จุดเริ่มต้นของลางบอกเหตุ

กลิ่นออนเซ็นมะนาวและละอองน้ำอุ่นที่ลอยกรุ่นจากอ่างเซรามิกสีมุกไม่ได้ช่วยให้ความดันโลหิตในขมับของรินทร์ลดลงเลยแม้แต่น้อย หน้าต่างกระจกใสของหอพักเวทมนตร์ยามราตรีสะท้อนภาพแสงสีฟ้าเรืองรองที่กำลังกะพริบถี่รัวอยู่กลางอากาศ เบื้องหน้าของเด็กหนุ่มคือข้อความแจ้งเตือนจาก *ระบบพยากรณ์ลับ* ที่เพิ่งเปลี่ยนสถานะจากสีเขียวอมฟ้า กลายเป็นสีแดงชาดอันเป็นสัญลักษณ์ของภัยพิบัติระดับ A *[ระบบพยากรณ์ตรวจพบภัยคุกคามระดับ A: เริ่มต้นนับถอยหลังการเปลี่ยนแปลงไทม์ไลน์...]* เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงระฆังใต้น้ำดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นการสั่นสะเทือนที่ส่งตรงมาจากแก่นเวทมนตร์ในร่างกาย รินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอาการวิงเวียนศีรษะ ผลกระทบจากการใช้งานระบบเกินพิกัดเมื่อช่วงหัวค่ำยังคงทิ้งร่องรอยไว้ที่ความเจ็บแปลบ บริเวณท้ายทอยราวกับมีเข็มเล่มเล็กๆ นับร้อยกำลังทิ่มแทง มือเรียวยกขึ้นนวดขมับเบาๆ ขณะดึงสติกลับมาจากห้วงความคิดอันสับสน อาคิระ อาจารย์สาวผู้คุมกฎแห่งหอพักเวทมนตร์กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องโถง ชุดคลุมอาบน้ำสีเทาเข้มขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวเธอยิ่งดูเยือกเย็นและน่าเกรงขาม ดวงตาสีอำพันคู่นั้นกวาดมองแผงควบคุมโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ลอยเคว้งอยู่กลางห้องด้วยแววตานิ่งสงบ แต่ลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา "เธอฝืนใช้พลังเกินขีดจำกัดอีกแล้วนะ รินทร์" น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากังวานของอาจารย์สาวดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้อง อาคิระขยับตัวเดินเข้ามาใกล้ แววตาคมกริบวิเคราะห์สภาพร่างกายของเด็กหนุ่มผ่านร่องรอยเหงื่อกาฬที่ซึมตามไรผม "ระบบพยากรณ์ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อให้เธอใช้ดูอนาคตตามอำเภอใจ ทุกครั้งที่ไทม์ไลน์ขยับ ร่างกายของเธอต้องจ่ายดอกเบี้ยด้วยอายุขัยและพลังชีวิต" "ผมรู้ครับ... เอ๊ย... ดิฉันหมายถึง ดิฉันทราบดีค่ะ อาจารย์อาคิระ" รินทร์เผลอหลุดปากเกือบใช้สรรพนามเดิมออกไปจนต้องรีบแก้คำพูดอย่างทุลักทุเล รินทร์ถอนหายใจยาวเหยียด "แต่ถ้าดิฉันไม่ยอมมองหาทางหนีทีไล่ตั้งแต่วอนนี้ พรุ่งนี้เช้า... ห้องเรียนประวัติศาสตร์เวทมนตร์อาคมโบราณ อาจจะกลายเป็นหลุมศพของพวกเราทุกคนก็ได้นะคะ" อาคิระเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างนึกขันในความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีสุขุมรอบคอบของลูกศิษย์คนโปรด "มั่นใจมากสินะ ว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่แค่ภาพหลอนจากอาการสมองล้า?" "ไม่ใช่ภาพหลอนแน่นอนค่ะ" รินทร์เอ่ยเสียงเครียด นัยน์ตาคู่คมฉายแววหวาดวิตกเมื่อนึกถึงภาพนิมิตที่เพิ่งไหลทะลักเข้ามาในหัวเมื่อครู่ มันชัดเจนเกินกว่าจะเป็นเพียงความฝัน ภาพห้องเรียนเพดานสูงที่ประดับด้วยโคมไฟระย้าคริสตัล กลิ่นอับของกระดาษโบราณ และ... กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน "ดิฉันเห็น... ร่างของนักเรียนปีสองคนหนึ่งนอนจมกองเลือดอยู่ใต้โต๊ะเรียนตัวที่สามริมหน้าต่าง และฆาตกรก็ยืนมองผลงานของตัวเองอยู่ท่ามกลางความมืดโดยไม่มีใครสังเกตเห็นเลยแม้แต่คนเดียว" บรรยากาศภายในห้องเงียบลงไปถนัดตา มีเพียงเสียงน้ำหยดเบาๆ จากก๊อกน้ำในห้องน้ำที่สะท้อนก้อง อาคิระหรี่ตาลงเล็กน้อย ท่าทีสบายๆ เมื่อครู่เลือนหายไป กลายเป็นความจริงจังของผู้คุมกฎที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน "ห้องเรียนประวัติศาสตร์เวทมนตร์อาคมโบราณ... ห้องของศาสตราจารย์วาเลอรีสินะ" อาคิระพึมพำกับตัวเอง "ถ้าเป็นที่นั่น ระบบป้องกันเวทมนตร์ค่อนข้างหนาแน่น บุคคลภายนอกไม่น่าจะแอบลักลอบเข้าไปลงมือได้ง่ายๆ เว้นเสียแต่ว่า... ฆาตกรจะเป็นคนวงใน หรือไม่ก็... เป็นนักเรียนที่มีสิทธิ์เข้าถึงห้องนั้นเป็นประจำ" รินทร์พยักหน้ารับช้าๆ ขณะที่หน้าต่างระบบพยากรณ์ตรงหน้าเริ่มเปลี่ยนรูปแบบ ตัวเลขดิจิทัลสีแดงเพลิงนับถอยหลังอย่างไม่ปรานีปราณี *[เวลาเหลืออีก 08:14:22 ก่อนเกิดเหตุการณ์จริง]* *[เงื่อนไขภารกิจ: ค้นหาเบาะแสและยับยั้งการฆาตกรรม ณ ห้องเรียนประวัติศาสตร์เวทมนตร์อาคมโบราณ]* *[รางวัล: ปลดล็อกทักษะเนตรพยากรณ์ขั้นที่ 2 และเพิ่มเสถียรภาพแก่นเวท 15%]* *[บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียความทรงจำระยะสั้นเป็นเวลา 7 วัน]* "บทลงโทษโหดร้ายขึ้นทุกทีเลยนะคะเนี่ย" รินทร์กัดริมฝีปากเบาๆ ด้วยความเครียด หากสูญเสียความทรงจำไปเจ็ดวัน แปลว่าเรื่องราวทั้งหมดที่เพิ่งเรียนรู้และมิตรภาพที่เพิ่งสร้างขึ้นในโรงเรียนเวทแห่งนี้จะถูกรีเซ็ตกลับไปเป็นศูนย์ทันที "ความรู้และพลังที่ได้มาอย่างไร้ขีดจำกัด ย่อมแลกมาด้วยความเสี่ยงที่คู่ควรเสมอ รินทร์" อาคิระเอื้อมมือมาแตะไหล่บางของเด็กหนุ่มเบาๆ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของอาจารย์ช่วยดึงสติและลดทอนความหนาวเหน็บในใจของรินทร์ลงได้ไม่น้อย "ในเมื่อระบบมอบเบาะแสให้เธอมาแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการลงมือสืบสวนอย่างแยบยล อย่าให้ใครรู้ว่าพวกเรากำลังเดินหมากตานี้อยู่" รินทร์สูดหายใจเข้าลึกอีกครั้งเพื่อเรียกความมั่นใจ ดวงตาคู่สวยประกายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมาทีละน้อย "เข้าใจแล้วค่ะ อาจารย์อาคิระ พรุ่งนี้เช้าก่อนคาบแรกจะเริ่ม ดิฉันจะเข้าไปตรวจสอบที่ห้องเรียนนั้นด้วยตัวเอง พร้อมกับ... หาตัวเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายในนิมิตให้เจอก่อนที่เวลาจะหมดลง" แสงไฟสีฟ้าจากระบบพยากรณ์สะท้อนอยู่ในแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น