อดีตอันขมขื่นของอาคิระ

กลิ่นอายความเย็นเยือกของสนิมเหล็กและเศษซากความทรงจำที่แตกสลายคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ห้วงมิติรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดเสียงกรีดร้องแหลมสูงราวกับกระจกที่กำลังร้าวราน รินทร์ทรุดกายลงเล็กน้อยเพื่อพยุงลมหายใจที่ติดขัดจากแรงกดดันระดับภัยพิบัติคลาส EX หน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงของระบบพยากรณ์ลอยวนอยู่เบื้องหน้าด้วยข้อความกระพริบเตือนสีแดงฉาน ทว่าในวินาทีที่วิกฤตกำลังบีบคั้นถึงขีดสุดนั้น ภาพเบื้องหน้ากลับถูกตัดขาดด้วยม่านพลังสีครามเข้มที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของหญิงสาวผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า อาคิระ... อาจารย์สาวผู้ซ่อนรอยแผลเป็นทางจิตวิญญาณไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็น บัดนี้เรือนผมสีเงินยวงของเธอกำลังพลิ้วไหวตามกระแสลมอาคมที่หมุนวนเป็นเกลียวคลื่น ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเอ็นดูและสุขุม บัดนี้กลับมีหยาดน้ำใสคลอหน่วยเล็กน้อยอย่างที่รินทร์ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต "ถอยไป รินทร์..." เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงคำรามของมิติเบื้องบน ทว่ากลับหนักแน่นและสั่นเครือในคราวเดียวกัน "เด็กอย่างเธอ... ยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องมารับรู้เรื่องราวความโสมมที่ฉันเคยสร้างเอาไว้หรอกนะคะ" รินทร์กัดฟันแน่น ฝืนต้านทานแรงโน้มถ่วงประหลาดที่ดึงดูดวิญญาณให้ออกจากร่าง ระบบพยากรณ์ในหัวส่งเสียงเตือนรัวเร้าจนสมองแทบระเบิด แต่เขากลับเลือกที่จะเมินเฉยต่อคำเตือนเหล่านั้น สายตาคมกริบมองทะลุผ่านความหวาดกลัวเข้าไประหว่างรอยร้าวในใจของอาจารย์สาว "ถ้าให้อาจารย์ต้องแบกรับอดีตบ้าๆ นั่นไว้คนเดียว ผมที่เป็นลูกศิษย์และคู่หูของอาจารย์... ไม่มีวันยอมถอยเด็ดขาดครับ... เอ๊ย... ไม่มีวันยอมถอยเด็ดขาดนะคะ!" รินทร์เกือบเผลอหลุดสำนวนเดิมออกไป แต่ด้วยความตั้งใจแน่วแน่ เขาจึงปรับน้ำเสียงให้หนักแน่นจริงจัง "ดิฉัน... เอ๊ย... ผมหมายถึง ผมจะไม่ยอมปล่อยให้อาจารย์ต้องแบกรับมันไว้ลำพังแน่นอนค่ะ!" อาคิระชะงักไปเล็กน้อย มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นบางเบara คล้ายจะสมเพชตัวเอง คล้ายจะโล่งใจ และคล้ายจะเจ็บปวดทรมานในเวลาเดียวกัน "เธอช่างดื้อดึงเสียจริง..." อาคิระแค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ยกมือเรียวขึ้นปลดเครื่องประดับรูปวงแหวนเวทมนตร์ที่ข้อมือซ้ายออก ชั่วพริบนั้นเอง อักษรโบราณนับร้อยตัวก็พรั่งพรูออกมาจากรอยแผลเป็นลึกลับบริเวณหัวใจของเธอ มันคือพันธสัญญาเลือดที่ถูกผนึกไว้ด้วยความแค้นและคราบน้ำตาจากอดีตเมื่อสิบปีก่อน ภาพเหตุการณ์ในอดีตเริ่มฉายซ้อนทับขึ้นในอากาศราวกับฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกกรอถอยหลัง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นค่ำคืนอันหนาวเหน็บในหอพักเวทมนตร์เก่าแก่ อาคิระในวัยเด็กผู้มีความสามารถโดดเด่นจนกลายเป็นเป้าหมายของการทดลองต้องห้าม ถูกหักหลังโดยผู้เป็นอาจารย์ที่เธอกราบไหว้และรักดั่งบิดาบังเกิดเกล้า เพื่อแลกกับความเป็นอมตะและอำนาจมืด สถาปนิกแห่งความตายคนเดียวกันนี้เองที่เป็นผู้สังหารเพื่อนร่วมชั้นและคนที่เธอรักไปทีละคนต่อหน้าต่อตา โดยที่เธอทำได้เพียงยืนมองด้วยความอ่อนแอ หยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นของอาคิระในอดีต สะท้อนภาพเงาของความเกลียดชังที่กัดกินวิญญาณของเธอมาเนิ่นนาน "เธอเห็นหรือยังคะ รินทร์..." เสียงของอาคิระสั่นเทาขณะที่เธอยื่นมือออกไปสัมผัสกับม่านพลังที่กำลังจะพังทลาย "มือคู่นี้... เปื้อนเลือดของคนที่ฉันปกป้องไว้ไม่ได้ ฉันไม่ใช่ฮีโร่... ฉันเป็นเพียงแค่อาชญากรทางเวทมนตร์ที่รอดชีวิตมาจากเกมนรกนั่นเท่านั้น" รินทร์สูดหายใจเข้าลึกๆ เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างไม่เกรงกลัวต่อแรงกดดันระดับคลาส EX มืออุ่นของเด็กหนุ่มยื่นไปกุมมือที่สั่นเทาของอาจารย์สาวไว้แน่น พลังแห่งระบบพยากรณ์ในตัวเขาเริ่มแผ่ซ่านเชื่อมโยงเข้ากับคลื่นสมองของอาคิระ เพื่อช่วยเธอดึงเอาเศษเสี้ยวความทรงจำที่เจ็บปวดออกมาโอบกอดและเยียวยา "อดีตอาจจะโหดร้ายและพรากทุกอย่างไปจากอาจารย์..." รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว ดวงตาของเขาสบประสานกับนัยน์ตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความร้าวราน "แต่อนาคต... เราเป็นคนเขียนมันขึ้นมาเองได้ไม่ใช่หรือคะ? อาจารย์ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้วนะคะ" ทันทีที่ปลายนิ้วของทั้งสองสัมผัสกันอย่างแนบแน่น คลื่นพลังงานลึกลับสีทองอร่ามก็ระเบิดออกราวกับดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ ขับไล่ความมืดมิดและหมอกควันแห่งความตายให้ถอยร่นไปชั่วขณะ ระบบพยากรณ์ส่งเสียงแจ้งเตือนรัวด้วยข้อความใหม่ที่เปลี่ยนผันจากวิกฤตมรณะกลายเป็นบททดสอบแห่งจิตวิญญาณ [แจ้งเตือนระบบ: เงื่อนไขลับปลดล็อกสำเร็จ "สายใยแห่งพันธสัญญาอดีตและปัจจุบัน"] [ระดับความสัมพันธ์ระหว่างผู้เล่นรินทร์และเป้าหมาย "อาคิระ" เลื่อนสู่ระดับ: คู่ชีวิตแห่งโชคชะตา (Soul-Bound Partner)] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบการตื่น 100% ของ "สถาปนิกแห่งความตาย" ผ่านรอยแยกมิติเบื้องหลัง... และเขากำลังเรียกชื่อของอาคิระด้วยเสียงกระซิบแห่งความตายที่คุ้นเคย] อาคิระเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่เธอจดจำได้ไม่มีวันลืม เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของเธอ "เก่งมาก... อาคิระ ลูกสาวตัวน้อยของฉัน ในที่สุดเธอก็รวบรวมภาชนะแห่งการสังเวยมาให้ฉันจนครบเสียทีสินะ..." ขอบคุณสำหรับการติดตามและร่วมเดินทางไปในเส้นทางสายเวทมนตร์นี้ด้วยกันนะคะ ขวัญเนตรทายใจ