คดีฆาตกรรมต่อเนื่องเริ่มขึ้น

"หมากทุกตัว... ถูกเดินไว้บนกระดานนี้ตั้งแต่อย่างน้อยสามเดือนก่อนแล้วค่ะ รินทร์" เสียงของอาคิระดังแว่วอยู่เบื้องหลัง ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดต้องห้ามที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษโบราณและฝุ่นผงแห่งกาลเวลา รินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อตระหนักได้ว่า ทุกก้าวที่ผ่านมาของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นการไขปริศนาอักขระโบราณ การถอดรหัสคำพยากรณ์ หรือแม้แต่การเดินสำรวจพื้นที่รอบโรงเรียนเวทแห่งนี้... ล้วนถูกบงการไว้ทั้งหมดแล้วตั้งแต่ต้น เด็กหนุ่มกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงต้นคอ ระบบพยากรณ์ลับในห้วงสำนึกของเขากำลังสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรง หน้าต่างโฮโลแกรมสีครามปรากฏข้อความเตือนภัยสีแดงฉานกระพริบถี่ระรัว ราวกับจะย้ำเตือนว่าพวกเขาได้ตกลงไปในหลุมพรางที่ถูกขุดล่อไว้โดยสมบูรณ์แบบแล้ว [ตรวจพบความผิดปกติในไทม์ไลน์หลัก!] [ความน่าจะเป็นในการรอดชีวิตของเป้าหมาย: 12.4%] [คำเตือน: ท่านกำลังเข้าใกล้ "จุดศูนย์กลางแห่งเงื่อนงำ" เร็วกว่าที่กำหนดไว้ในแผนการเดิม] รินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความตื่นตระหนก ดวงตาคมกวาดมองไปเบื้องหน้า อาคิระ อาจารย์สาวลึกลับผู้คุมกฎแห่งหอพักเวทมนตร์ยังคงยืนกอดอก ใบหน้าเรียบเฉยเยือกเย็นเช่นเคย ทว่าแววตาคู่นั้นกลับสะท้อนประกายความซับซ้อนที่เขาไม่อาจคาดเดาได้ "หมายความว่าอย่างไรกันครับ... เอ่อ, หมายความว่าอย่างไรคะ, อาจารย์" รินทร์เกือบหลุดสำนวนคุ้นชิน แต่ด้วยสติที่ไวกว่าทำให้เขาปรับสรรพนามในใจทันที "คุณกำลังบอกว่า มีใครบางคนกำลังเล่นสนุกกับโชคชะตาของพวกเราอย่างนั้นหรือ" อาคิระปรายตามองหน้าจอระบบพยากรณ์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ เธอไม่ได้ตกใจกับการปรากฏตัวของระบบเลยแม้แต่น้อย นั่นยิ่งทำให้รินทร์มั่นใจว่า อาจารย์สาวผู้นี้ล่วงรู้ความลับบางอย่างที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าที่เขารู้เสียอีก "โลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยเงื่อนไขและผลลัพธ์ค่ะ รินทร์" อาคิระก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชิดขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นอายเวทมนตร์ลึกลับลอยแตะจมูก "เธอคิดว่าระบบพยากรณ์ที่เธอครอบครองอยู่นี้ เป็นสิ่งเดียวที่มองเห็นอนาคตอย่างนั้นหรือ? เปล่าเลย... ในโรงเรียนเวทมนตร์ที่สร้างขึ้นบนซากปรักหักพังของมหาเวทโบราณแห่งนี้ มี 'ผู้เล่น' อีกคน ที่ถือครองเนตรพยากรณ์ที่เก่าแก่และน่ากลัวยิ่งกว่า" ยังไม่ทันที่รินทร์จะได้ซักถามต่อ เสียงระฆังเตือนภัยยามวิกาลก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาณาบริเวณโรงเรียนเวท เสียงนั้นไม่ได้กึกก้องด้วยความตกใจระคนหวatกลัว ทว่ามันเป็นเสียงทุ้มต่ำและยาวนาน—สัญญาณที่ถูกตั้งไว้สำหรับเหตุการณ์เดียวเท่านั้น *คดีฆาตกรรมต่อเนื่องเริ่มต้นขึ้นแล้ว* หน้าต่างระบบพยากรณ์ของรินทร์เปลี่ยนเป็นสีเลือดทันที เสียงแจ้งเตือนดังระรัวในหัวจนแทบระเบิด พร้อมกับพิกัดใหม่ที่ถูกปักหมุดไว้ในพื้นที่ต้องห้ามสูงสุดของโรงเรียน—เขตป่าอาถรรพ์หมื่นศพ "ไปกันเถอะค่ะ" อาคิระเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีด "ถ้าเราไปช้ากว่านี้ แม้แต่เศษเสี้ยววิญญาณของเหยื่อรายแรก ก็คงจะไม่หลงเหลือให้เธอนำมาพยากรณ์หาตัวคนร้าย" สายลมราตรีพัดกรรโชกผ่านหน้าต่างห้องสมุดโบราณ รินทร์ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาเรียกใช้พลังงานจากระบบพยากรณ์ เร่งอัตราการไหลเวียนของมานาในร่างกายจนเกิดประกายแสงสีฟ้าจางๆ ห่อหุ้มรอบตัว ทั้งสองทะยานร่างออกไปในความมืดมิด มุ่งตรงสู่สถานที่ซึ่งถูกลืมเลือนจากประวัติศาสตร์ของโรงเรียน การเดินทางผ่านแนวเขตป่าอาถรรพ์เต็มไปด้วยความกดดัน อากาศรอบตัวหนาทึบจนแทบหายใจไม่ออก ต้นไม้โบราณกิ่งก้านสาขารuกรานราวกับอสุรกายที่กำลังจ้องมองผู้บุกรุก รินทร์ต้องใช้สมาธิอย่างสูงในการหลบหลักกับดักเวทมนตร์โบราณที่ถูกซ่อนไว้ตามรายทาง ทุกก้าวที่เหยียบลงไปบนพื้นดินชื้นแฉะเต็มไปด้วยความเสี่ยง พลังกายของเขาค่อยๆ ถูกสูบออกไปทีละน้อยเพื่อแลกกับการมองเห็นเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดผ่านระบบพยากรณ์ "ระวังค่ะ!" อาคิระคว้าแขนของรินทร์แล้วดึงหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ในเสี้ยววินาทีนั้น เงาดำมหึมาสายหนึ่งก็พุ่งผ่านจุดที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่ ปะทะเข้ากับต้นไม้ใหญ่จนหักโค่นลงมา เสียงโครมครามสนั่นป่าตามมาด้วยละอองหมอกสีดำทมิฬที่ส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง รินทร์หอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า เขามองไปยังเบื้องหน้าผ่านม่านหมอกทึบ และในที่สุด... พวกเขาก็มาถึงจุดหมาย ใจกลางพื้นที่ต้องห้าม ลานหินวงกลมโบราณที่ถูกปกคลุมด้วยรากไม้หนาทึบ ปรากฏร่างของใครบางคนถูกตรึงไว้กับแท่นบูชาหิน ร่างนั้นเป็นของนักเรียนปีสามจากหอพักอัคคี ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเก่งกาจและทักษะเวทมนตร์อันดับต้นๆ ของชั้นปี ทว่าเวลานี้... ดวงตาทั้งสองข้างเบิกค้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายซีดเผือดไร้ซึ่งโลหิต และที่กลางหน้าอกมีสัญลักษณ์อักขระโบราณถูกกรีดลึกด้วยคมมีดเวทมนตร์ เลือดสีดำไหลรินออกมาไม่ขาดสาย สร้างอาณาเขตอาถรรพ์รอบตัวจนเข้าใกล้ไม่ได้ รินทร์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง มือสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อระบบพยากรณ์ส่งเสียงเตือนระดับวิกฤตสูงสุด [วิเคราะห์เป้าหมาย: เหยื่อรายที่ 1 แห่งพิธีกรรม "คืนชีพศาสตราโลหิต"] [สถานะ: เสียชีวิตก่อนเวลาในไทม์ไลน์จริง 3 ชั่วโมง] [ตรวจพบร่องรอยพลังเวทปริมาณมหาศาล... กำลังประเมินตัวตนของผู้ลงมือ] รินทร์กวาดสายตาสำรวจรอบศพอย่างละเอียดตามสัญชาตญาณนักสืบ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้... นั่นหมายความว่าเหยื่อรู้จักผู้ลงมือ และยอมเดินมายังสถานที่แห่งนี้ด้วยความสมัครใจ หรือไม่ก็ถูกสะกดจิตด้วยเวทมนตร์ระดับสูงที่ไร้ร่องรอยการขัดขืน "ไม่ใช่ฝีมือของพวกปีศาจหรือสิ่งมีชีวิตนอกโรงเรียนแน่ค่ะ" อาคิระย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะที่รอยอักขระบนหน้าอกศพ แววตาของเธอฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก "นี่คือศาสตร์เวทต้องห้ามสายเลือดบริสุทธิ์... เวทมนตร์ที่ถูกสั่งห้ามสอนในสถาบันนี้มานานกว่าร้อยปี" "ถ้าเช่นนั้น..." รินทร์หันไปมองอาจารย์สาว "ผู้บริหารระดับสูง หรือไม่ก็อาจารย์ในสถาบันนี้... คือผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด" อาคิระไม่ได้ตอบคำถามทันที เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมกับเงยหน้ามองขึ้นไปบนยอดไม้สูง ที่ซึ่งเงาดำเงาหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ตั้งตัว แสงสว่างวาบสีแดงฉานก็สาดส่องลงมาจากฟากฟ้า กลบรัศมีของแสงจันทร์จนหมดสิ้น ร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากมเงาไม้ ร่างนั้นสวมผ้าคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากโลหิตลวดลายประหลาด และในมือข้างขวา... กำลังถือคทาเวทมนตร์ที่หยดหยาดโลหิตสดๆ ลงสู่พื้นดิน "ยินดีต้อนรับสู่การแสดงเปิดม่านค่ะ... เด็กน้อยผู้ถือครองระบบพยากรณ์" เสียงแหบพร่าและเยือกเย็นดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาท พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าของรินทร์และอาคิระจนแทบทรุดฮวบลงกับพื้น หน้าต่างระบบพยากรณ์ในหัวของรินทร์ดับวูบลงชั่วขณะ ก่อนจะปรากฏข้อความใหม่ขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่สั่นระริก [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบตัวตนระดับบอสลับ "ผู้บงการเงาโลหิต"] [เป้าหมายคือการกำจัดผู้ถือครองระบบ... ระยะเวลาประเมิน: 0 วินาที] [คำเตือนสุดท้าย: บุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้าท่าน... คือตัวตนที่ท่านเคยไว้ใจที่สุดในอดีตชาติ] รินทร์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น เมื่อเงาดำภายใต้หน้ากากค่อยๆ เอื้อมมือมาถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้แสงจันทร์สีเลือด... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันนะคะ