ฟาดฟันญาติจอมปลอม

"ถ้าพวกท่านยังกล้าก้าวเข้ามาในเขตบ้านของฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันคนนี้ไม่เตือน!" เสียงตบโต๊ะไม้ดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชามกระเบื้องเคลือบสั่นระริก เหมยลี่ในยามนี้ไม่ได้มีสภาพเป็นภรรยาผู้ยอมก้มหัวให้ใครอีกต่อไป ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเด็ดเดี่ยวและกร้าวแกร่งจน "หลี่กุ้ย" อาตัวแสบแห่งตระกูลหลี่ถึงกับชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวล้ำเข้ามาในห้องโถง กลิ่นอายของความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ หลี่เฉินยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มมุมปาก สายตาคมกริบดุจเซียนหุ้นผู้กำลังอ่านเกมขาดมองสำรวจร่างอ้วนท้วนของหลี่กุ้ยและภรรยาที่พากันยกโขยงมาหวังจะสูบเลือดสูบเนื้อพวกเขาในยามวิกาล ในอดีตชาติ หลี่เฉินเคยโง่เขลา หลงเชื่อคำหวานและถูกคนกลุ่มนี้ขูดรีดเงินทองจนครอบครัวพังพินาศ แต่นั่นมันคือเรื่องของอดีตชาติที่ถูกลบ1ล้างไปด้วยปาฏิหาริย์แห่งกาลเวลา "ยัยสะใภ้ไร้ค่า กล้าดียังไงมาขึ้นเสียงกับฉัน!" หลี่กุ้ยหน้าดำคร่ำเครียด ใบอ้วนสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่แม้จะดูเก่าคร่ำคร่าตามสภาพยุค 70-80 แต่กลับมีกลิ่นหอมบางอย่างลอยอบอวลชวนน้ำลายสอ "พวกแกติดหนี้ฉันอยู่ห้าสิบหยวน! วันนี้ถ้าไม่มีเงินต้นพร้อมดอกเบี้ย อย่าหาว่าฉันใจร้ายมายึดข้าวของในบ้านพวกแกไปใช้หนี้!" ห้าสิบหยวนในยุคนี้ไม่ใช่เงินน้อยๆ มันเทียบเท่ากับค่าแรงของคนงานในโรงงานนานนับครึ่งปี หลี่กุ้ยจงใจกุเรื่องดอกเบี้ยมหาศาลนี้ขึ้นมาเพื่อบีบบังคับให้หลี่เฉินและเหมยลี่จนมุม เหมือนดั่งเช่นที่เคยทำมาตลอดหลายปี หลี่เฉินค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้ามาสมทบข้างกายภรรยา มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางของเหมยลี่ไว้อย่างทะนุถนอมสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อยของภรรยา เคมีระหว่างคนทั้งสองในยามนี้ช่างเข้าขาและมั่น and firm เสียจนฝ่ายตรงข้ามเริ่มรู้สึกประหม่า "อาหลี่กุ้ย..." หลี่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "ท่านบอกว่าพวกเราติดหนี้ท่านห้าสิบหยวนอย่างนั้นหรือครับ? ไหนล่ะสัญญาเงินกู้? ไหนล่ะลายมือชื่อของผม? ถ้าไม่มีหลักฐาน ขข้อหาบุกรุกและกรรโชกทรัพย์ในยามวิกาลแบบนี้ ผมเกรงว่าเจ้าหน้าที่คอมมิวนิตี้ประจำหมู่บ้านคงต้องมานั่งคุยกับท่านยาวหน่อยแล้วกระมังครับ" "ไอ้...ไอ้หลี่เฉิน! แกกล้าขู่ฉันเรอะ!" หลี่กุ้ยชี้หน้าหลี่เฉิน ตัวสั่นเทาด้วยความโมโห "แกก็รู้ว่าพ่อแม่แกตายไปโดยทิ้งหนี้ก้อนนี้ไว้ให้แกรับผิดชอบ!" "พ่อแม่ผมเสียชีวิตไปนานแล้ว และพวกท่านไม่เคยสร้างหนี้สินใดๆ ไว้ทั้งสิ้น มีแต่ท่านนั่นแหละครับที่คอยสูบเอาเงินหยาดเหงื่อแรงงานของพวกผมไปตลอดหลายปีที่ผ่านมา" หลี่เฉินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความหยันเย้ยและอำนาจเหนือกว่า "แต่วันนี้... ผมอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ผมไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับคนหน้าหนาอย่างพวกท่านหรอกนะ" พูดจบ หลี่เฉินก็สะบัดมือเบาๆ ในมิติลับที่เชื่อมต่อกับห้วงเวลาปัจจุบัน เขากวาดตาดึงเอาธนบัตรหยวนรุ่นเก่าปึกใหญ่ออกมาซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้ออย่างแนบเนียน ก่อนจะหยิบเงินสดจำนวนพอดีเป๊ะออกมาปึกหนึ่งแล้วโยนลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง *ปึก!* เงินสดจำนวนสิบหยวนกองอยู่ตรงหน้า หลี่กุ้ยและภรรยาตาโตเป็นไข่ห่าน มืออ้วนคว้าหมับเข้าไปที่กองเงินทันทีด้วยความโลภ "นี่คือเงินสิบหยวนที่ผมจะ 'คืน' ให้ท่านในฐานะค่าเสียเวลาที่ท่านอุตส่าห์เดินมาไกลถึงนี่..." หลี่เฉินหรี่ตามอง หลasเยือกเย็น "แต่จำไว้ให้ดี นี่คือเงินก้อนสุดท้ายที่พวกท่านจะได้จากผม นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ตระกูลหลี่สายรองอย่างพวกท่าน... ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวของผมอีก ถ้ายังกล้ามาเหยียบที่นี่เพื่อไถเงินอีกแม้แต่ครั้งเดียว อย่าหาว่าผมไม่เตือนว่า 'จุดจบ' ของคนโลภจะเป็นอย่างไร" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น หลี่กุ้ยอ้าปากค้าง พูดไม่ออก ได้แต่กำธนบัตรในมือแน่นด้วยความคับแค้นใจแต่ก็ไม่กล้าอาละวาดต่อเมื่อเห็นแววตาที่ดุดันราวกับพญามารของหลี่เฉิน ท่ามกลางความตึงเครียดที่ยังไม่จางหาย จู่ๆ กลิ่นหอมเย้ายวนใจของ "เนื้อหมูตุ๋นน้ำแดงซีอิ๊วสูตรลับ" ที่เคี่ยวกรุ่นอยู่ในหม้อดินเผาหลังบ้านก็โชยผ่านมาตามสายลม ปลุกประสาทสัมผัสของทุกคนให้ตื่นตัว กลิ่นหอมของเครื่องเทศชั้นดีผสมผสานกับความหวานฉ่ำของเนื้อหมูที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งบริเวณบ้านจนคนข้างบ้านยังต้องสูดปากกลืนน้ำลาย เหมยลี่เหลือบมองสามีแวบหนึ่งด้วยรอยยิ้มรู้กัน หลี่เฉินขยับยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่เขาจะหันไปประสานสายตากับผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระแทกระทั้นจากด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนแหบแห้งที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่กุ้ยเปลี่ยนเป็นสีหน้าซีดเผือด "เปิดประตูเรอะ! ตำรวจภูธรมาตรวจค้นหมู่บ้านตามคำสั่งประกาศิตพิเศษ ใครซุกซ่อนสิ่งผิดกฎหมายเตรียมตัวรับโทษหนัก!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางย้อนอดีตไปกับความแซ่บสะใจนี้ด้วยกันนะครับ