รินทร์รู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การเล่นสนุกของเด็กนักเรียนเวท แต่เป็นเกมเดิมพันด้วยชีวิตที่ไม่อาจพ่ายแพ้ได้เด็ดขาด เสียงระฆังเตือนยามวิกาลดังขึ้นกังวานไปทั่วอาณาเขตหอพักเวทมนตร์ เป็นสัญญาณว่าเวลาพักผ่อนได้สิ้นสุดลงแล้ว และการนับถอยหลังสู่บททดสอบอันตรายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง รินทร์ก้าวเท้าเดินออกจากห้องพักส่วนตัว มุ่งหน้าสู่ทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาวเข้าสู่เขตการเรียนการสอนยามวิกาล เงาร่างของเด็กหนุ่มทอดยาวไปตามผนังท่ามกลางแสงคบเพลิงเวทมนตร์ที่กะพริบสลัว ความเงียบงันของโรงเรียนเวทในยามนี้ช่างวังเวงและชวนให้ขนลุกเกียว แต่หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงกลับเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นที่จะไขปริศนา ทว่า... ในขณะที่รินทร์กำลังจะเดินเลี้ยวเข้าสู่โถงทางเดินปีกตะวันออกซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องเรียนเป้าหมาย สัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้าด้วยเนตรพยากรณ์ก็กรีดร้องเตือนภัยอย่างรุนแรงจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ฝีเท้าของเด็กหนุ่มหยุดชะงักกึกทันที เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่ง... กำลังเดินสวนมาจากมุมมืดของระเบียงฝั่งตรงข้ามอย่างเชื่องช้าและมั่นคง มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของนักเรียนยามวิกาลทั่วไป แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินที่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลราวกับภูเขาที่กำลังกดทับลงบนบ่า รินทร์กลั้นหายใจ ค่อยๆ หันกลับไปมองยังความมืดเบื้องหน้าอย่างระมัดระวัง เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมยาวสีดำสนิทก้าวพ้นออกมาจากเงาไม้ยามค่ำคืน ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดลึก แต่รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากและดวงตาคู่นั้นที่จ้องตรงมายังรินทร์ ทำให้เด็กหนุ่มถึงกับชาไปทั้งร่าง "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้... เด็กดีเขาไม่มาเดินเล่นในเขตต้องห้ามกันหรอกนะ รินทร์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด—เสียงของบุคคลที่ควรจะกำลังนอนหลับอยู่ในหอพักอาจารย์ หรือไม่ก็... อยู่ในนิมิตการฆาตกรรมที่รินทร์เพิ่งเห็นเมื่อครู่! รินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อร่างในชุดคลุมสีดำก้าวเข้ามาใกล้จนแสงไฟเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงชัดเจน—ศาสตราจารย์วาเลอรี เจ้าของห้องเรียนประวัติศาสตร์เวทมนตร์อาคมโบราณ กำลังยืนแย้มยิ้มให้ พร้อมกับคราบของเหลวสีแดงเข้มที่เปรอะเปื้อนอยู่บนปลายนิ้วเรียวยาวของเขาอย่างชัดเจน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันนะคะ