ตายแล้วไปไหน? ระบบพยากรณ์ทำงาน!

กลิ่นอับของตำราเวทมนตร์เก่าเก็บคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังคงลอยวนอยู่บริเวณกรอบหน้าต่างไม้สักบานผุ กลิ่นนั้นชัดเจนเสียจนรินทร์ต้องขมวดคิ้วมุ่น ความเจ็บแปลบที่แล่นพล่านจากต้นคอทอดตัวยาวลงมาถึงกระดูกสันหลัง ทำให้เขารู้สึกได้ทันทีว่าความตายเมื่อครู่ไม่ใช่ความฝัน ร่างของเด็กหนุ่มเจ้าของร่างเดิมนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ นัยน์ตาเบิกโพลงสะท้อนภาพเพดานห้องโถงที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าดำจากเหตุการณ์ความวุ่นวายเมื่อคืนวาน รินทร์กะพริบตาถี่ๆ ปรับโฟกัสภาพตรงหน้า สมองที่เคยแบกรับภาระงานวิเคราะห์ข้อมูลขนาดใหญ่จากโลกเก่าค่อยๆ ประมวลผลสถานการณ์ปัจจุบัน ความทรงจำของเจ้าของร่างคนเดิมไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับกระแสน้ำเชี่ยว—เด็กหนุ่มผู้ไร้พลังเวท ไร้สายเลือดตระกูลสูงส่ง และถูกตราหน้าว่าเป็นตัวถ่วงของสถาบันเวทมนตร์อารันเดลแห่งนี้ จนกระทั่งถูกผลักตกลงมาจากหอคอยทิศเหนือเพื่อสังเวยให้กับบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืด "ตื่นขึ้นมาก็ต้องมารับเคราะห์แทนคนอื่นเสียแล้วสินะคะ..." เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากที่แห้งผาก รินทร์ยันกายลุกขึ้นช้าๆ ความปวดร้าวแล่นริ้วไปทั่วกล้ามเนื้อทุกมัด แต่เขากลับไม่มีเวลามานั่งคร่ำครวญถึงความโชคร้าย เมื่อสัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่น ประตูไม้บานใหญ่เบื้องหน้ากำลังถูกผลักเปิดออก พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ "ยังไม่ตายอีกงั้นเหรอ... เด็กฝึกหัดรินทร์" น้ำเสียงเยียบเย็นและทรงอำนาจเอ่ยขึ้นพร้อมกับแรงกดดันทางเวทมนตร์ที่แผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวหนาทึบ อาคิระ อาจารย์สาวผู้คุมกฎแห่งหอพักเวทมนตร์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟสลัวจากคบเพลิง นัยน์ตาคู่คมกริบกวาดมองสำรวจร่องรอยความเสียหายบนตัวเขาด้วยความรู้สึกเคลือบแคลงสงสัย เธอไม่ได้แสดงความตกใจที่เห็นเขารอดชีวิต กลับกัน แววตานั้นเต็มไปด้วยความระแวดระวังราวกับกำลังมองสัตว์ร้ายที่รอวันแว้งกัด รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาว แม้ในใจจะตื่นตระหนกกับพลังกดดันระดับสูงที่ถาโถมเข้าใส่ แต่สีหน้าของเขากลับเรียบเฉยจนน่าประหลาด สมองอันสุขุมรอบคอบกำลังคำนวณความเป็นไปได้ในหัวอย่างรวดเร็ว หากเขาแสดงความอ่อนแอออกมา มีโอกาสสูงที่เขาจะถูกกำจัดทิ้งในฐานะตัวปัญหา แต่หากเขาแข็งกร้าวเกินไป ก็จะตกเป็นเป้าสายตา "ถ้าดิฉันตายไปจริงๆ อาจารย์คงไม่ได้คำตอบที่กำลังตามหาอยู่หรอกค่ะ" รินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าก้องกังวานและแฝงความหมายลึกซึ้งจนอาคิระชะงักไปชั่วขณะ อาจารย์สาวหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาแต่เย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ปากกล้าดีนี่ รอดจากหอคอยทิศเหนือมาได้ทั้งที่ไม่มีมานาในเส้นชีพจรแม้แต่น้อย เจ้ามีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่ รินทร์" ก่อนที่รินทร์จะได้หาคำตอบมาแก้ต่าง