ความซื่อสัตย์ของสามี

เสียงตบโต๊ะไม้สนในห้องรับรองของสหกรณ์การเกษตรประจำอำเภอดังสนั่นหวั่นไหว จนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหม่นสั่นระริก น้ำชาลวกคอสีอำพันกระฉอกเปื้อนกระดาษสัญญารับซื้อสินค้าที่กางอยู่หลา "สหายหลี่เฉิน! ท่านคิดดีแล้วหรือที่จะปฏิเสธข้อเสนอของฉัน? บอกตามตรงนะว่าสินค้าตัวใหม่ที่ท่านกำลังจะปล่อยออกสู่ตลาดพรุ่งนี้เช้า ต่อให้ท่านเก่งมาจากไหน แต่ถ้าไม่มีเส้นสายในสำนักเสบียงและโรงงานแปรรูปแป้งสาลีของอำเภอ สินค้าของท่านก็เป็นได้แค่เศษผงขึ้นรากองคลังสินค้าเท่านั้นแหละ!" เสียงแหลมสูงของ "หวังอวี้หลาน" หญิงสาวลูกสาวผู้จัดการสหกรณ์อำเภอผู้สวมเสื้อเชิ้ตผ้าแพรจีนสีฟ้าอมเขียวอย่างทันสมัยดังขึ้น เธอจงใจโน้มตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยเข้าจมูก ดวงตาเรียวรีพยายามส่งประกายเย้ายوانและทอดสะพานให้อย่างไม่คิดจะปิดบัง มือเรียวยาวที่สวมแหวนหยกเทียมเอื้อมมาแตะลงบนหลังมือของหลี่เฉินที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างจงใจ หลี่เฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ชายหนุ่มมิได้ขยับมือหนีในทันที แต่สายตาดุจพญาอินทรีที่ผ่านสมรภูมิหุ้นอันดุเดือดมานับไม่ถ้วนกลับทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเวทนาและสมเพชระคนรังเกียจ ในอดีตชาติ... หวังอวี้หลานผู้นี้คือหนึ่งในตัวละครจอมปลอมที่เคยร่วมมือกับอาชั่วอย่างหลี่กุ้ยในการปล่อยข่าวโคมลอยเพื่อทำลายชื่อเสียงของเขาและครอบครัว บีบคั้นให้ภรรยาผู้ยากลำบากของเขาต้องตรอมใจตาย ก่อนที่เขาจะถลำลึกกลายเป็นคนไร้ค่าในท้ายที่สุด มาวันนี้ เมื่อเขาย้อนเวลากลับมาพร้อมกับสมองที่บรรจุกลยุทธ์การเงินระดับโลกและ "มิติลับ" ในห้วงสำนึก หวังอวี้หลานคิดหรือว่ามารยาหญิงเพียงน้อยนิดจะสั่นคลอนความมั่นคงในหัวใจของเขาได้? "คุณหนูหวัง..." หลี่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่มั่น ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเย็นชา "มือของท่านสกปรกเกินกว่าจะมาแตะต้องมือที่ภรรยาของผมคอยนวดให้ทุกคืนก่อนนอน กรุณายกออกไปเสีย ไม่อย่างนั้น ผมเกรงว่ากลิ่นเน่าเฟะจากผลประโยชน์ใต้โต๊ะที่ท่านพยายามยัดเยียดให้ผม จะติดตัวผมกลับบ้านจนภรรยาต้องรังเกียจเอาได้" ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างดีของหวังอวี้หลานแข็งค้าง สีหน้าเปลี่ยนจากแดงก่ำเป็นเขียวคล้ำในชั่วพริบตา ความอับอายและโทสะพุ่งพล่านจนหน้าอกกระเพื่อมไหว "หลี่เฉิน! แก... อย่ามาทำเป็นปากดีนะ! แกคิดว่าไอ้ 'แป้งทอดกรอบสูตรลับ' กับ 'เส้นหมี่อบแห้งสมุนไพร' ของแกจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่ารึไง? ฉันบอกไว้ตรงนี้เลยนะว่า ถ้าแกไม่ยอมเซ็นสัญญาขายสิทธิ์ขาดให้ฉันครึ่งหนึ่ง พรุ่งนี้เช้า... เจ้าหน้าที่ตรวจสอบสินค้าของอำเภอจะไปเคาะประตูร้านของแกข้อหามีสินค้าไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐาน และรับรองได้เลยว่าแกจะไม่มีวันได้วางขายสินค้าแม้แต่ชิ้นเดียวในมณฑลนี้!" การข่มขู่คุกคามอย่างโจ่งแจ้งนี้ หากเป็นคนอื่นคงตัวสั่นงันท่ามกลางอำนาจมืดของลูกสาวผู้มีอิทธิพลท้องถิ่น แต่สำหรับหลี่เฉินแล้ว มันเป็นเพียงเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนที่ใกล้จะหมดสิ้นลมหายใจ ชายหนุ่มค่อยๆ ดึงมือกลับอย่างใจเย็น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายสีเขียวเข้มแผ่ซ่านบรรยากาศกดดันจนหวังอวี้หลานต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ท่านพูดถูกเรื่องหนึ่ง..." หลี่เฉินก้มลงมองหน้าหญิงสาว ระยะห่างเพียงคืบทำให้หวังอวี้หลานได้กลิ่นอายบุรุษที่หนักแน่นและน่าเกรงขามอย่างประหลาด หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งหวาดกลัว และทั้งหลงใหลในเวลาเดียวกัน "...สินค้าของผมพรุ่งนี้เช้า จะต้องขายหมดเกลี้ยงในตลาดมืดและตลาดเสรี โดยที่พึ่งพาเส้นสายเน่าๆ ของพ่อท่านไม่ได้แม้แต่น้อย และระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ สหายหวังอวี้หลาน... เอกสารหลักฐานการยักยอกเงินกองทุนสหกรณ์ที่ท่านกับพ่อร่วมมือกันทำเมื่อสามเดือนก่อน ตอนนี้มันไม่ได้อยู่ในตู้เซฟของพ่อท่านอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังเดินทางไปอยู่บนโต๊ะของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยพรรคในเมืองหลวงต่างหากล่ะ" เพล้ง! ถ้วยชาในมือของหวังอวี้หลานร่วงหล่นแตกกระจายลงกับพื้น น้ำชาสีอำพันสาดกระเซ็นเปื้อนรองเท้าหนังของเธอ ใบหน้าของหญิงสาวซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ความลับที่นางคิดว่าไม่มีทางรั่วไหล ไฉนชายบ้านนอกผู้นี้จึงล่วงรู้ได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้! หลี่เฉินไม่สนใจท่าทีที่เหมือนคนใกล้สติหลุดของอีกฝ่ายอีกต่อไป เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องรับรองด้วยฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง ทิ้งให้หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดสภาพ ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักตระกูลหลี่ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและกลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยฟุ้งไปทั่วทั้งตรอกซอกซอย "เหมยลี่... พี่ว่าใส่พริกไทยดำบุบพอแหลกอีกนิด น้ำซุปหมูตุ๋นเห็ดหอมถ้วยนี้จะยิ่งกลมกล่อมขึ้นนะ" เสียงทุ้มอ่อนโยนของสามีดังขึ้นขณะที่เขาก้าวเข้าประตูบ้านมา ภายในห้องครัวเล็กๆ "เหมยลี่" ภรรยาสายสู้ชีวิตผู้มีใบหน้างดงามคมคายแต่เดิมทีเคยซูบผอม บัดนี้มีน้ำมีนวลและเปล่งปลั่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นางกำลังง่วนอยู่กับการนวดแป้งหมั่นโถวด้วยสองมือเรียวเนียน แววตาที่เคยหม่นหมองในอดีตฉายประกายความสุขและความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม เมื่อเห็นสามีเดินเข้ามาพร้อมรอยอบอุ่น เหมยลี่ก็วางไม้นวดแป้งลง นางใช้หลังมือปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยออกจากหน้าผาก ก่อนจะส่งค้อนปะเหลกให้เบาๆ อย่างหมั่นไส้ "ท่านพี่ กลับมาก็มาสั่งโน่นสั่งนี่เสียแล้ว