กลลวงของวิญญาณร้าย

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นอับชื้นของอิฐโบราณในห้องใต้ดิน รินทร์แทบหยุดหายใจเมื่อเงาดำภายใต้หน้ากากค่อยๆ เอื้อมมือมาถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้แสงจันทร์สีเลือด... ดวงตาคู่นั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความเคียดแค้นอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ในไทม์ไลน์แรกเริ่ม แต่กลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายแห่งชีวิต ราวกับตุ๊กตากลที่ถูกเชิดด้วยเส้นด้ายแห่งไสยเวทโบราณ ริมฝีปากที่ซีดเซียวขยับขึ้นลงช้าๆ พยายามเปล่งเสียงแหบพร่าออกมา ทว่ายังไม่ทันที่คำพูดใดจะหลุดรอด ร่างของบุคคลเบื้องหน้าก็เริ่มสั่นเทา ก่อนจะสลายกลายเป็นกลุ่มควันสีดำทมิฬที่พวยพุ่งสู่อากาศอย่างไร้ร่องรอย "เดี๋ยว... เดี๋ยวสิ!" รินทร์พยายามจะคว้ากลุ่มควันนั้นไว้ แต่ปลายนิ้วของเขากลับสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่าและความเย็นเยียบที่เสียดแทงลึกลงไปถึงกระดูก เด็กหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น หอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า ระบบพยากรณ์ลับในห้วงสำนึกส่งเสียงเตือน *ติ๊ง!* เบาๆ พร้อมกับเส้นกราฟพลังงานสีแดงฉานที่กระพริบถี่ระรัวบ่งบอกถึงการสูญเสียพลังกายไปเกือบครึ่งจากการฝืนอ่านไทม์ไลน์เมื่อครู่ "อย่าเพิ่งฝืนขยับตัวค่ะ รินทร์" เสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาดดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสอุ่นๆ ที่แตะลงบนไหล่ขวา อาคิระ อาจารย์สาวลึกลับก้าวออกมาจากเงาเสาหิน แววตาคู่คมกวาดมองรอบบริเวณด้วยความระแวดระวัง มือเรียวบางยกขึ้นวาดอักขระเวทสีครามกลางอากาศเพื่อสร้างเขตอาคมคุ้ม รินทร์เงยหน้าขึ้นมองอาจารย์สาว เม้มริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด "ผมเห็นโครงสร้างพลังงานของมันแล้วค่ะอาจารย์... มันไม่ใช่ไสยเวททั่วไปที่เราเรียนกันในหอพักเวท" อาคิระพยักหน้ารับช้าๆ นั่งลงคุกเข่าให้ระดับสายตาเสมอกับลูกศิษย์คนโปรด "อธิบายสิ่งที่เธอเห็นมาให้ละเอียดที่สุดค่ะ รินทร์ ทุกรายละเอียดมีความหมาย" เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก, เพื่อเรียกสติและรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำจากระบบพยากรณ์ "พลังงานที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น... มันมีการหมุนวนทวนเข็มนาฬิกา ซึ่งขัดกับกฎของอณูเวทมนตร์ปกติทั่วไปถึงสามเท่าค่ะ และที่สำคัญที่สุด ร่องรอยของไสยเวททิ้งกลิ่นอายของ 'สนิมเหล็ก' และ 'ดอกไม้ที่ถูกเผาไฟ' เอาไว้ ซึ่งมันตรงกับบันทึกคดีลับในหอสมุดต้องห้ามเมื่อสิบปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน" นิ้วเรียวของอาคิระเคาะลงบนข้อศอกเบาๆ เป็นจังหวะ ขณะที่ดวงตาคู่สวยฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง "สนิมเหล็กและดอกไม้เผา... ถ้าความจำของฉันไม่ผิด นั่นคือ 'ค่ายกลวิญญาณโลหิตเพลิงอเวจี' ไสยเวทต้องห้ามที่สูญหายไปนาน เพราะมันต้องแลกมาด้วยชีวิตของคนบริสุทธิ์นับร้อยเพื่อหล่อเลี้ยงผู้ใช้" "ถูกต้องค่ะ" รินทร์เสริมทันที ดวงตาของเขาเปล่งประกายความมุ่งมั่นขึ้นมาทีละน้อย "และจากการวิเคราะห์รูปแบบการกระจายตัวของพลังงานเมื่อครู่ ฆาตกรไม่ได้ลงมือคนเดียว... มันมี 'จุดเชื่อมโยง' หรือเสาเขตอาคมย่อยอีกสามจุดที่ซ่อนอยู่ภายในเขตโรงเรียนเวทแห่งนี้ หากเราทำลายจุดใดจุดหนึ่งได้ รูปแบบไสยเวททั้งหมดจะต้องพังทลายลงอย่างแน่นอน" บรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานถ้ำใต้ดินที่ดังสะท้อนก้องกังวาน อาคิระมองหน้าเด็กหนุ่มด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งทึ่งในความฉลาดเฉลียวและเป็นห่วงในสภาพร่างกายที่เริ่มสั่นเทาจากการใช้พลังเกินขีดจำกัด "เธอฉลาดมากค่ะรินทร์... แต่การจะไปถึงจุดเชื่อมโยงทั้งสามแห่งนั้น เราต้องฝ่าด่านอุปสรรคที่อันตรายกว่าเดิมหลายเท่า โดยเฉพาะเมื่อฝ่ายตรงข้ามรู้ตัวแล้วว่าเรากำลังแกะรอยพวกเขาอยู่" อาคิระเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับยื่นขวดแก้วบรรจุน้ำยาฟื้นฟูพลังเวสีมรกตให้กับเขา "ดื่มเสียก่อนค่ะ เราไม่มีเวลาพักนานนัก" รินทร์รับขวดน้ำยามาดื่มรวดเดียวหมด ความเย็นสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ช่วยบรรเทาอาการเหนื่อยล้าลงได้บ้าง เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ขาจะยังคงสั่นเล็กน้อยแต่แววตากลับแน่วแน่ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลย "ผมพร้อมแล้วค่ะอาจารย์ พาผมไปที่จุดเชื่อมโยงแรกกันเถอะ" ทั้งสองก้าวเดินเคียงข้างกันออกจากห้องใต้ดินอันมืดมิด มุ่งหน้าสู่ป่าต้องห้ามด้านหลังหอพักเวท โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า... ที่มุมมืดสุดของกำแพงหินซึ่งพวกเขาเพิ่งจากมา เงาดำร่างหนึ่งกำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ฉีกกว้างถึงใบหู *ติ๊ง!* [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบภารกิจลับระดับ SSS - "ผู้บงการตัวจริงปรากฏกาย" เงื่อนไข: เผชิญหน้ากับต้นตอของไสยเวทภายในเวลา 10 นาทีก่อนเขตอาคมสมบูรณ์ บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียความทรงจำทั้งหมดถาวร] หน้าจอสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นตรงหน้า พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นจากเบื้องหลัง... ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่สูงตระหง่านกว่าปกติก้าวออกมาขวางทางออกสุดท้ายไว้ พร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... รินทร์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปริศนากับรินทร์และอาจารย์อาคิระมาจนถึงบทนี้นะคะ