เผชิญหน้าฆาตกรเงา

กลิ่นคาวสนิมเหล็กที่เจือจางอยู่ในอากาศยามวิกาล ไม่ได้มาจากบาดแผลของใครอื่น... แต่มันคือกลิ่นอายความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่นหลัง รินทร์หยุดฝีเท้าลงทันทีเมื่อประสาทสัมผัสภายในหัวเตือนภัย เสียงฝีเท้าที่ควรจะมีเพียงคู่เดียวในทางเดินหอพักเวทมนตร์ยามวิกาล กลับมีเสียงสะท้อนที่เหลื่อมล้ำกันอยู่หนึ่งจังหวะ ความเงียบงันของโถงทางเดินหินอ่อนถูกบด The ภายใต้แรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งมาจากความมืดเบื้องหน้า เงาดำทมิฬที่ทาบทับลงบนผนังไม่ได้ขยับตามการเคลื่อนไหวของเจ้าของร่าง มันบิดเบี้ยว ยืดย้วย และแยกตัวออกจากกันราวกับมีชีวิตจิตใจเป็นของตัวเอง [แจ้งเตือนจากระบบพยากรณ์ลับ: ตรวจพบภัยคุกคามระดับ A+ กำลังเข้าประชิดตัวในระยะ 3 เมตร] [เงื่อนไขการเอาตัวรอด: ไทม์ไลน์ปัจจุบันมีความเสี่ยงที่จะสูญเสียอวัยวะสำคัญ 87% กรุณาใช้สิทธิ์พยากรณ์ฉุกเฉินทันที] ตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบวาบขึ้นในห้วงความคิดของรินทร์ เด็กหนุ่มไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย สุ้มเสียงในหัวใจเต้นเป็นจังหวะนิ่งสงบ สมองส่วนหน้าประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งเครื่องจักรกลเวทมนตร์ ความสุขุมรอบคอบที่ถูกขัดเกลามาจากการผ่านความเป็นความตายมาหลายต่อหลายครั้ง ทำให้เขารู้ดีว่า การหันหลังวิ่งหนีในสถานการณ์ที่มีผู้ใช้เงาไล่ล่า คือหนทางสู่ความตายที่รวดเร็วที่สุด "มาช้านะคะ นึกว่าจะลอบสังหารฉันตั้งแต่ตอนเลิกเรียนเสียอีก" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ร่างโปร่งในชุดเครื่องแบบนักเรียนเวทมนตร์ค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับความมืด ดวงตาสีนิลคู่คมกริบกวาดมองประเมินสภาพแวดล้อมอย่างละเอียดเสี้ยววินาที เงาดำตรงหน้าบิดเบี้ยวเป็นรูปร่างของมนุษย์สวมฮู้ดปิดบังใบหน้า ในมือถือมีดสั้นอาคมที่เคลือบด้วยพิษสลายวิญญาณ แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสีสะท้อนคมมีดเป็นประกายวาววับน่าสะพรึงกลัว ฆาตกรเงาไม่เอวาจาใดๆ ร่างนั้นพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ประหนึ่งเงาพายุที่พัดผ่าน ความมืดรอบตัวถูกดึงดูดเข้ามาหลอมรวมกับคมมีดจนเกิดเป็นคลื่นพลังสีดำทมิฬที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้แหลกเป็นจุล รินทร์ไม่ขยับเขยื้อn ร่างกายของเขาราวกับถูกตรึงไว้กับที่ แต่ดวงตากลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ไทม์ไลน์อนาคตสามวินาทีข้างหน้าถูกฉายซ้ำในหัวสมองราวกับแผ่นฟิล์ม—คมมีดจะแทงทะลุหัวใจ หากเขาหลบไปทางซ้าย เงาจะขยายตัวล็อกข้อเท้า หากเขาปัดป้องด้วยเวทมนตร์ ปริมาณมานาในร่างกายจะหมดลงทันที *มีทางเดียว...* เด็กหนุ่มก้าวเท้าขวาถอยหลังครึ่งก้าว ทิ้งน้ำหนักตัวลงต่ำอย่างสมบูรณ์แบบ จังหวะนั้นเองที่คมมีดพุ่งผ่านปลายจมูกไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร กลิ่นอายความตายเฉียดผ่านผิวหนังจนเกิดความรู้สึกแสบร้อน รินทร์อาศัยจังหวะที่ฆาตกรเงาเลยผ่านไปชั่วเสี้ยววินาที ยกแขนซ้ายขึ้นศอกกระแทกเข้าที่จุดศูนย์ถ่วงบริเวณแผ่นหลังของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ แรงปะทะแม้จะไม่มาก แต่ด้วยการคำนวณมุมและจุดอ่อนตามหลักกายatomiเวทมนตร์ ทำให้ร่างของมือลอบสังหารเสียหลักพุ่งไปข้างหน้า ทว่า ฆาตกรเงากลับพลิกตัวกลางอากาศได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ปลายมีดตวัดกลับมาหมายปลิดชีพในคราวเดียว [พลังกายคงเหลือ: 42% | คำเตือน: การใช้เนตรพยากรณ์เกินขีดจำกัดจะส่งผลให้กล้ามเนื้อฉีกขาด] ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม แต่รินทร์ไม่มีเวลาแม้แต่จะขยับตัวหนี ความตายมาจ่ออยู่ตรงหน้าแล้วจริงๆ ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนภาพคมมีดที่กำลังพุ่งเข้ามาขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ฟึ่บบบ! ประกายแสงสีเงินยวดยิ่งกว่าแสงจันทร์สว่างวาบขึ้นตัดผ่านความมืด พร้อมกับแรงลมมหาศาลที่ซัดจนเส้นผมของรินทร์ปลิวไสว ร่างของฆาตกรเงาชะงักกึกทันที มีดสั้นในมือหลุดร่วงกระทบพื้นหินเสียงดังสนั่น เงาร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของอาจารย์ผู้คุมกฎปรากฏขึ้นเบื้องหน้ารินทร์อย่างไร้ซุ่มเสียง อาคิระยืนนิ่งสงบ ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดเบาๆ ปลดปล่อยอักขระเวทสีครามล้อมรอบร่างของมือลอบสังหารไว้ในคุกพันธนาการ "บังอาจนักนะค่ะ... ที่กล้าเข้ามาเล่นสนุกในเขตหวงห้ามยามวิกาลเช่นนี้" น้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจของอาคิระเอ่ยขึ้น บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนกลายเป็นน้ำแข็ง ดวงตาสีฟ้าครามราวกับอัญมณีมองต่ำไปยังผู้บุกรุกด้วยความรังเกียจระคนเรียบเฉย เธอก้าวเข้ามาบังรินทร์ไว้ครึ่งตัว สัมผัสได้ถึงไอร้อนที่ระอุขึ้นจากร่างกายของเด็กหนุ่มที่เพิ่งผ่านพ้นวิกฤตมาหมาดๆ รินทร์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด พยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่ยังคงรัวเร็ว เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ข้างขมับ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาวผู้มาช่วยชีวิตไว้ได้ทันท่วงที "ขอบพระคุณมากค่ะ อาจารย์อาคิระ... เกือบไปจริงๆ" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความนิ่งสงบ แม้เนื้อตัวจะชุ่มไปด้วยเหงื่อ อาคิระเหลือบสายตากลับมามองลูกศิษย์คนโปรดเล็กน้อย แววตาที่ปกติเยียบเย็นกลับฉายแววความกังวลและเอ็นดูปะปนกันอยู่ "เธอประมาทเกินไปแล้วค่ะรินทร์ ร่องรอยเวทมนตร์แบบนี้... ไม่ใช่นักเรียนในสถาบันแน่" อาจารย์สาวสะบัดมืออีกครั้งเพื่อคลายหน้ากากผ้าของมือลอบสังหารออก เผยให้เห็นใบซีดเซียวและดวงตาที่เบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวของชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ที่มุมปากมีคราบเลือดสีดำไหลย้อยออกมา "ข้า... ข้าแค่..." ชายคนนั้นพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ ก่อนที่ร่างกายจะกระตุกอย่างรุนแรง ดวงตากลายเป็นสีดำสนิท ไอรสทมิฬพวยพุ่งออกจากทวารทั้งห้า "เวทสะกดจิตขั้นสูง! มันถูกตั้งโปรแกรมให้ทำลายตัวเองถ้าภารกิจล้มเหลว!" อาคิระอุทานออกมาอย่างตกใจ รีบสร้างม่านพลังเวทป้องกันทันที ทว่า ก่อนที่ร่างของมือลอบสังหารจะสลายกลายเป็นเถ้าธุลี เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เยือกเย็นราวกับมาจากขุมนรกก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดิน เป็นเสียงที่ไม่ได้มาจากปากของคนที่กำลังจะตาย แต่มาจากเงาเบื้องหลังของอาคิระและรินทร์ที่บิดเบี้ยวกลายเป็นประตูมิติสีเลือด *“หมากตัวแรก... พลาดไปแล้วสินะ... แต่เกมกระดานนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง...”* สิ้นเสียงปริศนา พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็แตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ รอยแยกสีแดงฉานแผ่ขยายวงกว้างออกไปราวกับใยแมงมุม พร้อมกับร่างเงาทับซ้อนนับร้อยที่ค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากรอยแตกเหล่านั้น ดวงตานับร้อยคู่ในความมืดจ้องมองมาที่รินทร์เป็นตาเดียว [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: ตรวจพบการเปิดใช้งาน "เขตอาคมบรรพกาล" โดยบุคคลปริศนา ระบบกำลังถูกรบกวน...] [คำเตือนขั้นวิกฤต: ไทม์ไลน์รอบตัวกำลังถูกบิดเบือน ปรากฏการณ์ 'เงาพันปี' ตื่นขึ้นแล้ว!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาบทที่ 5 ไปด้วยกันนะคะ ขวัญเนตรทายใจ