เจ้าค่ะ! น้ำซุปเห็ดหอมนี่ข้าเคี่ยวมาตั้งแต่ไก่โห่ ใส่เกลือกับรากผักชีแค่นี้ก็หวานคอจนไม่ต้องเติมอะไรเพิ่มแล้วล่ะท่าน... ว่าแต่ วันนี้ไปเจรจาธุรกิจที่สหกรณ์อำเภอเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? แม่หนูตระกูลหวังคนนั้น... ยังตามตื๊อท่านให้ออกหน้าทำธุรกิจร่วมกันอยู่อีกหรือเปล่า?" แม้ปากจะเอާމถามด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่นัยน์ตาคู่สวยของภรรยากลับจับจ้องสามีไม่วางตา นางไม่ใช่คนโง่เง่าที่จะดูไม่ออกว่าลูกสาวผู้จัดการสหกรณ์คนนั้นคิดการอันใดอยู่ เพียงแต่... นางเชื่อมั่นในตัวหลี่เฉิน สามีผู้ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน และให้คำมั่นสัญญาต่อหน้าฟ้าดินว่าจะไม่มีวันทรยศความรักของนางเด็ดขาด หลี่เฉินสาวเท้าเข้าไปใกล้ โอบกอดเอวบางของภรรยาจากด้านหลังอย่างทะนุถนอม ปลายจมูกโด่งคมสูดดมกลิ่นหอมสะอาดจากเส้นผมของนางด้วยความโหยหา แม้จะเพิ่งจากกันไปไม่กี่ชั่วโมง แต่ในหัวใจของอดีตเซียนหุ้นผู้เย็นชาผู้นี้ โลกทั้งใบของเขามีเพียงผู้หญิงคนนี้และครอบครัวที่กำลังจะเติบโตอย่างยิ่งใหญ่เท่านั้น "คนใจคดแบบนั้น จะมีค่าอะไรให้พี่ชายคนนี้ชายตามองเล่า?" หลี่เฉินกระซิบชิดใบหูขาวผ่องของภรรยา เสียงทุ้มนุ่มทว่าหนักแน่น "ในสายตาของหลี่เฉินผู้นี้ นอกจากภรรยาคนสวยที่ขยันขันแข็งจนจับเงินหมื่นได้ในเร็วๆ นี้แล้ว... ต่อให้เอาสาวงามทั่วทั้งแผ่นดินมาแลก พี่ก็ไม่ชายตาแลแม้แต่นصفเสี้ยววินาทีหรอกนะ" "ปากหวานเสียจริง!" เหมยลี่ตีเข้าที่แขนแกร่งเบาๆ ด้วยความเขินอาย ใบหน้าเนียนใสแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู รอยยิ้มหวานหยดย้อยปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่มเอิบ ทำเอาหลี่เฉินเกือบอดใจไม่ไหวที่จะก้มลงจุมพิตแก้มนุ่มนั้นให้ชื่นใจ ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นจนน้ำตาลเรียกพี่นั้นเอง ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นรุนแรงจากด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของ "หลี่กุ้ย" อาตัวร้ายผู้โลภโมโทสัน ที่พานักเลงอันธพาลประจำหมู่บ้านบุกเข้ามาถึงหน้าบ้านพักของพวกเขา! "หลี่เฉิน! ไอ้หลานเนรคุณ! แกออกมานี่นะ! กล้าดียังไงไปแจ้งความเล่นงานลูกสาวฉันที่สหกรณ์อำเภอ วันนี้ถ้าแกไม่คายสูตรแป้งทอดกับเงินส่วนแบ่งมาทั้งหมด อย่าหวังว่าจะได้เห็นตะวันรุ่งพรุ่งนี้เลย!" เหมยลี่สะดุ้งตกใจเล็กน้อย ใบหน้าซีดลงด้วยความกังวล นางหันมามองสบตาสามีที่บัดนี้รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่ได้มลายหายวับไปสิ้น แทนที่ด้วยแววตาคมกริบดุจใบมีดโกนที่อาบยาพิษ หลี่เฉินเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น เขาตบหลังมือของภรรยาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทรงพลัง "มาได้เวลาพอดี... ข้ากำลังรอให้สุนัขบ้ากลุ่มนี้วิ่งเข้ามาติดกับดักด้วยตัวเองพอดีเลยล่ะ" (โปรดติดตามตอนต่อไป...) -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความมั่งคั่งและฟาดฟันพวกคนโลภไปพร้อมกับครอบครัวหลี่เฉินนะครับ!