ก้าวแรกของนักพยากรณ์

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของน้ำยาฟอร์มาลีนลอยอบอวลอยู่ในห้องเก็บสมบัติลับชั้นใต้ดินของหอพักเวทมนตร์ แสงจากคบเพลิงเวทมนตร์สีฟ้าครามทอดเงายาวน่ากลัวไปตามชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน รินทร์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารลับปึกหนาที่เพิ่งดึงออกมาจากช่องลับหลังภาพวาดอดีตอาจารย์ใหญ่ นิ้วเรียวยาวเปิดหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายที่มีคราบหยดหมึกประหลาด—มันไม่ใช่หมึกธรรมดา แต่เป็นร่องรอยของพลังไสยเวทร้ายที่ถูกผนึกไว้ด้วยอาคมชั้นสูง "นายแน่ใจนะรินทร์ ว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่จะไม่ดึงความสนใจของพวกมันมาเร็วจนเกินไป" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของอาคิระดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง อาจารย์สาวก้าวออกมาจากเงา แว่นตากรอบเงินสะท้อนแสงสีฟ้าจากคบเพลิงวับวาม สายตาของเฝ้ามองลูกศิษย์คนโปรดด้วยความกังวลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น รินทร์ไม่ตอบทันที เขายกมือขึ้นแตะขมับเบาๆ สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากการใช้งานระบบพยากรณ์ลับที่ล้ามาตลอดทั้งคืน หน้าจอโฮโลแกรมใสสีทองเรืองรองปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา บ่งบอกสถิติพลังกายที่ลดฮวบลงเหลือเพียงสามสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ในขณะเดียวกัน ข้อมูลที่ประมวลผลออกมาก็ชัดเจนจนน่าตกใจ "ผมแน่ใจค่ะ... อาจารย์อาคิระ" รินทร์เงยหน้าขึ้น สบตากับอาจารย์สาวด้วยแววתשาะมุ่งมั่นที่เฉียบคม "รอยประทับตราวงแหวนเวทบนเอกสารแผ่นนี้ ตรงกับบันทึกการหายตัวไปของนักเรียนปีสองเมื่อสามปีก่อนทุกประการ และที่สำคัญที่สุด... มันไม่ใช่ฝีมือของวิญญาณอาถรรพ์ทั่วไป" อาคิระขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินเข้าไปใกล้โต๊ะแล้วก้มลงพิจารณาสัญลักษณ์รูปกุหลาบหนามไขว้ที่สลักด้วยหมึกเวทสีดำสนิท "ตราสัญลักษณ์ของ 'สมาคมเงาโลหิต' องค์กรใต้ดินที่ถูกกวาดล้างไปตั้งแต่รุ่นผู้ก่อตั้งโรงเรียน... หรือว่าพวกมันจะยังไม่หมดไป?" "ไม่ใช่แค่ยังอยู่ค่ะ" รินทร์ใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆ ลงบนกระดาษตรงจุดที่มีรอยพับ "แต่พวกมันกำลังแทรกซึมเข้ามามีอำนาจในคณะกรรมการบริหารโรงเรียนเวทแห่งนี้แล้ว และเบาะแสแรกที่ผมดึงออกมาจากอนาคตเมื่อครู่... กำลังบอกว่า ผู้ที่อยู่เบื้องหลังการทดลองต้องห้ามในตึกร้างฝั่งตะวันตก ก็คือคนคนเดียวกับที่ลงนามอนุมัติงบประมาณให้หอพักของเราเมื่อสัปดาห์ก่อน" บรรยากาศในห้องใต้ดินพลันเงียบงันลงทันที เสียงสะท้อนของหยดน้ำที่ตกลงกระทบพื้นหินดังสะท้อนก้องราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง อาคิระสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ความเยือกเย็นที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยประกายตาแห่งความโกรธกรำที่ถูกเก็บกดไว้เนิ่นนาน "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง การเคลื่อนไหวของเธอในครั้งนี้จะทำให้เธอตกเป็นเป้าหมายทันที รินทร์" อาคิระเอ่ยเตือน น้ำเสียงจริงจังขึ้นกว่าเดิม "การเปิดโปงองค์กรเงาไม่ใช่เรื่องเล่นๆ พวกมันมีเครือข่ายรากแก้วฝังลึกอยู่ในทุกซอกทุกมุมของโลกเวทมนตร์" รินทร์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือด้วยความท้าทายอันเปี่ยมด้วยไหวพริบ เขาดึงแผ่นกระดาษสำคัญเก็บใส่กระเป๋าเสื้อคลุมอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับอาจารย์สาวตรงๆ "นั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการค่ะ... การซ่อนตัวอยู่ในแสงสว่างไม่เคยทำให้เรามองเห็นความมืดที่แท้จริงได้หรอกค่ะอาจารย์ ถ้าพวกมันอยากเล่นเกมนี้ นักพยากรณ์อย่างผมก็พร้อมที่จะพลิกกระดานให้พวกมันดูเหมือนกัน" ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบกายก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิในห้องใต้ดินลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวจากลมหายใจ คบเพลิงเวทมนตร์สีฟ้าครามกะพริบไหวรุนแรงราวกับจะดับลง ประตูเหล็กหนาหนักทางเข้าห้องใต้ดินถูกกระแทกจากภายนอกด้วยแรงมหาศาลจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่กำลังวิ่งตรงเข้ามาตามทางเดินมืดทึบ พร้อมกับเสียงหัวeเยาะเย้ยที่แหบพร่าและคุ้นหูอย่างประหลาดดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท รินทร์ยังไม่ทันได้ขยับตัว หน้าจอระบบพยากรณ์ลับในหัวก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังระรัวจนแก้วหูแทบแตก **[แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับ SSS กำลังปิดล้อมพื้นที่]** **[เงื่อนไขพิเศษเปิดใช้งาน: 'ผู้เฝ้ามองแห่งรัตติกาล' ปรากฏตัว ณ จุดอับสายตา]** **[คำเตือนจากระบบ: บุคคลที่ท่านกำลังเผชิญหน้าในอีก 3 วินาทีข้างหน้า หาใช่ศัตรูหน้าใหม่... แต่คือคนที่ท่านไว้ใจที่สุดในคราบของฆาตกร]** รินทร์เบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นพล่านจากสันหลังขึ้นสู่ท้ายทอยเมื่อประตูเหล็กถูกพังกระเด็นหลุดจากบานพับ เผยให้เห็นเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวพ้นความมืดเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มอันคุ้นเคยที่เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอบอุ่นผิดเวลา— "ค้นหาความจริงสนุกไหมคะ... รินทร์" ขวัญเนตรทายใจขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครใน10ตอนแรกนี้นะคะ