อุปสรรคจากคู่แข่ง

เสียงทุบโต๊ะไม้ดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยกระเบื้องบนเคาน์เตอร์สั่นสะเทือน น้ำชาอุ่นๆ กระฉอกเปรอะเปื้อนพื้นร้านแผ่วเบา แต่ไม่มีใครในร้านกล้าส่งเสียงร้องสักแอะเดียว "หลี่เฉิน! แกคิดว่าเปิดร้านขายบะหมี่กระจอกๆ แบบนี้แล้วจะเหิมเกริมได้รึไง! ลูกค้าประจำที่เคยมากินร้านข้า วันนี้หันไปเข้าคิวรอหน้าร้านแกหมด! แกใช้วิชามารอะไรล่อลวงคนวะ!" เจ้าของร้าน "เหลาหวง" อาหารจีนแต้จิ๋วเจ้าเก่าประจำย่านการค้า ยืนหน้าดำคร่ำเครียด นิ้วชี้หน้าหลี่เฉินด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว ด้านหลังของเขามีลูกน้องร่างยักษ์อีกสองคนยืนกอดอกทำหน้าถมึงทึงเพื่อข่มขวัญ บรรยากาศในร้านบะหมี่เล็กๆ ของสองสามีภรรยาตระกูลหลี่พลันเงียบกริบลงทันตาเห็น ลูกค้าหลายคนที่กำลังคีบเส้นบะหมี่ร้อนๆ เข้าปากต่างชะงักมือ บางคนรีบวางตะเกียบแล้วหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว เนื่องจากอิทธิพลของเหลาหวงในย่านนี้ขึ้นชื่อเรื่องอันธพาลคุมถิ่นมานาน ทว่า หลี่เฉินกลับไม่มีอาการสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายืนเช็ดโต๊ะไม้อย่างใจเย็น ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดถูกบรรจงเช็ดวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนไม่มีค่าให้ใส่ใจแม้แต่น้อย "คุณหวง... ใจเย็นๆ ก่อนสิครับ" หลี่เฉินเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนมุมปาก แววตาคมกริบดุจเซียนหุ้นผู้กุมความได้เปรียบในกระดานหุ้นมูลค่าพันล้านตวัดมองอีกฝ่ายอย่างเหนือกว่า "การค้าขายก็เหมือนตลาดหุ้น มีขึ้นมีลง ลูกค้าเขาจะเลือกเข้าร้านไหน มันวัดกันที่คุณภาพและฝีมือ ไม่ใช่การมาแหกปากโวยวายกลางร้านคนอื่นแบบนี้" "ฝีมือบ้านแกสิ! แกมันไอ้เด็กเมื่อวานซืน!" หวงถังตบโต๊ะซ้ำอีกครั้งจนมือหนาแดงเถือกด้วยความแค้นใจ ตั้งแต่หลี่เฉินเปิดร้านบะหมี่สูตรลับผสมน้ำซุปจากมิติลับของภรรยา กลิ่นหอมกรุ่นก็ลอยฟุ้งไปทั่วตรอกจนดึงดูดลูกค้าไปกว่าแปดส่วน ร้านของเขาที่เคยผูกขาดตลาดมานานหลายปีตอนนี้แทบไม่มีเงาคนเดินผ่าน ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิด เหมยลี่ ภรรยาคนเก่งของหลี่เฉินก็เดินออกจากห้องครัวพร้อมถาดไม้ในมือ เธอส่งกลิ่นหอมเย้ายวนของ "เนื้อตุ๋นพะโล้สูตรโบราณ" ที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ใบหน้างามนวลเนียนไม่มีความหวาดกลัวเจือปนเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและสายตาคมปลาบที่มองตรงไปยังหวงถัง "ถ้าคุณหวงมีเวลามาโวยวายหาเรื่องคนอื่น สู้เอาเวลาไปปรับปรุงรสชาติอาหารในร้านตัวเองไม่ดีกว่าหรือคะ?" เหมยลี่เอמהด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม บาดลึกถึงกระดูกดำ "เนื้อตุ๋นร้านท่านเหนียวเคี้ยวยากเหมือนยางรถยนต์ ลูกค้าเขามาบ่นให้ฉันฟังหลายคนแล้วนะคะ ถ้ายังไม่อยากเจ๊งถาวร ก็ควรกลับไปพัฒนาฝีมือดีกว่ามาทำตัวเป็นอันธพาลรังแกชาวบ้าน" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้หวงถังหน้าชาดล