รอยร้าวของตระกูลหลี่

"ห่อกระดาษไขแผ่นนี้... แกได้มันมาจากไหน?" เสียงของชายชราหลี่ต้าเจียงสั่นเทาเล็กน้อย แม้พยายามคุมน้ำหนักเสียงให้ดูแข็งกร้าว แต่นัยน์ตาฝ้าฟางกลับฉายแววหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด นิ้วมือเหี่ยวย่นราวกับเปลือกไม้แห้งกำรอบห่อกระดาษไขสีน้ำตาลเปอะเปื้อนคราบน้ำมันเก่าครึ้มแน่น จนกระดาษยับยู่ยี่ หลี่เฉินหรี่ตาลง มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ในชาติก่อน ห่อกระดาษไขชิ้นนี้คือชนวนเหตุแห่งความพินาศของครอบครัวเขา มันคือแผนที่และโฉนดที่ดินผืนงามบนเนินเขาตระกูลหลี่ ที่ถูกพี่น้องร่วมสายเลือดวางแผนฮุบเอาไปอย่างเลือดเย็น จนบิดามารดาของเขาต้องตรอมใจตาย ทว่าในชาตินี้ เขาย้อนเวลากลับมาพร้อมกับวิญญาณของเซียนหุ้นผู้ผ่านสมรภูมิร้อยศพในตลาดทุน การอ่านใจคนและการคาดการณ์กระแสเงินคืองานถนัดของเขา "ท่านพ่อคิดว่าลูกบังเอิญเก็บได้ตามข้างทางอย่างนั้นหรือครับ?" หลี่เฉินแย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา คมกริบราวนใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพร หลี่ต้าเจียงสะดุ้งเฮือกยามสบตาเข้ากับบุตรชายคนเล็ก คนผู้นี้... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แววตาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน? ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความออดอ้อนขอความเมตตา มีเพียงความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสิ่งที่ขวางหน้า ภายในห้องโถงเก่าครึ้มของตระกูลหลี่ บรรยากาศอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอับชื้นของบ้านไม้เก่าผสมกับกลิ่นยาจีนโชยเข้าจมูก ด้านนอกหน้าต่าง แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องลอดผ่านกิ่งไม้แห้งทอดเงายาวน่ากลัว ทันใดนั้น ประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นเคย "โอ๊ะโอ! ดูนี่สิ เจ้าลูกอกตัญญูกลับมาบ้านทั้งที ทำไมบรรยากาศถึงได้วังเวงเหมือนงานศพแบบนี้ล่ะ?" หลี่กุ้ย อาตัวร้ายผู้มีพุงพลุ้ยและใบหน้าบวมฉุจากการกินดีอยู่ดีก้าวเข้ามาในห้อง ด้านหลังมีภรรยาของเขาคอยเดินตามประกบ สายตาดั่งสุนัขจิ้งจอกกวาดมองห่อกระดาษในมือของหลี่ต้าเจียงทันที ประกายความโลภวาบขึ้นในดวงตานั่นอย่างปิดไม่มิด หลี่กุ้ยหัวเราะในลำคอ เดินเข้ามาใกล้แล้วชำเลืองมองหลี่เฉินด้วยหางตา "หลี่เฉิน แกยังมีหน้ากลับมาเหยียบที่นี่อีกเรื่อยหรือ? ที่ดินบนเนินเขาผืนนั้น เจ้าสำนักพิมพ์เขาจะมาเวนคืนเพื่อสร้างโรงงานแล้วนะ รู้ข่าวนี้หรือยังถึงได้วิ่งแจ้นกลับมาหาพ่อ เพื่อจะมาส่วนแบ่งงั้นสิ? ฝันไปเถอะ!" คำพูดของหลี่กุ้ยทิ่มแทงตรงประเด็นทันที ไม่มีอ้อมค้อม ความโลภของคนตระกูลนี้ไม่เคยเปลี่ยนไปตามกาลเวลา หลี่เฉินไม่ได้โกรธเคือง เขากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้หลี่กุ้ยถึงกับชะงัก ขนลุกเกรียวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ "อาเล็ก พูดได้ดีนี่ครับ... เรื่องโรงงานจะมาสร้างบนที่ดินบรรพบุรุษ ผมเองก็เพิ่งรู้จากปากท่านนี่แหละ" หลี่เฉินก้าวเท้าเข้าไปหาช้าๆ ทว่าทรงพลัง แรงกดดันจากผู้นำพอร์ตหุ้นหมื่นล้านในอดีตชาติแผ่ซ่านออกมาจนหลี่กุ้ยต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "แต่ก็น่าแปลกนะครับ ที่ดินผืนนี้ตามกฎหมายแล้วยังเป็นชื่อของปู่และตกทอดมาถึงพ่อ ทำไมอาถึงรู้เรื่องการเวนคืนก่อนใครเพื่อน แถมยังกระตือรือร้นอยากจะได้มันนักล่ะ หรือว่า... พวกอาแอบไปทำสัญญาขายลับๆ ลับหลังท่านพ่อกันแน่?" "เหลวไหล! แกพูดจาเพ้อเจ้ออะไรวะ!" หลี่กุ้ยหน้าถอดสี ร้องเสียงหลง ปฏิเสธเสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ "นั่นมันที่ดินของตระกูล แกเป็นแค่ลูกนอกคอก อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ!" "ถ้าผมพูดเพ้อเจ้อ แล้วทำไมท่านพ่อถึงต้องเก็บห่อกระดาษนี้ไว้ในกล่องไม้ลงกลอนอย่างดีล่ะครับ?" หลี่เฉินหันไปมองบิดา สายตาอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความเฉียบคม "ท่านพ่อ... ลูกสืบเจอเบาะแสมาหมดแล้ว ที่ดินผืนนั้นไม่ได้แค่จะถูกเวนคืนธรรมดา แต่มีชื่อของใครบางคนแอบอ้างสิทธิ์โอนย้ายไปก่อนหน้านี้แล้วใช่ไหมครับ?" หลี่ต้าเจียงมือไม้สั่นเทามากกว่าเดิม ใบหน้าเหี่ยวย่นซีดเผือก เขาหันไปมองบุตรชายคนเล็กสลับกับบุตรชายคนรองอย่างหลี่กุ้ย น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวด ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ร่างเพรียวระหงแต่เปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวของเหมยลี่ ภรรยาคู่ชีวิตของหลี่เฉินก้าวเข้ามา เธอถือตะกร้าไม้ไผ่ที่คลุมด้วยผ้าขาวบาง ด้านในส่งกลิ่นหอมกรุ่นของ "ซาลาเปาไส้หมูเห็ดหอม" ที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ๆ กลิ่นหอมเย้ายวนใจช่วยทำลายบรรยากาศอึมครึมลงไปได้ครึ่งหนึ่ง เหมยลี่กวาดสายตามองหน้าทุกคนในห้องด้วยแววตานิ่งสงบ ทว่าเฉียบคม เธอเดินตรงเข้าไปหาหลี่เฉิน ยื่นมือเรียวไปแตะแขนสามีเบาๆ เป็นเชิงสนับสนุน ก่อนจะหันไปสบตากับหลี่กุ้ยตรงๆ "คุณอาคะ ถ้าพวกท่านคิดจะฮุบที่ดินผืนนั้นเพื่อเอาเงินค่าเวนคืนไปเล่นการพนันและซื้อบ้านในเมืองล่ะก็... เกรงว่าจะต้องผ่านฉันกับสามีไปก่อนนะคะ" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว หลี่กุ้ยหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ "นังสะใภ้ไร้ค่า กล้าดียังไงมาพูดจาอวดดีกับผู้ใหญ่!" "ผู้ใหญ่ที่ดี เขาไม่คิดจะปล้นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองหรอกค่ะ" เหมยลี่ตอบกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา รอยยิ้มเยาะปรากฏบนริมฝีปากอิ่ม "และที่สำคัญ... อาคงไม่รู้สินะคะ ว่าตอนนี้เอกสารตัวจริงไม่ได้อยู่กับพวกท่านแล้ว" สิ้นคำพูดของเหมยลี่ หลี่กุ้ยและภรรยาถึงกับหน้าถอดสีทันที พวกมันพุ่งพรวดเข้ามาหมายจะแย่งห่อกระดาษไขในมือของหลี่ต้าเจียง แต่หลี่เฉินเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือของหลี่กุ้ยไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก บิดเบาๆ จนอีกฝ่ายร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด "อยากลองดีกับผมเหรอครับ อาเล็ก?" หลี่เฉินกระซิบเสียงต่ำข้างหู ทว่าดวงตากลับทอประกายเหี้ยมเกรียม "จำใส่สมองเอาไว้ ของอะไรที่เคยเป็นของผมและครอบครัว... ผมจะทวงคืนทุกลาญ! และพวกที่เคยเหยียบย่ำเรา เตรียมตัวรับผลกรรมที่กำลังจะตาม 10 เท่า ได้เลย!" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเป็นจังหวะ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ตามด้วยเสียงตะโกนแจ้งข่าวจากบุรุษไปรษณีย์ประจำหมู่บ้านที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องหยุดชะงัก "มีพัสดุด่วนจากเมืองหลวง... ส่งถึงสหายหลี่เฉินครับ!" หลี่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย พัสดุจากเมืองหลวงในเวลานี้... หรือว่าผลการตรวจสอบ "โฉนดที่ดินลับ" ที่เขาสั่งให้สหายเก่าในตลาดหุ้นช่วยเช็กให้ จะเดินทางมาถึงแล้ว? และเมื่อหลี่เฉินเปิดซองพัสดุกระดาษสีน้ำตาลตราครุฑที่บุรุษไปรษณีย์ยื่นให้ สิ่งที่ปรากฏอยู่ด้านใน... กลับไม่ใช่แค่โฉนดที่ดินธรรมดา แต่เป็นเอกสารลับสุดยอดที่ระบุชื่อผู้ถือครองกรรมสิทธิ์ที่แท้จริง ซึ่งเป็นชื่อของบุคคลที่ตระกูลหลี่ไม่มีวันคาดคิดถึง! ................................................................... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมาครับ!