กฎเหล็กของหอพักวิญญาณ

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นอายเวทมนตร์จางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องสมุดลับใต้ดินของหอพักวิญญาณ แสงจากตะเกียงเวทสีนวลสาดกระทบสันหนังสือปกหนังแท้เรียงรายเป็นระเบียบ แต่สิ่งดึงดูดสายตาของรินทร์ในยามนี้ไม่ใช่ตำราเวทมนตร์บทใด หากเป็นร่องรอยคราบหมึกสีดำสนิทที่หยดหยาดเป็นทางยาวบนโต๊ะไม้ยาว เด็กหนุ่มผู้ได้รับระบบพยากรณ์ยืนนิ่ง ปลายนิ้วเรียวแตะสัมผัสคราบหมึกนั้นเบาๆ ความเย็นยะเยือกแล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่กระดูกสันหลังทันที ในมิติการมองเห็นของเขา เส้นด้ายแห่งอนาคตสีเทาหม่นกำลังสั่นกระตุกอย่างรุนแรง บ่งบอกถึงเหตุการณ์ความสูญหายที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาตรีก่อนหน้านี้ และเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายก็ไม่ใช่ใครอื่น… คือเพื่อนร่วมชั้นที่นั่งติดกับเขาในห้องเลคเชอร์เมื่อวาน "กำลังวิเคราะห์อะไรอยู่หรือคะ รินทร์?" เสียงหวานทุ้มเยือกเย็นเอ่ยขึ้นจากความมืด ร่างเพรียวระหงของอาจารย์อาคิระก้าวออกมาจากมุมอับของชั้นหนังสือ ดวงตาสีไพลินคู่นั้นกวาดมองร่องรอยบนโต๊ะด้วยความพินิจพิจารณา เธออยู่ในชุดคลุมยาวสีดำสนิท ขอบแขนปักลวดลายดาราศาสตร์โบราณที่สะท้อนแสงเรืองรองจางๆ รินทร์หันกลับไปสบตาผู้เป็นอาจารย์ ลมหายใจของเขาผ่อนออกมาช้าๆ เพื่อควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจ "ผมกำลังคิดว่า... รอยหมึกนี้ไม่ได้เกิดจากการทำหกโดยอุบัติเหตุค่ะอาจารย์ มันคืออักษรเวทโบราณที่ถูกลบเลือนด้วยคาถาชำระล้าง และถ้าการคาดการณ์ของผมไม่ผิดพลาด ‘เนตร’ ของเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นคงเห็นสิ่งที่ ‘ไม่ควรเห็น’ เข้าแล้ว" อาคิระเลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างนึกสนุก "เธอหมายถึง ‘มีน’ เด็กหนุ่มผู้มีพลังจิตสายบริสุทธิ์คนนั้นน่ะหรือคะ? ดูเหมือนว่าหอพักวิญญาณแห่งนี้จะเริ่มคายความลับออกมาให้เราได้ขบคิดกันอีกแล้วสินะ" "ไม่ใช่แค่ความลับค่ะ" รินทร์ทอดเสียงต่ำลง ดวงตาคมกริบฉายแววเคร่งเครียด "แต่มันคือ ‘กฎเหล็ก’ ข้อที่สามของหอพักแห่งนี้ ที่ระบุไว้ชัดเจนในคู่มือต้อนรับนักเรียนใหม่... *ห้ามผู้ใดมองหาประตูที่สี่ในยามวิกาล*" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงัดลงทันที เสียงลมหายใจของทั้งคู่ราวกับจะขาดห่วง เมื่อวานนี้ระหว่างคาบเรียนเวทมนตร์ประยุกต์ รินทร์สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างในตัวของมีน เพื่อนร่วมชั้นผู้เงียบขรึมและมักจะก้มหน้าอ่านตำราอยู่เสมอ ดวงตาของมีนมีรอยคล้ำลึก แขนเสื้อข้างขวามีรอยไหม้ของไสยเวทระดับต่ำ และที่สำคัญที่สุด... ในไทม์ไลน์อนาคตสามวินาทีข้างหน้าที่ระบบพยากรณ์ฉายภาพให้เห็น มีนกำลังก้าวเดินอย่างไร้สติเข้าไปในกำแพงอิฐเปลือยด้านหลังตึกหอพัก ราวกับมีเสียงกระซิบปริศนาดึงดูดให้เขาเดินไปสู่ความตาย "เธอเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า รินทร์" อาคิระเอ่ยขึ้นพร้อมกับย่างก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าลอยปะทะจมูก "การใช้ระบบพยากรณ์เพื่อมองหาอนาคตที่ยังมาไม่ถึง ต้องแลกมาด้วยพลังชีวิตและสมาธิอันมหาศาล ฉันไม่อยากให้นักเรียนคนโปรดของฉันต้องล้มป่วยก่อนที่เราจะไขคดีนี้สำเร็จหรอกนะ" "ผมยังไหวค่ะ" รินทร์ตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายขึ้นตามไรผมจนเห็นได้ชัด ความเหนื่อยล้าจากการดึงข้อมูลไทม์ไลน์ระดับสูงเมื่อครู่กำลังกัดกินพละกำลังของเขา แต่ความอยากรู้อยากเห็นและสัญชาตญาณนักสืบกลับพุ่งพล่านยิ่งกว่า "แต่สิ่งที่ผมกังวลไม่ใช่สภาพร่างกายของตัวเอง... ตอนนี้มีนหายตัวไปจากห้องพัก และไม่มีใครพบเขาตั้งแต่เมื่อคืน" อาจารย์สาวหุบพัดกระดาษในมือลง ท่าทีเยือกเย็นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาทันที "ถ้าเช่นนั้น... กฎเหล็กของหอพักวิญญาณก็คงไม่ได้มีไว้แค่ขู่เด็กใหม่เล่นๆ เสียแล้วล่ะค่ะ" ทันใดนั้นเอง บรรยากาศภายในห้องสมุดใต้ดินก็เริ่มบิดเบี้ยว อุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เปลวไฟจากตะเกียงเวทที่เคยสว่างไสวกลับเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตน่ากลัว หนังสือบนชั้นวางเริ่มสั่นไหวและส่งเสียงกรีดร้องราวกับมีชีวิต รอยหมึกสีดำบนโต๊ะไม้เริ่มขยายตัวและเดือดปุดๆ คล้ายกับมีสิ่งมีชีวิตกำลังจะพยายามคลานทะลักออกมาจากรอยแยกของมิติ [แจ้งเตือนจากระบบพยากรณ์ลับ]: - ตรวจพบพลังงานวิญญาณอาถรรพ์ ระดับความอันตราย: A+ - เงื่อนไขกระตุ้นภารกิจฉุกเฉิน: เผชิญหน้ากับผู้ละเมิด "กฎเหล็กข้อที่สาม" - เป้าหมายภารกิจ: ค้นหาตัวตนที่แท้จริงของผู้ที่ถูกกลืนกินก่อนที่ระฆังเที่ยงคืนจะดังขึ้น รินทร์ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่น แต่มือของเขากลับกำไม้เท้าเวทมั่น แววตาคมกริบมองตรงไปยังความมืดเบื้องหน้าที่มีเงาร่างบิดเบี้ยวสายหนึ่งกำลังก้าวออกมาจากผนังอิฐ… เงาร่างนั้นส่งเสียงหัวเราะแหบพร่า หูแว่วเสียงกระซิบข้างใบหูของรินทร์ด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าขนลุก— *"ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนบทแรก... รินทร์ นายเองก็อยากรู้ใช่ไหมล่ะ ว่าอีกฟากหนึ่งของกำแพงนั่น มีอะไรอยู่?"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาบทที่ 4 ไปด้วยกันนะคะ ขวัญเนตรทายใจ