จดทะเบียนความรวย

ปึ้ง! ตราประทับสีแดงฉานถูกกดลงบนกระดาษเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่า เสียงนั้นหนักแน่นราวกับค้อนทั่งของช่างตีเหล็กที่กำลังประกาศศักดาว่า นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ชื่อของ "บริษัทการค้าสหมิตรเจริญ" ได้ถือกำเนิดขึ้นอย่างเป็นทางการท่ามกลางกลิ่นอายความเจริญเติบโตของยุค 80 ที่กำลังผันผวน "เรียบร้อยครับสหายหลี่ นี่คือใบทะเบียนการค้าฉบับแรกของเขตเราในปีนี้ ขอให้กิจการรุ่งเรือง ค้าขายร่ำรวยนะครับ" เจ้าหน้าที่รัฐวัยกลางคนยื่นเอกสารแผ่นสำคัญด้วยรอยยิ้มเจือความประหลาดใจ แม้ในสายตาคนทั่วไป การมาจดทะเบียนบริษัทเอกชนเล็กๆ ในยุคที่รัฐยังคงกุมบังเหียนเศรษฐกิจจะเป็นเรื่องแปลกประหลาด แต่สำหรับหลี่เฉินแล้ว นี่คือ "ตั๋วทองคำ" ใบแรกที่จะพาเขาลัดฟ้าสู่บัลลังก์มหาเศรษฐี หลี่เฉินรับเอกสารนั้นมาด้วยมือมั่นคง ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวหนังสือพิมพ์ดีดบนกระดาษอย่างพึงพอใจ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์—อดีตเขาเคยคุมเม็ดเงินระดับพันล้านในตลาดหุ้นด้วยปลายนิ้ว แต่วินาทีนี้ การได้ถือครองกระดาษแผ่นบางๆ ที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและมันสมองในยุคที่ทุกอย่างเพิ่งเริ่มต้น กลับให้ความรู้สึกเร่าร้อนและมีชีวิตชีวายิ่งกว่า ข้างกายเขา เหมยลี่ ภรรยาสาวผู้เคียงบ่าเคียงไหล่ สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตื่นเต้น มือเรียวที่ผ่านการทำงานหนักมานับไม่ถ้วนเอื้อมมากุมชายเสื้อของสามีแน่น ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด "เราทำได้จริงๆ ด้วยค่ะ... เอ๊ย... เราทำได้จริงๆ ครับพี่หลี่" เหมยลี่เกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชิน แต่เมื่อนึกถึงคำเตือนของสามีเรื่องความน่าเชื่อถือต่อหน้าคนนอก นางจึงรีบปรับน้ำเสียงให้ดูหนักแน่นขึ้น สมกับตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการของกิจการใหม่ หลี่เฉินหันไปมองภรรยา ดวงตาคู่นั้นอ่อนแสงลงกลายเป็นความอบอุ่นละมุนละไม เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยนั้นไว้ "ไม่ใช่ 'เรา' ธรรมดาหรอกนะครับที่ทำได้ แต่เป็น 'พวกเรา' ต่างหาก ลี่ลี่... คุณคือนายหญิงตัวจริงของอาณาจักรที่เรากำลังจะสร้างขึ้นมานะ" คำพูดหวานหูแต่หนักแน่นนั้นทำเอาใบหน้าเนียนของเหมยลี่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างรวดเร็ว นางค้อนขวับใส่สามีหนุ่มที่นับวันยิ่งคารมคมคายขึ้นเรื่อยๆ ท่าทางเขินอายปนสู้คนแบบนี้นี่แหละ ที่ทำให้หัวใจของอดีตนายทหารหนุ่มพองโตทุกครั้งที่ได้มอง ทันทีที่ก้าวพ้นประตูสำนักงานทะเบียนราษฎร์ เสียงทุ้มต่ำและแฝงด้วยความเย้ยหยันก็ดังขัดจังหวะความหวานชื่น "โอ๊ะๆๆ นี่มันหลานรักผู้ปราดเปรื่องไม่ใช่หรือ? ได้ยินว่าวิ่งวุ่นวิ่งเต้นทำเรื่องอะไรแปลกๆ ตั้งหลายวัน