 ตามไทม์ไลน์คาดการณ์] [อัตราความสำเร็จในการซุ่มโจมตี: 98.5%] [คำเตือน: พลังงานกายภาพของผู้ใช้คงเหลือ 62% โปรดบริหารจัดการเวลาอย่างระมัดระวัง] รินทร์หรี่ตาลง มองผ่านความมืดไปยังห้องโถงกว้างเบื้องหน้า ที่ซึ่งเงาสีดำทะหึมาสามร่างกำลังเดินกะโผลกะกะด้วยความเหนื่อยล้า พวกมันตกหลุมพรางทางจิตวิทยาที่เขาและผองเพื่อนร่วมกันสร้างขึ้น—ข่าวกรองปลอมๆ เกี่ยวกับห้องเก็บสมบัติโบราณ ทำให้สุนัขล่าเนื้อเหล่านี้วิ่งวุ่นจนหมดแรง และตอนนี้ พวกมันกำลังเดินเข้ามาติดกับดักวงแหวนเวทผนึกมารที่รินทร์แอบฝังศิลาอาคมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน "ตอนนี้แหละค่ะ!" รินทร์ออกคำสั่งเฉียบขาด ร่างกายของเด็กหนุ่มพุ่งทะยานออกไปจากเสาหินราวกับลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง พลังเวทสีครามระเบิดออกจากปลายนิ้วประสานกับอักขระโบราณที่เรืองแสงวาบขึ้นจากพื้นดินรอบทิศทาง อาคิระเคลื่อนไหวตามไปติดๆ ดั่งภูตพราย ร่างเพรียวบางพุ่งเข้าประชิดเป้าหมายแรกด้วยความเร็วสูงก่อนที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว มีดอาคมในมือสะบัดวาดเป็นเส้นโค้งสีเงินยวง ตัดผ่านวงแหวนเวทป้องกันของศัตรูจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ "อาร์... อะไรกัน! พวกแกดักรออยู่แล้วงั้นเหรอ!" หัวหน้ากลุ่มเงาทมิฬแผดเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก ดวงเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา เมื่อพบว่าพวกตนกลายเป็นฝ่ายถูกโอบล้อมโดยสมบูรณ์ ไม่มีช่องให้หนีแม้แต่น้อย "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่ฉันเตรียมไว้ต้อนรับพวกคุณโดยเฉพาะค่ะ" รินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าทรงพลัง ร่างของเขายืนสง่างามอยู่บนแท่นศิลาเบื้องบน ดวงตาคมกริบมองลงมายังเหยื่อที่ดิ้นรนในตาข่ายอาคมด้วยความเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม รินทร์กลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่แล่นริ้วขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง ระบบพยากรณ์ในหัวของเขาสั่นสะท้อนอย่างรุนแรงจนหน้าจอโฮโลแกรมเกิดรอยแตกสีแดงฉาน เสียงเตือนภัยระดับวิกฤตดังระรัวจนแทบแก้วหูแตก [คำเตือนฉุกเฉิน! ตรวจพบความผันผวนของมิติที่ไม่รู้จัก] [ไทม์ไลน์กำลังถูกบิดเบือน... เป้าหมายที่ถูกจับกุมไม่ใช่ร่างจริง!] [อันตรายระดับ SSS กำลังตื่น