เบื้องหลังม่านควัน

"อย่าขยับตัวจะดีกว่าค่ะ... คุณรินทร์" น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่กลับคมกริบราวกับใบมีดที่กดแนบอยู่บนเส้นเลือดใหญ่ รินทร์หน้าถอดสีเป็นครั้งแรก หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะเมื่อเสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นในหัว ข้อมูลตัวเลขและเส้นกราฟไทม์ไลน์กระพริบเตือนความอันตรายระดับวิกฤตจนแทบระเบิด เขากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเย็นเฉียบขณะที่สายตาพยายามกวาดมองประเมินสถานการณ์รอบตัวอย่างรวดเร็ว ชายปริศนาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ เงาร่างทอดยาวทับร่างของเด็กหนุ่มจนมิด รอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมาหาเขาคนเดียวนั้นแฝงกลิ่นอายของไสยเวทโบราณที่รinทร์คุ้นเคยจากบันทึกในระบบพยากรณ์ กลิ่นอายของความตายและความเน่าเฟะที่ถูกซ่อนไว้ใต้เสื้อคลุมหรูหราของบุคลากรระดับสูงในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ "อาจารย์... เรย์" รินทร์เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความยากลำบาก ใบหน้าของอาจารย์สอนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ผู้เปี่ยมด้วยรอยยิ้มใจดีมาตลอด บัดนี้กลับไร้ซึ่งความอบอุ่น ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นว่างเปล่า ไร้ประกายความเป็นมนุษย์ ราวกับร่างที่ถูกเชิดด้วยเส้นด้ายแห่งพันธสัญญาต้องห้าม มือเรียวยาวเอื้อมมาแตะที่ไหล่ของรินทร์เบาๆ แต่แรงกดมหาศาลกลับทำให้ข้อต่อกระดูกของเด็กหนุ่มลั่นกรอบ [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับ A- สอดคล้องกับบันทึกคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเขตหอพักเวทเมื่อสามปีก่อน ความน่าจะเป็นที่เป้าหมายมีส่วนเกี่ยวข้องกับกลุ่มเงาทมิฬ: 98.7%] เสียงแจ้งเตือนในหัวดังระรัวจนรินทร์ปวดขมับ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า เขารู้ดีว่าหากขยับพลาดแม้แต่นิดเดียว พลังกายที่เหลืออยู่จากการใช้เนตรพยากรณ์เมื่อช่วงบ่ายจะไม่เพียงพอที่จะรับมือกับการโจมตีในระยะประชิดนี้ "เธอฉลาดเกินไปนะคะ... รินทร์" อาจารย์เรย์เอ่ยกระซิบข้างหอคอยโสตประสาท น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลชวนฝัน แต่กลับเสียดแทงถึงขั้วหัวใจ "เด็กที่รู้อนาคตมากเกินไป มักจะมีอายุสั้นเสมอ... ไม่คิดหรือคะว่า การทำเป็นมองไม่เห็นและปิดปากเงียบ จะเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยกว่าสำหรับตัวเธอเองและ... เพื่อนร่วมหอพักคนนั้น" คำพูดนั้นสะกิดต่อมความรู้สึกของรินทร์เข้าอย่างจัง ภาพของอาคิระ อาจารย์สาวผู้คุมกฎแห่งหอพักเวทมนตร์ผู้เยือกเย็นแต่คอยปกป้องเขามาตลอดผุดขึ้นมาในหัว หากอาจารย์เรย์ล่วงรู้ว่าพวกเขาก กำลังสืบสวนเรื่องนี้ นั่นหมายความว่า... ความเคลื่อนไหวของพวกเขาถูกจับตาดูมาโดยตลอดตั้งแต่แรกแล้ว! รินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดความตื่นตระหนก ดวงตาคมกราบมองสบตากับอาจารย์หนุ่มนิ่ง แม้ภายในใจจะปั่นป่วนราวกับพายุ แต่ภายนอกเขากลับแสดงรอยยิ้มบางเบาออกมา เป็นรอยยิ้มที่ท้าทายและเยือกเย็นไม่แพ้กัน "ถ้าผมเลือกทางที่ปลอดภัย... อาจารย์คิดว่าความลับเรื่องศิลาอาถรรพ์ใต้ดิน