ความลับใต้ห้องสมุดเก่า

"อย่าแตะต้องสันปกเล่มนั้นเด็ดขาด รินทร์... กลิ่นอายของมันไม่ใช่สิ่งที่คนในระดับพลังของเธอจะรับมือได้" น้ำเสียงราบเรียบของอาจารย์อาคิระดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องสมุดใต้ดินชั้นที่สี่ กลิ่นกระดาษเก่าแก่ผสมกับไอเย็นของเวทมนตร์โบราณโชยปะทะจมูก รินทร์ชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะสันปกหนังสือหนังสีหม่นที่ดูราวกับมีชีพจรเต้นตุบๆ อยู่ภายใต้ชั้นฝุ่นหนา เขาหันกลับไปมองอาจารย์สาวที่ยืนกอดอกพิงชั้นวางหนังสืออยู่ด้านหลัง ดวงตาเรียวรีภายใต้แว่นกรอบบางของเธอกำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ไม่ใช่การขู่ แต่เป็นความกังวลที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "แต่มันเรียกร้องผมครับอาจารย์... ไม่สิ ต้องบอกว่า 'ระบบ' ของผมมันกำลังสั่นพ้องอย่างรุนแรงจนผมแทบจะคุมสติไม่อยู่" รินทร์ตอบพลางกดมือกุมขมับ พลังงานในร่างกายเริ่มปั่นป่วน ราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านอยู่ในเส้นเลือด ระบบพยากรณ์ที่ปกติจะแสดงผลเป็นตัวอักษรสีฟ้าใสในอากาศ ตอนนี้กลับกลายเป็นสีแดงฉานและกะพริบถี่รัวจนน่าใจหาย [คำเตือน: ตรวจพบไอเทมระดับตำนาน – 'บันทึกจันทราดับสูญ' หากสัมผัสโดยไร้การป้องกัน วิญญาณผู้ใช้จะถูกดึงเข้าสู่มิติกระจกเงา] รินทร์สูดหายใจลึก เขาพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อปิดกั้นเสียงสัญญาณแจ้งเตือนที่ดังอื้ออึงในหัว แต่ทว่า ยิ่งพยายามปิดกั้น พลังงานที่ถูกดึงออกมาใช้ก็ยิ่งสูบกินเรี่ยวแรงเขาไปจนเข่าแทบทรุด "รินทร์! ฟังฉันนะ" อาคิระขยับเข้ามาใกล้ด้วยความรวดเร็ว เธอเอื้อมมือมาแตะไหล่เขา สัมผัสเย็นเยียบจากฝ่ามือของเธอช่วยดึงสติเขากลับมาได้บ้าง "โลกใบนี้มีกฎเกณฑ์ที่เขียนไว้ด้วยหยาดเลือดของเหล่านักเวทบรรพกาล การที่เธอเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น นั่นคือพรสวรรค์... แต่มันก็เป็นโซ่ตรวนที่พร้อมจะล่ามวิญญาณเธอไว้เช่นกัน" "ถ้าเราไม่เปิดมันตอนนี้... เราก็จะไม่มีวันรู้เลยว่าทำไมวิญญาณอาถรรพ์ถึงพุ่งเป้ามาที่โรงเรียนของเราในทุกๆ รอบร้อยปี" รินทร์แค่นยิ้ม ฝืนยืนตัวตรงแม้เหงื่อจะซึมไปทั่วแผ่นหลัง "ผมยอมแลกพลังกายที่เหลืออยู่ เพื่อคำตอบที่จะช่วยชีวิตทุกคนครับ" เขาสะบัดมือหลุดจากการเกาะกุมของอาจารย์ ก่อนจะคว้าสันปกหนังสือเล่มนั้นไว้แน่น ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก็อบอวลไปทั่วบริเวณ ความมืดมิดที่เคยมีเพียงแสงสลัวจากตะเกียงเวทพลันดับวูบลง อาคิระร้องอุทานด้วยความตกใจก่อนที่เงาร่างของเธอจะถูกความมืดกลืนกินไป รินทร์รู้สึกเหมือนร่างกายถูกกระชากด้วยแรงมหาศาล เขาไม่ได้อยู่ในห้องสมุดอีกต่อไป แต่เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางห้วงอวกาศที่มีเพียงดวงจันทร์สีเลือดแขวนเด่นอยู่เบื้องหน้า [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: 'เปิดผนึกตำนานแห่งผู้ล่วงลับ' - หากล้มเหลว: ลบชื่อผู้ใช้จากประวัติศาสตร์เวทมนตร์โดยสมบูรณ์] รินทร์มองดูข้อความสีทองที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าใจกลางความมืดมิด ความรู้สึกหวาดกลัวจางหายไปแทนที่ด้วยความฮึกเหิมอย่างประหลาด เขาหยิบปากกาขนนกที่พกติดตัวออกมา พร้อมกับร่ายเวทสลักอักขระแสงลงบนปกหนังสือที่สั่นไหวอย่างรุนแรง "จงเปิด... เผยความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้เถ้าถ่านแห่งกาลเวลา!" เสียงคำรามของหนังสือดังสนั่นราวกับเสียงอสูรกายถูกปลุกจากการหลับใหล รินทร์เห็นภาพนิมิตไหลทะลักเข้ามาในหัว—ภาพของอาจารย์ใหญ่ในอดีตที่กำลังทำพันธสัญญากับบางสิ่งที่ไม่อาจนิยามได้ ภาพของเด็กหนุ่มที่มีใบหน้าเหมือนเขาไม่มีผิดเพี้ยนกำลังถูกสังเวยด้วยความแค้น... ทว่า ในจังหวะที่ข้อมูลกำลังจะไหลเข้าสู่สมองจนเกินขีดจำกัด ประตูมิติที่ขวางกั้นเขากับความเป็นจริงก็เกิดรอยร้าว เสียงกระซิบที่แผ่วเบาแต่เยือกเย็นจนถึงกระดูกสันหลังดังขึ้นที่ข้างหูของเขา "เจ้ามาถึงที่นี่แล้วสินะ... ผู้ครอบครองระบบคนใหม่" รินทร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืดของดวงจันทร์สีเลือด ใบหน้าภายใต้ฮู้ดนั้นไม่มีดวงตา มีเพียงรอยยิ้มกว้างที่ฉีกไปถึงใบหู รินทร์แทบลืมหายใจเมื่อระบบพยากรณ์แจ้งเตือนด้วยตัวอักษรสีดำทมิฬที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน [ข้อมูลวิกฤต: บอสลับ 'ผู้พิทักษ์ตำราอาถรรพ์' ได้ตื่นขึ้นแล้ว พิกัดปัจจุบัน: อยู่ในตำแหน่งเดียวกับผู้ใช้] ร่างของชายในชุดคลุมหยุดลงตรงหน้าเขาเพียงไม่กี่คืบ นิ้วเรียวยาวซีดเผือดเอื้อมมาแตะที่หน้าอกซ้ายของรินทร์ ตรงจุดที่หัวใจของเขากำลังเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก "ภารกิจแรกของเจ้าในฐานะศิษย์... คือการมีชีวิตรอดไปจากห้องสมุดแห่งนี้ให้ได้... ถ้าทำได้น่ะนะ" ความมืดมิดรอบข้างเริ่มสลายไปพร้อมกับการปรากฏตัวของบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม อาคิระที่เคยหายไปเริ่มปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง แต่นัยน์ตาของเธอกลับเปลี่ยนเป็นสีทองไร้ความรู้สึก และเธอกำลังเล็งปลายไม้กายสิทธิ์มาที่ขมับของเขา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับรินทร์และร่วมลุ้นระทึกไปพร้อมกันในตอนนี้นะคะ ขวัญเนตรทายใจ