มิติลับช่วยชีวิต

เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชาเคลือบกระเบื้องสั่นสะเทือน น้ำชาสีเขียวเข้มกระฉอกเปรอะเปื้อนกระดาษสัญญาเงินกู้ยืมที่กางอยู่กลางห้องโถงบ้านตระกูลหลี่ "หลี่เฉิน! แกอย่ามาทำเป็นไขสืบ! สัญญาก็จารึกไว้ชัดเจนว่าสิ้นเดือนนี้ถ้าไม่มีเงินต้นพร้อมดอกเบี้ยสองร้อยหยวนมาคืน ที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านกับห้องครัวนั่นต้องตกเป็นของฉัน!" หลี่กุ้ย แผדเสียงคำรามลั่น ใบหน้าอูบอิ่มบิดเบี้ยวด้วยความโลภจนเนื้อตัวสั่นเทา ดวงตาpowered by กิเลสจ้องมองหลี่เฉินราวกับเสือจ้องเหยื่อ ในมือถือท่อไปป์ทองเหลืองเคาะโต๊ะปังๆ เพื่อกดดัน รอบตัวพวกเขา ญาติสนิทมิตรสหายที่ทำตัวเป็นแร้งลงต่างยืนล้อมวงส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ย บางคนถึงกับกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่เมื่อคิดถึงภาพครอบครัวของหลี่เฉินต้องกลายเป็นคนเร่ร่อนไร้แผ่นดินซุกหัวนอน หลี่เฉิน ยืนกอดอกนิ่งสงบ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแต่อย่างใด ในอดีต—ก่อนที่เขาจะย้อนเวลากลับมาพร้อมกับวิญญาณนักเก็งกำไรระดับเซียนหุ้น—เขาเคยคุกเข่าอ้อนวอนคนสารเลวเหล่านี้จนน้ำตานองหน้า แต่ในวันนี้... ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว ดวงตาคมกริบของหลี่เฉินหรี่ลงเล็กน้อย เขายกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น รอยยิ้มที่ทำให้หลี่กุ้ยถึงกับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "อาใหญ่... ใจร้อนเกินไปหน่อยกระมังครับ?" หลี่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันกลับทรงพลังจนกดขี่บรรยากาศในห้องให้เงียบกริบลงทันตา "เงินสองร้อยหยวน สำหรับพวกท่านมันอาจจะมากมายมหาศาลจนต้องตาโต แต่สำหรับผมในตอนนี้... มันก็แค่เศษเงินในพอร์ตที่ผมเตรียมไว้ซื้อขนมให้ภรรยาเท่านั้นเองครับ" "สามหาว!" หลี่กุ้ยตบโต๊ะซ้ำอีกครั้งจนมือแดง "ปากดีนักนะไอ้หลานอกตัญญู! ถึงสิ้นเดือนเมื่อไหร่ แกเตรียมตัวคุกเข่ากราบตีนฉันได้เลย!" พูดจบ หลี่กุ้ยและพรรคพวกก็สะบัดตูดเดินหัวเราะรơiออกจากบ้านไปอย่างลำพองใจ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความกังวลที่เริ่มก่อตัว ทว่า... ทันทีที่ประตูบ้านปิดลง ร่างเพรียวบางของเหมยลี่ ภรรยาสายสู้ชีวิตที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่มุมห้องก็ก้าวเข้ามาหาเขา แววตาของเหมยลี่เต็มไปด้วยความกังวลระคนเป็นห่วง แม้เธอจะเชื่อมั่นในตัวสามีคนนี้แค่ไหน แต่ตัวเลขสองร้อยหยวนในยุคปี 1978 นั้น มันไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ เลย "พี่เฉิน... เราจะทำอย่างไรดีคะ?" เหมยลี่เม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว "ถ้าไม่มีเงินจริงๆ ฉันเอาแหวนหยกของแม่ที่เก็บไว้ไปจำนำ..." หลี่เฉินเอื้อมมือไปกุมมือเรียวเล็กที่เย็นเฉียบของภรรยาไว้แน่น สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความมั่นใจไปสู่จิตใจที่ตึงเครียดของเธอ เขาสบตาภรรยาด้วยรอยยิ้มละมุนละไมที่เก็บไว้ให้เธอผู้เดียว "ไม่ต้องห่วงครับที่รัก ผมบอกแล้วว่าเงินแค่นี้ ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกครับ" หลี่เฉินกระซิบเบาๆ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอก "ตามผมมานี่เถอะครับ ผมจะให้คุณดูอะไรบางอย่าง" หลี่เฉินจูงมือเหมยลี่เดินลึกเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวที่ปิดตาย ประตูไม้ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนาจนมั่นใจว่าจะไม่มีใครแอบมอง จากนั้น เขาก็พาเธอเดินมาหยุดอยู่ที่มุมอับหลังตู้เสื้อผ้าไม้เก่าๆ เหมยลี่มองสามีด้วยความงุนงง เธอไม่เข้าใจว่าสามีพามาดูมุมมืดทำไม แต่ในวินาทีต่อมา ลมหายใจของเหมยลี่ก็แทบสะดุดกึก! วูบบบบ! มิติอากาศเบื้องหน้าบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่นสีทองจางๆ ก่อนที่รอยแยกแห่งกาลเวลาจะเปิดออกเผยให้เห็นพื้นที่มหัศจรรย์ภายใน — "มิติลับ" แหล่งสะสมความมั่งคั่งและห้องทดลองส่วนตัวที่หลี่เฉินใช้ชีวิตร่วมกับมันมาจากการเทรดหุ้นข้ามภพ! นี่คือความลับสุดยอดที่เขาไม่เคยบอกใคร