ชั้นเรียนเวทมนตร์สุดโหด

กลิ่นอายของเกลือสมุทรและคราบเขม่าดินปืนยังคงอบอวลอยู่ในห้องโถงฝึกซ้อมเวทมนตร์อาณาเขตบูรพา เสียงกระแทกของโล่เวทมนตร์และแรงอัดอากาศจากการปะทะกันของธาตุยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรินทร์ แม้ว่าเสียงนกหวีดหมดเวลาของคาบเรียนจะดังขึ้นไปร่วมสิบนาทีแล้วก็ตาม “นั่งหลังตรงขึ้นอีกสามองศา รินทร์” น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง อาคิระในชุดคลุมยาวสีครามเข้มก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ แว่นตากรอบเงินสะท้อนแสงไฟจากคริสตัลเพดานจนยากจะคาดเดาความรู้สึกในดวงตาคู่นั้น “การคำนวณวงแหวนเวทของคุณในรอบการประลองเมื่อครู่ มีความผิดพลาดไป 0.4 วินาทีในขั้นตอนการรวบรวมมานา หากนี่คือสนามจริงในกิลด์ คุณคงสูญเสียแขนซ้ายไปแล้วค่ะ” รินทร์ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ เพื่อระบายความล้าที่สะสมอยู่ในกล้ามเนื้อ เขายกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ดวงตาคมกริบกวาดมองแผงควบคุมโฮโลแกรมสีฟ้าจางๆ ที่ลอยอยู่เบื้องหน้า—อินเทอร์เฟซของระบบพยากรณ์ลับที่กำลังประมวลผลสภาพร่างกายของเขาในเวลานี้ [แจ้งเตือนจากระบบ: ค่าความล้าสะสมแตะระดับ 78%] [คำเตือน: หากฝืนใช้เนตรพยากรณ์ในสภาพนี้ อาจส่งผลกระทบต่อระบบประสาทชั่วคราว] “ผมทราบครับ—เอ๊ย ดิฉันทราบค่ะ” รินทร์เผลอหลุดคำพูดตามความเคยชิน รีบแก้คำลงท้ายในใจอย่างรวดเร็วเมื่อนึกถึงกฎเหล็กของสถาบันที่ไม่อนุญาตให้ใช้สรรพนามบุรุษที่หนึ่งแบบชายหนุ่มในเขตพื้นที่การศึกษาชั้นสูง อาคิระหรี่ตามองเล็กน้อย มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่หาได้ยากยิ่ง “ดูเหมือนคุณจะยังไม่ชินกับการบริหารจัดการทรัพยากรบุคคลและอำนาจในกิลด์เวทมนตร์สินะคะ การต่อสู้ด้วยพลังเวทอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอหรอกค่ะ รินทร์ ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยการแย่งชิงทรัพยากรและชนชั้นเช่นนี้ ‘การเมือง’ คืออาวุธที่คมกลาที่สุด” คำพูดของอาจารย์สาวไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่สถาบันแห่งนี้ รินทร์ตระหนักดีว่ากิลด์นักล่าวิญญาณไม่ได้เป็นเพียงแค่สถานศึกษาเวทมนตร์ แต่เป็นสนามประลองอำนาจขนาดย่อมของบรรดาทายาทตระกูลขุนนางเก่าแก่ กลุ่มอิทธิพลต่างๆ ต่างจ้องมองมาที่เขา—เด็กหนุ่มทุนผู้มาจากเขตนอกกำแพงเมือง ผู้ซึ่งจู่ๆ ก็พุ่งทะยานขึ้นมาอยู่อันดับต้นๆ ของการประเมินประจำเดือน ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องฝึกซ้อมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่ก้าวเข้ามาพร้อมกับบรรยากาศที่กดดันจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง “โอ้ ดูนี่สิครับท่านอาจารย์อาคิระ กำลังติวเข้มให้กับเด็กใหม่คนโปรดอยู่หรือครับ?” เจ้าของเสียงคือ ‘วาลενไทน์’ บุตรชายคนที่สองของดยุกแห่งเขตอัคคีเพลิง ร่างสูงโปร่งในชุดยูนิฟอร์มปักตราสัญลักษณ์กิลด์ระดับสูงก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ดวงตาเรียวรีคู่นั้นมองรินทร์ด้วยแววตารังเกียจเจือความริษยาอย่างไม่ปิดบัง ด้านหลังของเขามีสมาชิกในกิลด์ ‘อัสนีทมิฬ’ เดินตามมาอีกสี่คน ทุกคนล้วนแผ่รังสีเวทมนตร์กดดันออกมาเพื่อแสดงอำนาจ รินทร์ไม่สะทกสะท้าน เขายังคงนั่งพักอยู่บนม้าหินอ่อน ดวงตาสนใจเพียงตัวเลขบนหน้าจอระบบที่กำลังกระพริบเตือนถี่ขึ้นเรื่อยๆ การอ่านทางกระแสมานาของวาลไทน์ทำให้เขามองเห็นอนาคตล่วงหน้าในอีกสามวินาทีข้างหน้า—อีกฝ่ายกำลังจะปล่อยลูกไฟความร้อนสูงใส่พื้นเพื่อให้อีกฝ่ายเสียหน้า อาคิระก้าวขึ้นมาบังหน้ารินทร์ไว้ครึ่งก้าว รังสีเวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งรอบตัวอาจารย์สาวแผ่ขยายออกจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามขอบหน้าต่าง “วาลไทน์ ที่นี่คือเขตฝึกซ้อมภายใต้ความรับผิดชอบของฉัน หากคุณต้องการท้าประลอง กรุณาไปลงชื่อที่สนามประลองกลาง และรอคิวตามกฎของสถาบันค่ะ” “ผมไม่ได้มาท้าประลองครับอาจารย์อาคิระ…” วาลไทน์ยิ้มเยาะ สายตาคมกริบมองข้ามไหล่ของอาจารย์สาวมาที่รินทร์ “ผมแค่มาเตือนสติเพื่อนใหม่คนนี้ว่า... บางตำแหน่งที่ได้มาด้วย ‘โชคช่วย’ อาจจะรักษาไว้ไม่ได้นานอย่างที่คิดหรอกนะครับ ในการสอบประเมินกลุ่มสัปดาห์หน้า กิลด์อัสนีทมิฬของเราจะแสดงให้เห็นเองว่า เด็กนอกคอกควรจะอยู่ตรงส่วนไหนของห่วงโซ่อาหาร” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บรรยากาศตึงเครียดเสียจนราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตอยู่ทั่วบริเวณ รินทร์ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาส่อเค้าความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นทีละน้อย ดวงตาสสีนิลมองตรงไปยังวาลไทน์อย่างไร้ความหวาดกลัว เขารู้ดีว่าการต่อปากต่อคำในตอนนี้มีแต่จะเสียเปรียบ สิ่งที่เขาต้องทำคือการใช้ ‘ระบบพยากรณ์’ วางหมากในกระดานการเมืองของกิลด์ให้เหนือกว่า “ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะคะคุณวาลไทน์” รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มจางๆ ที่ปรากฏบนมุมปากกลับสร้างความหงุดหงิดให้แก่คุณหนูตระกูลใหญ่ยิ่งกว่าการะตะโกนด่าทอ “หวังว่าในสัปดาห์หน้า กิลด์อัสนีทมิฬของคุณจะเตรียมแผนสำรองไว้มากพอสำหรับการพ่ายแพ้... เพราะฉันคำนวณอนาคตไว้เรียบร้อยแล้วค่ะว่า ใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายก้มหัวให้” วาลไทน์กัดฟันกรอด กำปั้นชกเข้าหากันจนเกิดเสียงข้อต่อลั่นเปรี๊ยะ “ปากดีนักนะ! แล้วเราจะได้เห็นดีกัน!” เขาสบถก่อนจะสะบัดผ้าคลุมเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้อง พร้อมกับสมุนที่รีบก้าวตาม เมื่อลับร่างของกลุ่มอัสนีทมิฬ อาคิระถอนหายใจยาว หันมามองลูกศิษย์ตัวแสบด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “คุณนี่นะ... ชอบหาเรื่องใส่ตัวอยู่เรื่อย รินทร์ การประกาศศึกกับกิลด์อัสนีทมิฬก่อนการสอบกลุ่ม ไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดเลยค่ะ” “ไม่ใช่การหาเรื่องค่ะอาจารย์ แต่เป็นการควบคุมเกม” รินทร์ตอบพร้อมกับยกมือขึ้นแตะขมับเบาๆ เมื่อพลังงานของระบบพยากรณ์เริ่มเสถียรขึ้น “ถ้าเราไม่เป็นฝ่ายเปิดเกมรุกก่อน พวกมันก็จะบีบเราให้จนมุมในพื้นที่ที่พวกมันถือไพ่เหนือกว่า การเมืองในกิลด์ก็เหมือนการเดินหماกล้อม... ใครเดินก่อน ย่อมได้เปรียบในพื้นที่” อาคิระจ้องมองเด็กหนุ่มครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างนึกเอ็นดู “บางครั้งคุณก็ทำให้ฉันรู้สึกว่า ตัวเองกำลังยืนอยู่ต่อหน้าขุนนางเฒ่าเขี้ยวลากดิน ไม่ใช่เด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดปีเลยนะคะ” รินทร์เพียงยิ้มรับ เขากำลังจะหันไปเก็บอุปกรณ์เวทมนตร์บนโต๊ะ ทว่าจู่ๆ หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าที่ควรจะสงบลง กลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ตัวอักษรสีแดงฉานพุ่งพรวดขึ้นมาเต็มหน้าจอ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงที่ดังขึ้นในหัวของเขาโดยตรง [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังมานาในเขตหวงห้ามชั้นใต้ดิน] [ระบบพยากรณ์ตรวจพบไทม์ไลน์ที่ถูกบิดเบือน: วิญญาณอาถรรพ์ระดับ SSS ‘ผู้กลืนกินกาลเวลา’ กำลังตื่นจากการหลับใหล] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษถูกกระตุ้น: คุณมีเวลาเหลืออีกเพียง 5 นาที ก่อนที่ประตูผนึกชั้นใต้ดินจะพังทลายลง และเป้าหมายแรกที่จะถูกคร่าชีวิตคือ...] เสียงแจ้งเตือนสะดุดหยุดลงกะทันหัน พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท มีเพียงข้อความประโยคเดียวปรากฏขึ้นช้าๆ ด้วยตัวอักษรสีเลือด: *‘...ตัวคุณเอง, รินทร์’* รินทร์ชะงักค้าง แววตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนระลอกใหญ่ที่ส่งตรงมาจากพื้นดินเบื้องล่าง พื้นห้องฝึกซ้อมเริ่มสั่นไหว ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน ขณะที่อาคิระเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งเครียดอย่างฉับพลัน พร้อมกับดึงกริชเวทมนตร์ออกจากฝักข้างเอว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในบทนี้นะคะ