จะยังคงเป็นความลับต่อไปได้อีกนานแค่ไหนกันล่ะครับ... อ้ะ" รินทร์เผลอหลุดคำเรียกขานตามความคุ้นเคย ก่อนจะรีบเปลี่ยนสรรพนามในใจเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ทวีความรุนแรงขึ้น อาจารย์เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาอำมหิต "ปากกล้าดีนี่คะ... น่าเสียดายจริงๆ ที่เราคงไม่สามารถปล่อยให้เมล็ดพันธุ์ที่อันตรายเช่นนี้เติบโตต่อไปได้อีกแล้ว" สิ้นเสียงคำประกาศิต ฝ่ามือที่แตะไหล่ของรินทร์ก็เปล่งแสงสีม่วงเข้ม ไสยเวทสายมืดพุ่งทะลวงเข้าสู่เส้น 0 ลมปราณของเด็กหนุ่มทันที ร่างของรินทร์เซถอยหลังไปหลายก้าว รสชาติคาวเลือดตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ พลังงานในระบบพยากรณ์ร่วงกวูบลงสู่ขีดอันตรายสีแดงฉาน ในวินาทีที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้ายนั้นเอง ประตูห้องทำงานเก่าแก่ก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยแรงระเบิดมหาศาล! ฝุ่นควันตลบอบอวลพร้อมกับร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม ดาบคาตานะในมือเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้าตัดผ่านความมืดมิด ดวงตาสีครามคู่สวยกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความเย็นเยือกถึงขั้วหัวใจ "มือไวนักนะคะ... เรย์" เสียงราบเรียบแต่ทรงพลังของอาคิระดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ "กล้าดียังไงถึงมารังแกเด็กในการดูแลของฉัน ในเขตพื้นที่ควบคุมพิเศษแห่งนี้" อาจารย์เรย์ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มเสแสร้งถูกยกขึ้นมาประดับใบหน้าอีกครั้งเมื่อเผชิญหน้ากับผู้คุมกฎสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด "โอ้... อาจารย์อาคิระ ไม่นึกว่าคุณจะให้ความสนใจเด็กปีหนึ่งคนนี้มากขนาดนี้นะคะเนี่ย..." อาคิระไม่ตอบคำถาม ร่างบางพุ่งทะยานเข้าประชิดตัวอาจารย์เรย์ด้วยความเร็วสูงราวกับภูตผี ปลายดาบสีฟ้าคมกริบจ่อเข้าที่ลำคอของอีกฝ่ายในเสี้ยววินาที โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย บรรยากาศรอบตัวระอุขึ้นด้วยแรงกดดันจากมหาเวททั้งสองสายที่ปะทะกันจนอากาศบิดเบี้ยว รินทร์ใช้มือข้างหนึ่งยันพื้นห้องเพื่อพยุงร่างที่อ่อนแรง สายตากวาดมองเหตุการณ์ตรงหน้าผ่านหน้าต่างระบบพยากรณ์ที่กลับมากระพริบถี่รัวอีกครั้ง แต่ทว่า... สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอสีแดงฉานในตอนนี้ กลับไม่ใช่ข้อมูลของอาจารย์เรย์ [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบการแทรกแซงไทม์ไลน์จากบุคคลที่สาม] [เป้าหมายที่แท้จริงของเหตุการณ์นี้ ไม่ใช่อาจารย์เรย์... แต่คือ "บุคคล" ที่กำลังก้าวเข้ามาทางด้านหลังของอาจารย์อาคิระในขณะนี้!] รินทร์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นเงาสودมืดมนร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าด้านหลังของอาจารย์สาว พร้อมกับรอยยิ้มอันคุ้นเคยของผู้อำนวยการโรงเรียนเวทมนตร์ ที่เอ่ยกระซิบเบาๆ ราวกับเสียงมัจจุราช "เหนื่อยหน่อยนะคะ... ทุกคน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปริศนากลุ่มเงาทมิฬนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!