แก้เกมด้วยคุณภาพ

เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกเสียงดังสนั่นจนกาน้ำชาลวดลายคลาสสิกบนโต๊ะสั่นสะเทือน "หัวหน้าเขตเฉิน" แผดเสียงหัวร่อในลำคอด้วยความเย่อหยิ่ง ใบหน้าอวบอูมขึ้นมันด้วยพิษสุราและอำนาจ ดวงตาหรี่เล็กจ้องมองหลี่เฉินราวกับแมวหยอกหนู "หลี่เฉิน เจ้าเด็กเมื่อวานซืน! คิดจะเปิดร้านแข่งกับคนในเขตโดยไม่ขออนุญาตจากทางการอย่างนั้นรึ? หรือเจ้าคิดว่ามีฝีมือทำอาหารนิดๆ หน่อยๆ แล้วจะใหญ่คับฟ้า กฎก็คือกฎ ร้านไร้ใบอนุญาต แถมยังขายของราคาถูกเกินจริงจนสร้างความปั่นป่วนให้ตลาด... วันนี้ข้าในฐานะหัวหน้าเขต มีอำนาจสั่งปิดร้านของเจ้าเด็ดขาด!" หวงถังที่ยืนอยู่เบื้องหลังรีบก้าวออกมาเสริมทัพ รอยยิ้มชั่วร้ายฉาบอยู่บนใบหน้าอัปลักษณ์ "ใช่แล้วครับหัวหน้าเขต! ผมตรวจสอบมาอย่างละเอียด สินค้าของมันทั้งราคาถูกและดูแปลกประหลาด บางทีอาจจะเป็นของลักลอบนำเข้าหรือเจือปนสารอันตรายก็ได้ครับ เพื่อความปลอดภัยของประชาชน สั่งยึดสินค้าและปิดตายร้านนี้ไปเลยเถอะครับ!" บรรยากาศภายในร้านพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที ลูกค้าหลายคนที่กำลังรอต่อคิวซื้อสินค้าต่างพากันถอยร่นด้วยความหวาดกลัว เจ้าหน้าที่รัฐในเครื่องแบบหลายนายก้าวเข้ามาปิดล้อมทางเข้าออกอย่างแน่นหนา ทว่า... หลี่เฉินกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายืนกอดอกนิ่งสงบ ดวงตาคมกริบดุจเซียนหุ้นผู้ผ่านวิกฤตตลาดหุ้นมานับครั้งไม่ถ้วนกวาดมองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะเย็นชา "กฎหมายระบุไว้ชัดเจนว่าการค้าขายต้องมีใบอนุญาต... แต่ถ้าใบอนุญาตของผมมันมาพร้อมกับตราประทับอย่างเป็นทางการจากส่วนกลางล่ะครับ หัวหน้าเขตเฉิน?" หลี่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายชะงัก "ฮ่าๆๆ อย่ามาอ้างตัวเลขเอกสารปลอมๆ หน่อยเลย!" หัวหน้าเขตเฉินแค่นAยิ้ม "ในเขตนี้ ข้าคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์!" ในจังหวะนั้นเอง เหมยลี่ภรรยาสายสู้ชีวิตของเขาก้าวออกมาจากหลังร้านอย่างสง่างาม ในมือของเธอถือแผ่นกระดาษตราครุฑสีทองอร่ามที่เพิ่งได้รับการอนุมัติจากสำนักงานพาณิชย์จังหวัดเมื่อวานนี้สดๆ ร้อนๆ แววตาของเธอเด็ดเดี่ยวและไร้ความหวาดกลัวใดๆ สิ้นAคราบหญิงสาวผู้เคยถูกโขกสับในอดีตโดยสิ้นเชิง "ถ้าท่านหัวหน้าเขตอ่านหนังสือไม่ออก ให้ข้าช่วยอ่านให้ฟังดีไหมคะ?" เหมยลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทแต่บาดลึกถึงกระดูก "นี่คือใบอนุญาตประกอบกิจการค้าปลีกและส่งประเภทพิเศษ ซึ่งออกโดยตรงจากท่านนายอำเภอใหญ่... ท่านจะบอกว่าลายเซ็นและตราประทับนี้เป็นของปลอมด้วยหรือเปล่าเจ้าคะ?" สีหน้าของหัวหน้าเขตเฉินเปลี่ยนสีทันทีจากแดงก่ำเป็นซีดเผือด เขารีบคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาเพ่งมอง มือหนาเริ่มสั่นเทาเมื่อเห็นลายเซ็นของบุคคลระดับสูงที่แม้แต่เขาเองยังต้องก้มหัวให้ หวงถังหน้าถอดสี รีบกระซิบเสียงสั่น "เป็นไปได้ยังไง..." "ในเมื่อเอกสารถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ การที่ท่านพากลุ่มคนในเครื่องแบบมาบุกรุกและข่มขู่ผู้ประกอบการเช่นนี้... ผมเกรงว่าพรุ่งนี้เช้า รายงานฉบับนี้คงไปนอนอยู่บนโต๊ะของผู้ว่าราชการจังหวัดพร้อมกับหลักฐานการใช้อำนาจมิชอบแน่นอนครับ" หลี่เฉินก้าวเท้าเข้าไปใกล้หัวหน้าเขตเฉินทีละก้าว แรงกดดันจากวิญญาณนักบริหารระดับสูงแผ่ซ่านจนหัวหน้าเขตเฉินต้องถอยหลังกรูดด้วยความลนลาน "อะ... ไอ้นี่! แก..." หัวหน้าเขตเฉินเค้นเสียงไม่ออก ได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เชิญกลับไปเถอะครับ แต่อย่าลืมบอกลิ่วล้อของท่านด้วยว่า การทำธุรกิจในยุคนี้เขาแข่งขันกันด้วย 'คุณภาพและความพึงพอใจของลูกค้า' ไม่ใช่อำนาจเถื่อน" หลี่เฉินโบกมือไล่อย่างไม่ไยดี ท่ามกลางความเงียบงันของฝูงชนที่เริ่มส่งเสียงฮือฮาด้วยความสะใจ หัวหน้าเขตเฉินและหวงถังจำต้องล่าถอยออกไปอย่างน่าอนาถ ทิ้งไว้เพียงความโล่งอกของชาวบ้านที่ยืนมุงดูเหตุการณ์ ทว่า ปัญหาใหญ่ยังไม่หมดแค่นั้น แม้จะเคลียร์เรื่องเจ้าหน้าที่รัฐได้ แต่ความเชื่อมั่นของลูกค้าบางส่วนยังคงสั่นคลอนจากข่าวลือที่หวงถังปล่อยออกมาก่อนหน้านี้ว่าสินค้าของร้านอาจไม่มีคุณภาพ หลี่เฉินหันกลับมามองภรรยา เขายิ้มละมุนและเอื้อมมือไปกุมมือเรียวที่ยังคงเย็นเฉียบเบาๆ เพื่อส่งความอบอุ่น "ลี่เอ๋อร์ วันนี้เราต้องใช้ไพ่ตายใบสุดท้าย... 'กลยุทธ์ชิมก่อนซื้อ' เพื่อพิสูจน์คุณภาพให้ทุกคนได้เห็นด้วยตาตัวเอง" เหมยลี่พยักหน้ารับด้วยความรู้ใจ รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยคม เธอกลับเข้าไปในครัวและเริ่มลงมือจัดการวัตถุดิบระดับพรีเมียมที่ซ่อนไว้ในมิติลับทันที ไม่นานนัก กลิ่นหอมอวลอันเป็นเอกลักษณ์ก็เริ่มลอยฟุ้งกระจายขจรขจายไปทั่วทั้งตรอกซอกซอย มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นกลิ่นหอมหวานของ "ซาลาเปาไส้หมูสับน้ำซุปทะลัก" และ "ชาสมุนไพรบำรุงกำลังสูตรโบราณ" ที่ผ่านการตุ๋นด้วยไฟอ่อนๆ นานหลายชั่วโมง แป้งเนียนนุ่มขึ้นฟูพอดีคำ กัดลงไปน้ำซุปเข้มข้นร้อนๆ ก็ทะลักออกมาเคลือบลิ้น พร้อมกลิ่นหอมของเครื่องเทศชั้นดีที่กระตุ้นต่อมรับรสของทุกคนในรัศมีร้อยเมตรให้ทำงานอย่างบ้าคลั่ง ชาวบ้านที่ยืนออกันอยู่ด้านหน้าร้านต่างพากันกลืนน้ำลายเอื้อมคอด้วยความหิวโหย ความเคลือบแคลงใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อกลิ่นหอมเย้ายวนใจนี้ลอยเข้าจมูก หลี่เฉินเดินออกมายืนหน้าร้านพร้อมรอยยิ้มเป็นกันเอง พลางตะโกนเสียงดังฟังชัด "พ่อแม่พี่น้องทุกท่านครับ! เพื่อเป็นการขอโทษสำหรับความวุ่นวายเมื่อครู่ ทางร้านของเราขอแจก 'ซาลาเปาไส้ทะลัก' และ 'ชาร้อน' ให้ทุกท่านชิมฟรีคนละหนึ่งชุด! เชิญพิสูจน์ด้วยลิ้นของท่านเองได้เลยครับว่า สินค้าของเราไร้คุณภาพอย่างที่คนพาลกล่าวหาหรือไม่!" สิ้นเสียงของหลี่เฉิน ฝูงชนที่ลังเลอยู่ก็กรูเข้ามาหน้าร้านทันทีอย่างไร้การควบคุม เสียงแย่งกันชิมและเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงในรสชาติอันยอดเยี่ยมดังระงมไปทั่ว "โอ้โห! อร่อยมาก! แป้งนุ่มละลายในปาก น้ำซุปหวานกลมกล่อม ไม่เคยินรสชาติแบบนี้ที่ไหนมาก่อนเลย!" "นี่มันของดีราคาถูกของจริงนี่นา! ซื้อสิครับ รออะไรอยู่!" ยอดขายพุ่งทะยานขึ้นอย่างฉุดไม่อยู่ ลูกค้าต่อแถวยาวเหยียดจนแน่นขนัดหน้าร้าน สินค้าล็อตแรกที่เตรียมไว้สำหรับวันนี้ถูกกวาดเกลี้ยงจนหมดเกลี้ยงในเวลาอันรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความสุขของสองสามีภรรยา แต่ในขณะที่ความสำเร็จกำลังหอมหวาน ทันใดนั้นเอง... เสียงปรบมือดังขึ้นช้าๆ จากเงามืดมุมตึกฝั่งตรงข้าม ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลสมัยใหม่ก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าคมคายสวมแว่นตากรอบทอง ดวงตาคู่นั้นจดจ้องมาที่หลี่เฉินด้วยความสนใจใคร่รู้ระคนเจ้าเล่ห์ "ฝีมือไม่เลวนี่ สหายหลี่... แต่ระวังตัวไว้ให้ดี สินค้าตัวใหม่ที่ท่านกำลังจะปล่อยออกสู่ตลาดพรุ่งนี้เช้า อาจจะมีคน 'ตัดหน้า' คว้ามันไปก่อนที่ท่านจะได้วางขายเสียอีก" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของหลี่เฉินและเหมยลี่ด้วยดีเสมอมา แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