ศัตรูที่คาดไม่ถึง

แฟ้มเอกสารปกหนังสีเข้มถูกโยนลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างแรง เสียงกระแทกนั้นดังสะท้อนไปทั่วห้องสมุดเวทมนตร์โซนบูรพา ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นเขตปลอดผู้คนและเงียบสงบที่สุดของสถาบัน แต่ในยามบ่ายแก่ๆ เช่นนี้ พื้นที่อันศักดิ์สิทธิ์แห่งการค้นคว้ากลับถูกใช้เป็นเวทีแสดงอำนาจของกลุ่มบุคคลผู้หลง ใหลในความเหนือกว่า "เด็กใหม่... นายคิดจริงๆ หรือว่าการสอบภาคปฏิบัติเมื่อสัปดาห์ก่อน ทำให้รอดพ้นจากกฎระเบียบที่แท้จริงของที่นี่ไปได้?" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากเบื้องบน รินทร์เงยหน้าขึ้นจากตำราโบราณว่าด้วยเรื่องกระแสจิตและไสยเวทแขนงมืด ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนทั้งสามคนอย่างไม่สะทกสะท้าน เบื้องหน้าของเขคือ 'ภาคิน' นักศึกษาปีที่สามผู้มีสายเลือดตระกูลเวทมนตร์ชั้นสูง และเป็นหนึ่งในสภานักเรียนผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในหอพักเวท รินทร์ไม่ตอบทันที เขายังคงใช้ปลายนิ้วเรียวยาวพลิกหน้ากระดาษถัดไปอย่างใจIเย็นราวกับว่าการมีตัวตนของภาคินและพวกพ้องเป็นเพียงฝุ่นผงที่น่ารำคาญใจเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ท่าทีที่นิ่งสนิทและไม่อาทรรศร้อนนี้เองที่ทำให้เส้นความอดทนของภาคินขาดผึ่ง "ฉันถาม นายไม่ได้ยินหรือไง!" ภาคินตบโต๊ะเสียงดังลั่น มือข้างหนึ่งเอื้อมไปคว้าปกหนังสือเล่มหนาที่รินทร์กำลังศึกษาอยู่แล้วปัดมันลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ความเคารพ "เด็กทุนอย่างนายมันก็แค่วัตถุดิบชั้นต่ำที่อาศัยโชคช่วยผ่านเข้ารอบมาได้ อย่าได้ผยองคิดว่าจะเทียบชั้นกับพวกเราได้เลย" บรรยากาศรอบตัวเริ่มอุณหภูมิลดฮวบลง พลังเวทธาตุไฟที่อัดแน่นอยู่ในกำมือของภาคินถูกปลดปล่อยออกมาเล็กน้อยเพื่อข่มขวัญ หนังสือบนชั้นวางเริ่มสั่นไหวจากแรงกดดันทางจิตวิทยาที่รุ่นพี่จงใจแผ่ขยายออกมาเพื่อกดดันเด็กปีหนึ่งอย่างเขา รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาสีเข้มฉายประกายแสงสีทองจางๆ เป็นเสี้ยววินาที—นั่นคือกลไกของ *ระบบพยากรณ์ลับ* ที่ทำงานอัตโนมัติเมื่อตรวจจับอันตราย ไทม์ไลน์ในอีกสามวินาทีข้างหน้าฉายชัดผ่านห้วงความคิดของเขา... ภาคินกำลังจะใช้เวทหมัดอัคคีซัดเข้าที่ใบหน้าของเขาเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ ขณะที่เพื่อนอีกสองคนยืนปิดทางหนีที่มุมห้อง *ติ๊ง! ตรวจพบความตั้งใจประทุษร้ายระดับปานกลาง... เงื่อนไขการตอบโต้ด้วยภูมิปัญญาแห่งพยากรณ์พร้อมใช้งาน* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาท แต่มันไม่ใช่เสียงที่ทำให้รินทร์ตื่นตระหนก ตรงกันข้าม... มันคือเสียงดนตรีแห่งชัยชนะที่เขารอคอย รินทร์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ความสูงของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่ารุ่นพี่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย รอยยิ้มที่สุภาพแต่มันกลับเยือกเย็นเสียจนทำให้ภาคินชะงักไปชั่วขณะ "รุ่นพี่ภาคินคะ... เอ่อ หมายถึง รุ่นพี่ภาคินครับ... อ้อ ขออภัยค่ะ พอดีดิฉันติดนิสัยพูดตามอาจารย์อาคิระมาน่ะค่ะ" รินทร์จงใจเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้มีความกึ่งเย้ากึ่งหยอก แต่แววตากลับจริงจังจนน่ากลัว "ท่านกำลังทำผิดกฎข้อที่สิบสองของหอพักเวทมนตร์... ห้ามใช้เวทมนตร์ทำลายทรัพย์สินส่วนรวมและข่มขู่เพื่อนร่วมสถาบันในเขตหวงห้าม" "กฎบ้าบออะไร ฉันไม่สน!" ภาคินคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว เงื้อมือขึ้นเตรียมซัดหมัดเข้าใส่ตามภาพนิมิตที่รินทร์มองเห็น แต่ทว่า... รินทร์เร็วกว่าหนึ่งก้าวเสมอ เด็กหนุ่มไม่ได้หลบหนี และไม่ได้ใช้เวทมนตร์ต่อสู้ป้องกันตัวรุนแรง อาศัยจังหวะที่ภาคินก้าวเท้าขวาเพื่อส่งแรงเหวี่ยง รินทร์กลับใช้ปลายเท้าแตะลงบนตำราเวทที่ถูกปัดตกพื้นเมื่อครู่ พร้อมกับส่งกระแสจิตกระตุ้นอักขระเวทโบราณที่ซ่อนอยู่ใต้พรมของห้องสมุดซึ่งเชื่อมโยงกับระบบป้องกันอัตโนมัติของหอพักที่เขาได้ทำการอ่านและวิเคราะห์โครงสร้างไว้ล่วงหน้าจากตำราเล่มนั้น *แกร๊ก! ฟึบ!* วงแหวนเวทสีครามผุดขึ้นจากพื้นเบื้องล่างอย่างฉับพลัน ลากโซ่ตรวนเวتแสงสีขาวบริสุทธิ์พุ่งขึ้นมารัดข้อเท้าของภาคินและพรรคพวกทั้งสองคนไว้แน่นจนล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกันในคราวเดียว แรงกดดันมหาศาลจากกฎระเบียบสถาบันที่ถูกปลุกด้วยไหวพริบของรินทร์ทำให้พวกเขากระดุกกระดิิกไม่ได้แม้แต่น้อย "อะ... อะไรกัน! แกทำอะไรลงไปวะ!" ภาคินเบิกตากว้างด้วยความตกใจและอับอาย พยายามดิ้นรนแต่ยิ่งดิ้น โซ่เวทก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น รินทร์ก้มลงเก็บหนังสือขึ้นมาปัดฝุ่นอย่างทะนุถนอม ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนค้ำหัวรุ่นพี่ผู้เย่อหยิ่ง น้ำเสียงของเขาเรียաբนิ่งแต่น่าเกรงขาม "ดิฉัน... อภัยโทษ คือ ฉันเตือนด้วยความหวังดีแล้วนะคะรุ่นพี่" รินทร์ยิ้มหวานหยด "การเป็นคนเหนือกว่าคนอื่น ไม่ได้วัดกันที่ตระกูลเวทมนตร์หรือปริมาณมานาที่สะสมไว้หรอกค่ะ แต่มัดกันที่สมอง... และการรู้จักใช้สถานการณ์รอบตัวให้เป็นประโยชน์ต่างหากล่ะคะ" ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดและชัยชนะตกอยู่ในมือของรินทร์อย่างงดงามนั้นเอง อากาศภายในห้องสมุดก็บิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น กลิ่นอายของความมืดมนอันเก่าแก่และทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจากมุมมืดที่สุดของชั้นหนังสือชั้นในสุด ซึ่งเป็นเขตกักเก็บตำราต้องห้ามที่แม้แต่อาจารย์ยังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้า เงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ *ติ๊ง! เตือนภัยฉุกเฉิน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS... ไทม์ไลน์อนาคตถูกบิดเบือนอย่างสมบูรณ์แบบ* รินทร์ชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบเมื่อระบบพยากรณ์ของเขากลายเป็นสีแดงฉาน และสิ่งที่ไม่คาดฝันที่สุดก็ปรากฏกายขึ้นตรงหน้า... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในบทนี้นะคะ