ที่แท้ก็มาเปิดบริษัทต๊อกต๋อยนี่เองสินะ!" ร่างท้วมของหลี่กุ้ย อาตัวร้ายประจำตระกูลก้าวออกมาจากมุมเสา ใบหน้าอิ่มเอิบไปด้วยความโลภและรอยยิ้มเยาะเย้ย ด้านหลังมีหลี่เฉินน้อย (ลูกพี่ลูกน้องที่นิสัยถอดแบบผู้เป็นพ่อไม่ผิดเพี้ยน) ยืนกอดอกมองด้วยสายตากลั่นแกล้ง หลี่เฉินหรี่ตาลงรอยยิ้มจางหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยบรรยากาศเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบโต้ เหมยลี่ก็ก้าวขึ้นมาบังหน้าสามีไว้ครึ่งก้าว ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่เกรงกลัว "อาหลี่กุ้ย ที่นี่คือสถานที่ราชการ เสียงดังโวยวายแบบนี้ไม่กลัวเขาจะหาว่าไร้มารยาทหรือคะ? หรือว่าช่วงนี้กระเป๋าฉีกจากเรื่องพนัน จนต้องมาคอยเดินตามสอดส่องชีวิตคนอื่นเขา?" คำพูดจี้จุดดำของเหมยลี่ทำเอาสีหน้าของหลี่กุ้ยเปลี่ยนสีทันที เขาตบโต๊ะข้างทางดังป้าบด้วยความโมโห "นังสะใภ้ปากกล้า! แกกล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน? แกคิดว่ามีใบกระดาษไร้ค่าแผ่นเดียวแล้วจะรวยฟ้าผ่าขึ้นมาได้เร่งั้นเรอะ? อย่าลืมนะว่าที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านที่พวกแกแอบไปปลูกผักทำเงินน่ะ มันยังเป็นชื่อกงสีของตระกูลหลี่อยู่! อยากรวยนักใช่ไหม งั้นก็เอาเงินส่วนแบ่งครึ่งหนึ่งมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" ความโลภโมโทสันของหลี่กุ้ยพ่นออกมาอย่างไร้ยางอาย ผู้คนเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ หลี่กุ้ยคิดว่าการใช้ไม้ตายเรื่อง "ที่ดินกงสี" จะทำให้หลี่เฉินและภรรยาหน้าซีดตัวสั่นคุกเข่าขอร้องเหมือนในอดีต ทว่า หลี่เฉินกลับหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูน่าขนลุกยิ่งกว่าความเงียบ "อาครับ..." หลี่เฉินก้าวเท้าเข้าไปหาผู้เป็นอาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ทว่ากดดันจนหลี่กุ้ยต้องถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "ที่ดินแปลงนั้น... อาแน่ใจเหรอครับว่าเป็นของกงสี?" "ทำไมจะไม่ใช่! ปู่ของแกเป็นคนยกให้..." "ปู่ยกให้ด้วยปากเปล่า แต่ในสารบบที่ดินของทางการตอนนี้... มันถูกโอนเปลี่ยนมือมาเป็นชื่อของ 'บริษัทการค้าสหมิตรเจริญ' อย่างถูกต้องตามกฎหมายเมื่อสิบนาทีที่แล้วเรียบร้อยแล้วครับ" หลี่เฉินชูเอกสารทะเบียนการค้าในมือขึ้นสูงเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาคมกริบดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "อากล้าดียังไงมาทวงสมบัติของบริษัทจำกัดมหาชน... เอ่อ... บริษัทจำกัดส่วนบุคคลของผม?" หลี่กุ้ยเบิกตากว้างอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก สมองอันทึบตันของเขาประมวลผลไม่ทันว่าหลานชายคนรองที่เคยโง่เง่าไร้น้ำยาคนนี้ ไปจัดการเรื่องโอนโฉนดลับหลังตั้งแต่เมื่อไหร่! "แก... แกมันไอ้คนขี้โกง!" หลี่กุ้ยคำรามด้วยความโกรธจัด เงื้อมมือขึ้นหมายจะพุ่งเข้ามาตบหน้าหลี่เฉิน ทว่า