คำเตือนจากอนาคต

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเขม่าควันจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของอาจารย์อาคิระ แสงไฟสีส้มสลัวจากตะเกียงเวทมนตร์ทอดเงายาวทับถมลงบนกองกระดาษเอกสารโบราณที่กองระเกะระกะ รินทร์นั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง ฝ่ามือทั้งสองข้างยังคงสั่นเทาเล็กน้อยจากการใช้พลังพยากรณ์เมื่อครู่ ความเหนื่อยล้าแผ่ซ่านไปตามเส้นประสาททุกอณูราวกับมีเข็มับพันเล่มทิ่มแทง แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความเจ็บปวดทางกายคือภาพอนาคตที่ยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด—ภาพของห้องโถงกลางหอพักเวทที่กลายเป็นทะเลเพลิงสีคราม และเสียงกรีดร้องที่ถูกกลืนหายไปในความเงียบงัน "เธอฝืนใช้พลังเกินขีดจำกัดอีกแล้วนะ รินทร์" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของอาจารย์อาคิระดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ หล่อนรินชาอุ่นลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวควันบุหรี่ กลิ่นหอมละมุนของใบชาคาโมมายล์ลอยแตะจมูกช่วยบรรเทาอาการวิงเวียนศีรษะของเด็กหนุ่มได้บ้าง อาคิระเลื่อนถ้วยชาไปตรงหน้าเขา ดวงตาสีอำพันภายใต้กรอบแว่นทรง The Rims จ้องมองเขานิ่งอย่างพิจารณา รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาอาจารย์สาว เขาไม่ได้แตะต้องถ้วยชาทันที แต่เลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ "ผมไม่มีทางเลือกครับ—เอ๊ย, ค่ะ..." เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามผิดติดปาก อาคิระเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากน้อยๆ อย่างนึกเอ็นดูในความโก๊ะของลูกศิษย์คนโปรด "ระวังหน่อยสิคะเด็กน้อย ถึงฉันจะชอบฟังเสียงเธอ แต่ถ้าเผลอหลุดปากบ่อยๆ เดี๋ยวคนอื่นเขาจะสงสัยเอาได้ว่าทำไมนักเรียนชายแถวหน้าถึงติดนิสัยพูดจาเรียบร้อยเหมือนกุลสตรี" อาคิระแซويยิ้มๆ พลางทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังฝั่งตรงข้าม "สถานการณ์ตอนนี้มันไม่น่าล้อเล่นเลยนะคะ อาจารย์อาคิระ" รินทร์ถอนหายใจยาว ปล่อยให้ความเครียดสะท้อนผ่านแววตา "ในนิมิตล่าสุดที่ระบบประมวลผล... มันไม่ใช่แค่เรื่องของวิญญาณอาถรรพ์ระดับ C หรือ B แบบที่ผ่านๆมา แต่โครงสร้างไทม์ไลน์กำลังจะถูกฉีกกระชาก รอยแยกของมิติใต้ดินกำลังเปิดออก และถ้าเรายังหาต้นตอของ 'กุญแจศิลา' ไม่เจอภายในเที่ยงคืนนี้ โรงเรียนเวทแห่งนี้จะไม่เหลือแม้แต่ซาก" อาคิระหุบยิ้มทันที บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ "กุญแจศิลาที่ว่า... หมายถึงวัตถุโบราณที่ถูกผนึกไว้ใต้หอสมุดหลวงเมื่อร้อยปีก่อนอย่างนั้นสินะคะ?" อาคิระทวนคำ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ฉันเคยได้ยินเรื่องเล่าขานจากบันทึกต้องห้ามมาบ้าง ว่ากันว่ามันคือสิ่งเชื่อมต่อระหว่างโลกแห่งคนเป็นและแดนสนธยา หากใครครอบครองมัน ย่อมสามารถควบคุมอาถรรพ์ทั้งหมดในสถาบันแห่งนี้ได้ตามอำเภอใจ" "ถูกต้องค่ะ และในนิมิตของฉัน คนที่กำลังจะไขผนึกนั้นไม่ใช่ใครอื่น..." รินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ภาพใบหน้าอันคุ้นเคยในอนาคตที่บิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มอันน่าสยดสยองผุดขึ้นมาในหัว "คือประธานสนักเรียนคนปัจจุบัน... รุ่นพี่ค​เชนทร์ค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงกậpของเข็มนาฬิกาโบราณที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวของรินทร์ อาคิระนิ่งเงียบไปนาน ประมวลผลข้อมูลทุกอย่างด้วยสติปัญญาอันเฉียบแหลมของเธอ ในฐานะผู้คุมกฎ หล่อนย่อมรู้ดีว่าค​เชนทร์มีอำนาจและอิทธิพลมากแค่ไหนในโรงเรียนเวทแห่งนี้ การกล่าวหาอีกฝ่ายโดยมีเพียงแค่นิมิตของระบบพยากรณ์เป็นหลักฐาน ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำให้สภาเวทมนตร์เชื่อถือ "หลักฐานล่ะคะ รินทร์? ระบบของเธอแสดงอะไรมากกว่าแค่ภาพเหตุการณ์ปลายทางไหม?" อาคิระถามเสียงเรียบแต่เฉียบคม รินทร์ไม่ตอบเป็นคำพูด เขาหลับตาลงและเรียกหน้าต่างอินเทอร์เฟซสีฟ้าครามที่ปรากฏขึ้นเฉพาะในสายตาของตนเองออกมา สั่งการด้วยกระแสจิตให้ดึงข้อมูลดิบทั้งหมดที่ระบบพยากรณ์ลับเพิ่งวิเคราะห์เสร็จสิ้นเมื่อวินาทีที่ผ่านมา *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ฉายภาพข้อมูลตัวเลขและกราฟความหนาแน่นของพลังงานวิญญาณพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล ทว่า... ทันใดนั้นเอง ตัวอักษรสีฟ้าที่เคยนิ่งสงบก็เกิดอาการกระพริบถี่ๆ กลายเป็นสีแดงฉาน บรรทัดข้อความใหม่ปรากฏขึ้นด้วยฟอนต์ขนาดใหญ่ที่สั่นไหวราวกับมันกำลังหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้น *[คำเตือนระบบพยากรณ์ลับ: ตรวจพบความผิดปกติขั้นวิกฤตระดับสูงสุด]* *[สถานะไทม์ไลน์: กำลังล่มสลายในอีก 3 ชั่วโมง 45 นาที]* *[เงื่อนไขบังคับ: ปลดล็อกระบบแจ้งเตือนภัยระดับ SSS (Triple-S Alert System) เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์]* รินทร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความดังกล่าว ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายชาวาบไปทั้งตัว ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้าจากการใช้พลังอีกต่อไป แต่เป็นเพราะความรุนแรงของภัยคุกคามที่ระบบประเมินออกมานั้น มันเกินขีดจำกัดที่มนุษย์คนหนึ่งจะรับมือไหว "อาจารย์คะ..." รินทร์พยายามเปล่งเสียงออกมาให้ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าเสียงของเขากลับสั่นพร่า "ระบบ... ระบบยกระดับการเตือนภัยเป็นระดับ SSS แล้วค่ะ!" อาคิระผุดลุกขึ้นจากโซฟาในทันที ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างที่รินทร์ไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบหลายเดือนที่รู้จักกัน ผู้คุมกฎสาวผู้เยือกเย็นเสมอมา บัดนี้กลับแสดงสีหน้าตื่นตระหนกออกมาอย่างปิดไม่มิด เมื่อได้ยินคำว่า 'ระดับ SSS' ตึกรามบ้านช่องภายนอกหน้าต่างเริ่มสั่นไหวเบาๆ ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ควรจะประดับด้วยดวงดาว บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยกลุ่มเมฆสีเลือดหมูที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับมีพายุเฮอร์ริเคนกำลังหมุนวนอยู่เหนือยอดแหลมของหอพักเวทมนตร์ เสียงหวีดหวิวของกระแสลมลี้ลับกรีดกรายผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา ราวกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ อาคิระก้าวฉับๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงาน ฝ่ามือเรียวบางกดลงบนไหล่ของรินทร์แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงพอที่จะทำให้เขารู้สึกถึงความจริงจังขั้นสุด "รินทร์ ฟังฉันให้ดีนะ..." เสียงของอาคิระจริงจังและเฉียบขาด ไม่มีร่องรอยของความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป "ตอนนี้ระบบ SSS ทำงานแล้ว หมายความว่าพลังงานเบื้องหลังเหตุการณ์นี้ไม่ใช่แค่อาถรรพ์ธรรมดา แต่มันคือการ 'ตื่นขึ้น' ของสิ่งมีชีวิตโบราณที่ถูกลืมเลือน และเป้าหมายแรกของมันคือการกำจัดผู้ที่มีความสามารถในการมองเห็นอนาคตอย่างเธอ..." ยังไม่ทันที่อาคิระจะพูดจบประโยค ประตูไม้บานใหญ่ของห้องทำงานก็ถูกกระแทกด้วยพลังงานมหาศาลจนบานพับหลุดกระเด็น เสียงระเบิดตูมสนั่นหวั่นไหว เศษไม้และฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์ดับวูบลงในพริบตา เหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากท้องฟ้านอกหน้าต่างที่สาดส่องเข้ามาภายในห้อง รินทร์พยายามหรี่ตามองฝ่ากลุ่มควันหนาทึบ ร่างของใครบางคนกำลังก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาอย่างช้าๆ รองเท้าหนังขัดมันย่างก้าวเหยียบย่ำลงบนเศษซากปรักหักพัง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย เงาร่างนั้นหยุดยืนอยู่ที่1ก้าวจากขอบเขตแสงสีแดง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่คุ้นเคย เสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความโกลาหล "อาจารย์อาคิระ... และน้องรินทร์ผู้ขยันขันแข็ง..." เสียงนั้นเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคู่คมของร่างนั้นจะเปล่งประกายสีทองอร่ามด้วยพลังเวทที่เหนือชั้นกว่าใครทั้งหมดในโรงเรียน พร้อมกับประโยคพลิกผันที่แขวนความหวังทั้งหมดของรินทร์ไว้บนเส้นด้ายอันเปราะบาง "พวกเธอคิดจริงๆ หรือคะ... ว่าระบบกระจอกๆ ของเด็กคนนั้น จะหยุดยั้งการคืนชีพของ 'ท่านผู้นั้น' ได้ทันเวลา?" — ขวัญเนตรทายใจ