ทันใดนั้นเอง— *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณกังวานใสราวกับแก้วกระทบกันดังขึ้นในโสตประสาทของรินทร์เพียงผู้เดียว ภาพตรงหน้าพร่ามัวลงชั่วขณะ ก่อนที่ตัวอักษรสีฟ้าเรืองแสงจะปรากฏขึ้นกลางอากาศในรูปแบบที่ไม่มีใครนอกจากเขามองเห็น [ระบบพยากรณ์ลับ (Secret Oracle System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ!] [ผู้ถือครอง: รินทร์] [สถานะพลังชีวิต: วิกฤต (มานาในร่างกาย 0.01%)] [ภารกิจเฉพาะหน้า: เอาตัวรอดจากการสอบสวนของอาคิระ และเปิดเผยร่องรอยของ "วิญญาณอาถรรพ์" ที่สิงสถิตในหอพักภายใน 3 ชั่วโมง] [รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อกเนตรพยากรณ์ไทม์ไลน์ระดับที่ 1 และฟื้นฟูเส้นชีพจรเวทมนตร์] หัวใจของรินทร์กระตุกวูบ สายตากวาดมองข้อความที่ลอยอยู่เบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว กลไกโลกแฟนตาซีและศาสตร์แห่งพยากรณ์ผสานเข้าหากันอย่างแยบยลผ่านระบบนี้ มันไม่ใช่แค่ภาพลวงตา แต่มันคือโอกาสเดียวที่จะทำให้เขารอดชีวิตและทวงความยุติธรรมให้เจ้าของร่างเดิม อาคิระขยับตัวเข้าใกล้Meยwelขึ้นอีกก้าวหนึ่ง นิ้วเรียวยาวแตะลงที่ด้ามไม้เท้าเวทมนตร์ที่เหน็บอยู่ข้างเอว พร้อมที่จะร่ายเวทตรวจสอบความทรงจำได้ทุกเมื่อ "ว่าอย่างไรล่ะ ความเงียบของเจ้าไม่ได้ช่วยให้รอดพ้นข้อหาบุกรุกเขตต้องห้ามหรอกนะ" รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เขารู้ดีว่าการหลอกลับตาอาจารย์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเฉียบขาดนั้นเป็นไปไม่ได้ ทางเดียวที่จะพลิกสถานการณ์คือการใช้ "อนาคต" ที่ระบบเพิ่งมอบให้มาเป็นไพ่ตายในมือ ดวงตาคู่คมของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นประกายสีทองจางๆ ชั่วขณะหนึ่ง ภาพเหตุการณ์ในอีกสามนาทีข้างหน้าไหลย้อนเข้ามาในหัวของเขาอย่างชัดเจน—ภาพที่อาคิระจะยกไม้เท้าขึ้นชี้หน้าเขา และภาพที่เงาดำประหลาดพุ่งทะลุออกมาจากพื้นห้องเพื่อลอบสังหารพวกเขาทั้งคู่ รินทร์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ส่งยิ้มบางๆ ให้กับอาจารย์สาวที่กำลังมองมาด้วยความฉงน "อาจารย์อาคิระคะ..." รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น ทอดสายตาเลยผ่านร่างของเธอไปยังมุมมืดเบื้องหลัง "ก่อนที่เราจะพูดเรื่องข้อหา... ดิฉันว่าเราควรห่วงเรื่องสิ่งที่จะแทงทะลุหัวใจอาจารย์ในอีกสามสิบวินาทีข้างหน้านี้ดีกว่าค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิภายในห้องโถงก็ดิ่งฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามขอบหน้าต่าง เงาดำทมิฬรูปร่างบิดเบี้ยวพุ่งแหวกความมืดเข้าจู่โจมจากด้านหลังของอาคิระด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาด! อาคิระเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พลังเวทถูกปลดปล่อยออกมาโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่า— *ติ๊ง!* [ระบบพยากรณ์ตรวจพบภัยคุกคามระดับ A: เริ่มต้นนับถอยหลังการเปลี่ยนแปลงไทม์ไลน์...] ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของขวัญเนตรทายใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!