ราวกับถูกตบกลางมหาสลับท่ามกลางสายตาผู้คน ลูกน้องด้านหลังขยับตัวเตรียมจะพุ่งเข้ามาเอาเรื่อง แต่หลี่เฉินกลับก้าวขามาบังภรรยาเอาไว้ ร่างกายกำยำในชุดเรียบง่ายแผ่รังสีคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างแนบเนียน—อย่าลืมว่าในอดีตชาติ เขาผ่านสมรภูมิธุรกิจและการหักเหลี่ยมเฉือนคมมานับไม่ถ้วน แค่อันธพาลท้องถิ่นกระจอกๆ กลุ่มนี้ หาใช่คู่ต่อสู้ทางจิตวิทยาของเขาไม่ "ถ้าพวกคุณกล้าแตะต้องภรรยาผมแม้แต่ปลายนิ้ว..." หลี่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ แต่กลับทรงพลังจนหวงถังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ผมรับรองว่าพรุ่งนี้ หุ้นส่วนเงินกู้ทั้งหมดของคุณ จะได้รับบัญชีลับการทุจริตในร้านเหลาหวง... แน่นอนว่าพวกเขาน่าจะสนใจดูว่าเงินที่กู้ไปหายไปไหนหมด" ดวงตาของหวงถังเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ความลับเรื่องการยักยอกเงินในร้านของเขา... เด็กหนุ่มคนนี้รู้ได้อย่างไร! ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้สลับขั้วอำนาจอย่างสิ้นเชิง หวงถังหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้า เขาสั่นเทิ้มด้วยความกลัวผสมความแค้น ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วกัดฟันกรอด "ฝากไว้ก่อนเถอะแก!" พูดจบก็ลากลูกน้องถอยกรูดออกจากร้านไปอย่างไม่สู้ดี เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังขึ้นจากลูกค้าในร้าน หลี่เฉินหันกลับมาหาภรรยา แววตาที่ดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นละมุนละไมทันที เขายื่นมือไปเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อข้างแก้มของเหมยลี่อย่างทะนุถนอม "เหนื่อยหน่อยนะครับภรรยาคนเก่งของผม" หลี่เฉินกระซิบเสียงนุ่ม "ฉันไม่กลัวหรอคะ..." เหมยลี่ส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สามี ก่อนจะตักซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนร้อนๆ ที่เพิ่งยกออกมาส่งกลิ่นหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วทั้งร้าน น้ำซุปสีทองใสเคี่ยวจนเข้มข้นโรยด้วยต้นหอมซอยและพริกไทยดำป่นใหม่ๆ ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนน้ำลายสอจนคนที่ยืนดูอยู่ข้างนอกต้องกลืนน้ำลาย ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังกลับคืนสู่ความอบอุ่น และลูกค้าเริ่มกลับมาส่งเสียงพูดคุยสั่งอาหารกันอย่างคึกคักอีกครั้งนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน พร้อมกับร่างของชายชุดเครื่องราชอิสริยาภรณ์เต็มยศและกลุ่มชายฉกรรจ์ในเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐหลายคนก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางทางเข้าออกทั้งหมด ใบหน้าของผู้นำกลุ่มชายเหล่านั้นคือ "หัวหน้าเขตเฉิน" ผู้มีอิทธิพลตัวจริงเสียงจริงประจำเมืองนี้ และข้างกายเขามีหวงถังที่แอบยิ้มเยาะด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ยืนอยู่! เซียนหุ้นย้อนเวลาขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นในทุกๆ ตอนนะครับ