กำไรก้อนแรก

เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนกาน้ำชาเซรามิกบนตู้สั่นสะเทือน หลี่กุ้ยหน้าดำคร่ำเครียด ดวงตาเบิกโพงด้วยความตกตะลึงจนแทบถลนออกมาเมื่อกวาดสายตาไปยังกระดาษแผ่นสำคัญในมือของชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบเนียบกริบ "เป็นไปได้อย่างไร! ใบอนุญาตค้านี้... ตามกำหนดการของสำนักงานพาณิชย์อำเภอ มันต้องออกในสัปดาห์หน้าไม่ใช่หรือ ทำไมพวกคุณถึง..." หลี่กุ้ยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ หลี่เฉินยืนกอดอกพิงกรอบประตู รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีสงบเสงี่ยม เขารู้ดีว่าในโลกของการเก็งกำไรและความเป็นจริงอันโหดร้ายของปี 1978 ข้อมูลคืออำนาจ และการเดินหมากเร็วกว่าคนอื่นสามก้าวคือหลักประกันแห่งความอยู่รอด ในเมื่อชาติก่อนหลี่กุ้ยเคยใช้เส้นสายทุจริตยื้อใบอนุญาตของครอบครัวเขาจนต้องตกอับ ชาตินี้เขาก็แค่ใช้ช่องทางระดับสูงจากมิติลับและความทรงจำอันแม่นยำ ปิดเกมนี้ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว "กฎหมายไม่เคยรอคนโง่ครับ อาหลี่" หลี่เฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนผู้มาเยือนจากส่วนกลางถึงกับเหลือบมองด้วยความประหลาดใจ "เจ้าหน้าที่ท่านนี้เดินทางมาตรวจสอบความถูกต้องตามคำร้องขอของผมเอง ในเมื่อเอกสารครบถ้วนและถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ... แปลว่าร้านค้าของผมสามารถเปิดทำการและกระจายสินค้าได้ทันที สินะครับ?" เจ้าหน้าที่รัฐวัยกลางคนพยักหน้ารับอย่างเคร่งขขรึม เขาปรายตามองหลี่กุ้ยที่หน้าซีดเผือดราวกับไก่ต้ม ก่อนจะหันมาประสานสายตากับหลี่เฉินด้วยความชื่นชมในความรอบคอบของชายหนุ่มผู้นี้ "ถูกต้องครับ คุณหลี่เฉิน เอกสารชุดนี้ได้รับการอนุมัติเป็นกรณีพิเศษจากส่วนกลาง เนื่องจากเล็งเห็นถึงความตั้งใจในการกระตุ้นเศรษฐกิจท้องถิ่น เชิญคุณดำเนินกิจการได้เลยครับ" รอยยิ้มโล่งอกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหมยลี่ ภรรยาสาวที่ยืนถือบัญชีรายรับรายจ่ายอยู่ข้างกาย เธอแอบมองสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสและความรักลึกซึ้ง มือเรียวบางที่เคยหยาบกร้านจากการทำงานหนักบัดนี้กุมมือหนาของหลี่เฉินไว้แน่น ความอุ่นซ่านแผ่ซ่านจากฝ่ามือส่งตรงถึงขั้วหัวใจ เงินสดก้อนแรกจากการขายสินค้าในตลาดมืดเมื่อวานนี้ถูกนำมาหมุนเวียนเป็นทุนตั้งต้นอย่างราบรื่น ไม่มีใครสามารถมาขูดรีดหรือรังแกครอบครัวพวกเขาได้อีกต่อไปแล้ว "ลี่ลี่ ไปเตรียมวัตถุดิบกันเถอะครับ วันนี้เราจะทำหมูตุ๋นน้ำแดงสูตรพิเศษฉลองใบอนุญาตใหม่เสียหน่อย ให้กลิ่นมันลอยไปเตะจมูกพวกคนแถวนี้ให้อิจฉาเล่นไปเลย" หลี่เฉินกระซิบข้างหูภรรยาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เจือความเจ้าเล่ห์เล็กน้อย ภายในห้องครัวคับแคบแต่สะอาดสะอ้าน กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศ ซีอิ๊วชั้นดี และน้ำตาลเคี่ยวจนเป็นคาราเมลเริ่มโชยฟุ้งกระจาย เนื้อหมูสามชั้นคัดพิเศษถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ ไข่ต้มยางมะตูมสีทองอร่าม และหน่อไม้ดองกรุบกรอบถูกปรุงด้วยความใส่ใจ เหมยลี่คอยช่วยควบคุมไฟในเตาถ่านอย่างคล่องแคล่ว ขณะที่หลี่เฉินคอยชิมรสชาติและตักซอสราดลงบนข้าวสวยร้อนๆ ที่ควันพวยพุ่งขึ้นมาอย่างชวนหิว อาหารบ้านๆ ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงนี้ กลับถูกเนรมิตรให้กลายเป็นมื้ออาหารสุดหรูด้วยวัตถุดิบคุณภาพเยี่ยมที่ดึงมาจากมิติลับอย่างไร้รอยต่อ เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความสุขสงบภายในครอบครัว หลี่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทีระแวดระวัง ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับไม่ใช่หลี่กุ้ยที่อาจจะมาหาเรื่อง หรือชาวบ้านที่มาขอซื้อของ ชายชราในชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีหม่น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นแต่แววตากลับคมกริบดุจเหยี่ยว ยืนหอบหายใจเล็กน้อยอยู่หน้าบ้าน ด้านหลังของเขาคือรถบรรทุกสินค้าคันใหญ่ที่จอดสนิทอยู่กลางถนนลูกรัง ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของคนในหมู่บ้าน "พ่อ...?" หลี่เฉินอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความประหลาดใจระคนตกใจ ชายชราปรายตามองลูกชายคนเล็กที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานหลายปี ก่อนจะโยนห่อกระดาษไขสีน้ำตาลเก่าคร่ำครึกลงบนมือของหลี่เฉิน เสียงทุบตักเตือนดังลอดไรฟันด้วยความเคร่งเครียด "แกคิดว่าจะหนีพ้นตระกูลหลี่ได้จริงๆ หรือเจ้าลูกอกตัญญู... ของที่แกตามหาเมื่อชาติก่อน อยู่ในนี้ทั้งหมดแล้ว!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความมั่งคั่งไปด้วยกันนะครับ