ก่อนที่มือหนาหยาบกร้านนั้นจะทันได้แตะตัวหลี่เฉิน ร่างของหลี่เฉินก็ขยับวูบเดียวด้วยความเร็วดุจเสือดาว มือแกร่งคว้าข้อมือของอาตัวร้ายไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบที่อัดแน่นด้วยทักษะการต่อสู้ในอดีตทำเอาหลี่กุ้ยร้องโหยหวนออกมาทันที "โอ๊ยๆๆ มือจะหัก! ปล่อยฉันนะ ไอ้หลานอกตัญญู!" "จำไว้นะครับอา ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว..." หลี่เฉินโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูน้ำเสียงเย็นเฉียบ "ใครที่คิดจะมาสูบเลือดสูบเนื้อผมอีก... ผมไม่ได้แค่แจ้งจับแน่ๆ แต่ผมจะทำให้มันหมดเนื้อประดาตัวจนต้องไปขอทานข้างถนนจริงๆ คอยดู!" เขาสบัดมือหลี่กุ้ยออกอย่างไม่ไยดี จนชายวัยกลางคนเซถลาไปชนลูกชายตัวเองเกือบล้มกลิ้งไม่เป็นท่า ท่ามกลางสายตาเย้ยหยันของชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ หลี่กุ้ยทำได้เพียงชี้หน้าคาดโทษด้วยความเจ็บใจและหวาดกลัว ก่อนจะรีบหิ้วปีกลูกชายเผ่นหนีอายแทบไม่ทัน เหมยลี่ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก นางมองแผ่นหลังกว้างของสามีด้วยสายตารักใคร่และชื่นชมระคนทึ่ง "พี่หลี่... คุณร้ายกาจจริงๆ ด้วย จัดการตบหน้าพวกเขาซะนิ่มนวลแต่เจ็บแสบถึงทรวงเลยนะคะ" "เพื่อความสุขสบายของภรรยาตัวน้อยของผม เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ ครับ" หลี่เฉินหันมายิ้มละมุนให้ภรรยา บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา "ตอนนี้บริษัทเราก็ตั้งขึ้นแล้ว ที่ดินก็อยู่ในมือเราแล้ว ได้เวลาฉลองความสำเร็จก้าวแรกกันหน่อยดีกว่า" "ฉลองเหรอคะ? จะไปกินอะไรกันดีล่ะ หรือจะแวะซื้อเนื้อหมูสามชั้นที่ตลาด..." เหมยลี่ถามด้วยดวงตาเป็นประกาย "ไม่ต้องไปซื้อหรอครับ..." หลี่เฉินยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาพราวระยับ "ภรรยาครับ กลับบ้านกันเถอะ วันนี้ผมจะทำเมนูเด็ดจาก 'มิติพิเศษ' ของเราให้คุณกิน รับรองว่ากลิ่นหอมของมันจะลอยไปไกลจนคนทั้งหมู่บ้านต้องกลืนน้ำลายตามแน่นอน!" พูดจบ หลี่เฉินก็จูงมือภรรยาสาวเดินเคียงคู่กันออกจากตัวอำเภอ มุ่งหน้ากลับบ้านด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและอนาคตที่สว่างไสว ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเดินผ่านตรอกแคบใกล้ทางออกหมู่บ้าน เสียงฝีเท้าหนักแน่นของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นตัดหน้า พร้อมกับการปรากฏตัวของชายร่างใหญ่ในชุดเครื่องแบบสารวัตรทหารคนสนิทจากกองพลเก่าของหลี่เฉิน ที่มาพร้อมกับซองเอกสารลับตราครุฑสีแดงสดในมือ! "ผู้กองหลี่ครับ! ในที่สุดผมก็หาตัวเจอ... คำสั่งด่วนจากเบื้องบนส่งตรงถึงคุณแล้วครับ!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ผู้ร่วมเดินทางย้อนเวลาทุกท่านครับ หวังว่าจะสนุกและฟินไปกับความเจ้าเล่ห์ของพระเอกและความสู้คนของนางเอกนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!