แม้กระทั่งเหมยลี่ในอดีตก็ยังไม่เคยล่วงรู้ แต่วันนี้... เพื่อพลิกสถานการณ์และสร้างอนาคตให้ครอบครัว เขาเลือกที่จะเปิดเผยมันแก่ผู้หญิงที่ร่วมสุขร่วมทุกข์กับเขามาโดยตลอด เหมยลี่เบิกตากว้างจนแทบถลน มือเรียวเล็กยกขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงอุทาน ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดหวั่น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อมองทะลุผ่านรอยแยกเข้าไปเห็นสิ่งมหัศจรรย์ภายใน "ทะ... ที่นี่มัน... ที่ไหนกันคะพี่เฉิน?" เหมยลี่ถามเสียงสั่น ร่างกายแนบชิดติดแผ่นอกของสามีโดยไม่รู้ตัว หลี่เฉินยิ้มบางๆ เขาโอบกอดไหล่บางของภรรยาไว้หลวมๆ เพื่อให้เธอคลายความตกใจ "นี่คือมิติลับของผมครับที่รัก ที่นี่เวลาจะเดินเร็วกว่าโลกภายนอกถึงสิบเท่า และที่สำคัญที่สุด... มันคือขุมทรัพย์ที่จะทำให้ตระกูลหลี่ของเรากลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศ" ไม่รอช้า หลี่เฉินจูงมือภรรยาเดินก้าวผ่านม่านพลังงานเข้าไปข้างใน ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรล้ำค่าและผลผลิตทางการเกษตรเกรดพรีเมียมก็ลอยเข้าปะทะจมูกทันที ภาพเบื้องหน้าคือแปลงเพาะปลูกขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วย "โสมป่าอายุร้อยปี" ที่อวบออดยิ่งกว่าหัวไชทาบ, "เห็ดหลินจือแดง" ที่มีหมวกเห็ดมันเงาราวกับเคลือบแลคเกอร์ และที่สำคัญที่สุดคือ "ต้นสตรอว์เบอร์รีป่า" และ "เมล่อนพันธุ์หายาก" ที่หลี่เฉินแอบนำเมล็ดพันธุ์ทดลองปลูกไว้เมื่อไม่กี่วันก่อนตามเวลาในมิติ เนื่องจากมิติลับแห่งนี้มีอัตราเร่งเวลาสิบเท่า เมล็ดพันธุ์ที่ปลูกไว้เพียงสามวันในโลกภายนอก จึงเติบโตออกผลผลิตอย่างสมบูรณ์เต็มที่ภายในสามสิบวัน! "โอ้พระเจ้า..." เหมยลี่อุทานออกมาด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก เธอย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วสัมผัสกลีบใบของต้นโสมป่าที่อวบอิ่มด้วยพลังงานปราณบริสุทธิ์ ผิวสัมผัสและกลิ่นอายของมันบ่งบอกชัดเจนว่า นี่คือสมุนไพรล้ำค่าที่ต่อให้มีเงินหมื่นหยวนก็หาซื้อไม่ได้ในตลาดมืดทั่วไป! "ผลผลิตล็อตนี้ พร้อมเก็บเกี่ยวแล้วครับ" หลี่เฉินย่อตัวลงนั่งข้างๆ ภรรยา ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยจิตวิญญาณนักเก็งกำไร "ด้วยโสมป่าเหล่านี้ และผลไม้รสเลิศพวกนี้ เราสามารถนำไปเปลี่ยนเป็นเงินสดหลายพันหยวนได้ในชั่วข้ามคืน... และเมื่อถึงวันสิ้นเดือนที่เจ้าพวกลุงหลี่กุ้ยถือสัญญามาทวงหนี้ ผมนี่แหละจะเอาเงินฟาดหัวพวกมันจนกระอักเลือด!" เหมยลี่หันมามองสามี แววตาที่เคยมีความกังวล บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความฮึกเหิมและความศรัทธาอย่างเต็มเปี่ยม เธอรู้แล้วว่าสามีของเธอมิใช่คนเดิมอีกต่อไป เขามีทั้งความฉลาด ความเด็ดขาด และตอนนี้... ยังมีพลังมหัศจรรย์อยู่ในมือ "พี่เฉิน... เราจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดีคะ?" เหมยลี่ถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เลือดนักสู้ในตัวเธอพลانสูบฉีด "คืนนี้... เราจะมาทำ 'เมนูเด็ด' จากวัตถุดิบในมิติลับนี้กันครับ" หลี่เฉินยิ้มกริ่ม แววตาเจ้าเล่ห์ฉายชัด "กลิ่นหอมของมันจะต้องลอยทะลุกำแพงบ้าน จนทำให้พวกญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อนอนไม่หลับ และในวันพรุ่งนี้... เราจะเอาสินค้าล็อตแรกไปถล่มตลาดมืดให้สะเทือน!" หลี่เฉินหยิบมีดสั้นเล่มงามขึ้นมาเตรียมลงมือเก็บเกี่ยวโสมป่าและผลไม้พรีเมียม แต่ในขณะที่คมมีดกำลังจะเฉือนก้านโสมต้นแรกนั้นเอง... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องนอนดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงของสะใภ้รองที่ตะโกนเข้ามาด้วยความสงสัย "พี่ใหญ่! พี่สะใภ้! ทำไมในบ้านถึงมีกลิ่นหอมประหลาดโชยออกมาจากห้องนอนของพวกท่านวะเนี่ย? หรือว่าแอบซ่อนของกินอะไรอร่อยๆ ไว้กินกันเองสองคน!" หลี่เฉินและเหมยลี่สบตากันนิ่ง รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มทันที ...ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!