ความจริงที่น่าตกใจ

เศษกระจกเวทมนตร์สีครามที่แตกละเอียด ไม่ได้สะท้อนเพียงภาพเงาของห้องใต้ดินอันอับชื้น แต่มันกำลังสะท้อนความจริงอันบิดเบี้ยวที่รินทร์ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง "ระบบกำลังคำนวณความน่าจะเป็นผิดพลาด... ใช่ไหมครับ?" เสียงของเด็กหนุ่มสั่นพร่าเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบจ้องมองหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ตัวอักษรสีแดงฉานกะพริบรัวเตือนภัยระดับ SSS อย่างบ้าคลั่ง ทว่าสิ่งที่สะเทือนใจยิ่งกว่าคำเตือนเหล่านั้น คือร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้า—ร่างของคนที่เขาให้ความเคารพและไว้วางใจมากที่สุดในหอพักเวทมนตร์แห่งนี้ อาจารย์อาคิระไม่ได้มีสีหน้าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รอยยิ้มอ่อนโยนที่เคยประดับอยู่บนใบหน้างามเสมอ บัดนี้ได้เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงแววตาเรียบนิ่ง เย็นชา และล้ำลึกเกินกว่าที่เด็กหนุ่มวัยรุ่นอย่างเขาจะหยั่งถึง "เธอฉลาดเกินไปแล้วนะ รินทร์" น้ำเสียงนุ่มนวลที่เคยเอ่ยสอนบทเวทมนตร์ยากๆ กลับฟังดูวังเวงและกดดันจนแทบหยุดหายใจ นิ้วเรียวยาวของอาจารย์สาวค่อยๆ ปลดถุงมือหนังสีดำออก เผยให้เห็นรอยสลักอักขระโบราณที่เรืองแสงสีม่วงเข้มบนฝ่ามือ—ร่องรอยเดียวกับผู้ชักใยวิญญาณอาถรรพ์ที่ระบบพยากรณ์ตามหามาตลอดสามสิบตอน รินทร์ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความทรงจำตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาวิ่งวนอยู่ในหัว ทั้งคำแนะนำอันอบอุ่น ยาบำรุงพลังเวทที่เธอคอยจัดเตรียมให้ในยามที่เขาเหนื่อยล้าจากการใช้ระบบพยากรณ์ หรือแม้แต่ยามที่เธอปกป้องเขาจากเงื้อมมือของกรรมการคุมกฎ ทั้งหมดนั้น... คือความจริงหรือภาพลวงตาที่ถูกจัดฉากขึ้นกันแน่? "ทำไม... ทำไมต้องเป็นอาจารย์ล่ะครับ?" รินทร์เค้นเสียงถาม ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาในอกยิ่งกว่าบาดแผลจากการต่อสู้ "คนที่คอยเตือนผมเรื่องอันตราย คนที่บอกให้ผมเชื่อมั่นในพลังของตัวเอง... คือคนเดียวกันกับคนที่สร้างไทม์ไลน์ปลอมนี้ขึ้นมาเพื่อหลอกลวงผมอย่างนั้นเหรอครับ?" อาคิระถอนหายใจเบาๆ เปลือกตาที่ปิดลงครึ่งหนึ่งซ่อนความรู้สึกมากมายเอาไว้ เธอก้าวเข้ามาใกล้ชิดขึ้นทีละน้อย จนกลิ่นอายเวทมนตร์อันคุ้นเคยแต่บัดนี้กลับน่าสะพรึงกลัวโชยปะทะจมูก "เพราะว่าความสามารถของเธอมันน่ากลัวเกินไปอย่างไรล่ะ รินทร์" อาคิระเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ระบบพยากรณ์ที่เธอกำลังถือครองอยู่นั้น ไม่ใช่ของขวัญจากสวรรค์ แต่มันคือเศษเสี้ยวพลังของมหาปราชญ์โบราณที่ถูกผนึกไว้ ถ้าปล่อยให้เธอดึงอนาคตออกมาใช้ตามอำเภอใจ สมดุลของโลกเวทมนตร์ทั้งหมดจะพังทลาย ฉันจำเป็นต้อง... ดึงมันกลับมา ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้" พลันนั้น อากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท อาคิระยกมือขึ้น วงแหวนเวทสีม่วงเข้มปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของรินทร์ราวกับกรงขังไร้ทางหนี แรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับลงบนร่างจนเด็กหนุ่มทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น พลังเวทในร่างกายถูกดูดกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว ระบบพยากรณ์ส่งเสียงเตือนแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก [คำเตือน! พลังงานชีวิตและพลังของระบบกำลังลดลงสู่ระดับวิกฤต 5%] [ตรวจพบการใช้งานเวทมนตร์ต้องห้าม: 'ผนึกวิญญาณนิรันดร์'] [คำแนะนำด่วน: ใช้แต้มสะสมทั้งหมดเพื่อทะลวงเขตอาคม หรือยอมจำนนเพื่อรักษาชีพ] รินทร์กัดฟันแน่นจนเลือดซึมออกจากมุมปาก ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกถูกหักหลัง ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธและสิ้นหวัง ทว่าในห้วงความคิดที่มืดมนที่สุด ดวงตาคมกกลับฉายแวววาวโรจน์ขึ้นมาอย่างดื้อรั้น เขารู้ดีว่าหากยอมแพ้ตรงนี้ ทุกสิ่งที่เขาปกป้องมาตลอดจะสูญสลายไปในพริบตา "อาจารย์คิดว่าผม... จะยอมให้มันจบลงแค่นี้จริงๆ เหรอครับ?" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นอาจารย์ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แม้เนื้อตัวจะชุ่มไปด้วยเหงื่อและเลือด แต่นัยน์ตากลับทอประกายแสงสีทองอร่ามของระบบพยากรณ์ที่ถูกเร่งเร้าจนถึงขีดจำกัด นิ้วมือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะที่กลางหน้าอกของตนเอง—จุดเชื่อมต่อโดยตรงระหว่างจิตวิญญาณและแก่นแท้ของระบบ อาคิระขมวดคิ้วเล็กน้อย ความประหลาดใจฉายชัดขึ้นในแววตานิ่งงันเป็นครั้งแรก "เธอคิดจะทำอะไร... รินทร์?" "ผมเรียนรู้จากอาจารย์มามาก... ว่าคนเรามักจะประเมิน 'อนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้น' ต่ำเกินไปเสมอ" รินทร์ยิ้มกว้างขึ้น ทว่าแววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "และตอนนี้ ระบบพยากรณ์ไม่ได้กำลังพยากรณ์อนาคตของผม... แต่มันกำลังพยากรณ์จุดจบของอาจารย์ต่างหากล่ะครับ!" สิ้นเสียงคำประกาศกร้าว แสงสีทองเจิดจ้าก็ระเบิดออกรัศมีวงกว้างทำลายเขตอาคมสีม่วงจนแหลกละเอียดเป็นจุล แรงกระแทกมหาศาลซัดร่างของทั้งสองกระเด็นไปคนละทิศละทาง รินทร์หอบหายใจอย่างหนักหน่วงขณะที่ประคองร่างตนเองให้ลุกขึ้นยืน ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ฝุ่นควันจางลง เงาร่างอันคุ้นเคยอีกร่างหนึ่งที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นในสถานที่แห่งนี้ ก็ก้าวเท้าพ้นออกมาจากความมืด พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องกังวานไปทั่วห้องใต้ดิน "ทำได้ไม่เลวเลยนี่... เด็กน้อยของฉัน" ขวัญเนตรทายใจขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินทร์ในทุกๆ บทตอนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!