สายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น

"พวกท่านคิดว่าตระกูลหลี่ของเราเป็นโรงทานหรืออย่างไร ถึงได้กล้าเอากำเป็ดผอมโซพวกนี้มาแลกกับแป้งสาลีเนื้อดีของบ้านฉัน!" เสียงตวาดก้องที่เต็มไปด้วยพลังและความเด็ดเดี่ยวสะท้อนก้องไปทั่วลานหน้าบ้าน ทำให้เฒ่าแก่ซุน พ่อค้าคนกลางจากอำเภอข้างเคียงถึงกับชะงักมือที่กำลังจะหยิบถุงแป้ง ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยฉายแววตกตะลึงจนริมฝีปากอ้าค้าง นี่ไม่ใช่ภาพของ "เหมยลี่" คนเดิม—หญิงสาวผู้เคยเงียบขรึม ก้มหน้าก้มตาทำงานจนหลังแข็ง และยอมให้คนในตระกูลใหญ่เอารัดเอาเปรียบมาตลอดหลายปี แต่ทว่าในยามนี้ เหมยลี่ในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาทว่าแววตากลับคมกริบดุจใบมีด เธอกำลังยืนกอดอก มองประเมินสินค้าตรงหน้าด้วยสายตาของนักธุรกิจผู้เจนจัด ซึ่งหากหลี่เฉินผู้เป็นสามีมาเห็นเข้า คงต้องแอบยกนิ้วโป้งให้ด้วยความทึ่งในความเฉียบขาดนี้ หลี่เฉินยืนพิงกรอบประตูห้องโถง มองดูภรรยาตัวน้อยที่กำลังเปิดฉากเจรจาการค้าด้วยความรู้สึกพึง100% รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มอดีตเซียนหุ้น เขารู้ดีว่าภรรยาของเขามีศักยภาพมากกว่าที่ใครๆ ในหมู่บ้านคาดคิด ยิ่งในช่วงหลังมานี้ ทั้งสองช่วยกันใช้ทรัพยากรจากมิติลับเพื่อยกระดับความเป็นอยู่ การเจรจาต่อรองในตลาดมืดและพ่อค้าเร่จึงกลายเป็นเวทีให้เหมยลี่ได้แสดงฝีมืออย่างเต็มที่ "แม่นางหลี่... ใจเย็นก่อนสิครับ" เฒ่าแก่ซุนหัวเราะแห้งๆ พยายามใช้ไม้อ่อนเข้าสู้ "เป็ดพวกนี้ ถึงจะตัวเล็กไปหน่อย แต่ก็เป็นเป็ดเลี้ยงตามธรรมชาติ เนื้อแน่น หอมมันนะคุณ ไม่ขาดทุนหรอกถ้าแลกกับแป้งสาลีขาวจั๊วของคุณเนี่ย" "ธรรมชาติ?" เหมยลี่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "เฒ่าแก่ซุน ท่านคิดว่าฉันไม่เคยเข้าตลาดอำเภอหรือไง? เป็ดผอมโซกระดูกโผล่แบบนี้ ต่อให้เอาไปตุ๋นทั้งวัน น้ำแกงก็มีแต่กลิ่นสาบโคลน ลูกค้าในเมืองเขาไม่โง่ซื้อหรอกนะครับ ถ้าท่านอยากได้แป้งสาลีเกรดเอของบ้านเราไปขายต่อให้พวกร้านอาหารในอำเภอ ท่านต้องเพิ่มเป็ดอ้วนสมบูรณ์อีกสามตัว หรือไม่ก็... จ่ายส่วนต่างเป็นเงินสดอีกสองหยวน" คำพูดนี้เล่นเอาเฒ่าแก่ซุนถึงกับเหงื่อตก เขานึกไม่ถึงว่าหญิงสาวชาวบ้านชนบทคนนี้จะมองเกมออกทะลุปรุโปร่ง และไม่ยอมตกเป็นเหยื่อคารมของพ่อค้าเขี้ยวลากดินอย่างเขาเลยแม้แต่น้อย หลี่กุ้ยผู้เป็นอาสะใภ้จอมโลภ ซึ่งแอบยืนดูเหตุการณ์อยู่หลังพุ่มไม้ไผ่ใกล้ๆ ถึงกับกัดฟันกรอดด้วยความหมั่นไส้ นางแอบกำหมัดแน่นในใจพลพรางคิดอย่างแค้นเคือง *นังสารเลวเหมยลี่ สมัยก่อนก้มหัวให้ข้าเหมือนหมาตักน้ำ ปัจจุบันกลับกลายเป็นแม่ค้าปากกล้าหน้าเงินไปเสียแล้ว! แถมสามีของมันยังโชคดีขายสมุนไพรได้เงินก้อนโตอีก บ้านนั้นชักจะร่ำรวยเกินหน้าเกินตาข้าเกินไปแล้ว* หลี่กุ้ยส่งเสียงกระแอมในลำคอตั้งใจจะเดินเข้ามาแทรกแซงเพื่อทำลายการเจรจา แต่วินาทีนั้นเอง หลี่เฉินที่ยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ กลับก้าวเท้าออกมาจากเงาไม้ สายตาคมปลาบดوดเหยี่ยวเหลือบมองไปยังทิศทางที่อาสะใภ้ซ่อนตัวอยู่ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนหลี่กุ้ยถึงกับสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวโดยไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง "ว่าอย่างไรล่ะครับเฒ่าแก่ซุน?" หลี่เฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่น่าเกรงขาม "ข้อเสนอของภรรยาผมยุติธรรมที่สุดแล้ว หากท่านตกลง เรามาทำสัญญาซื้อขายกันให้เรียบร้อย แต่ถ้าท่านคิดว่าเสียเปรียบ... เชิญท่านนำเป็ดพวกนี้กลับไปลองเสนอขายให้พ่อค้าคนอื่นดูได้เลยครับ รับรองว่าไม่มีใครให้แป้งสาลีคุณภาพนี้กับท่านในราคานี้อีกแล้ว" เฒ่าแก่ซุนมองหน้าหลี่เฉินสลับกับเหมยลี่ แล้วลอบถอนหายใจยาว สามีภรรยาคู่นี้ช่างรับส่งกันได้อย่างลงตัวราวกับฝึกซ้อมมาเป็นอย่างดี คนหนึ่งใช้ความเฉียบคมกดดัน อีกคนใช้ความนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว สุดท้ายพ่อค้าคนกลางก็ต้องยอมจำนนพยักหน้ารับ "ตกลงๆ! ข้าแพ้พวกท่านแล้ว! เพิ่มเป็ดให้อีกสามตัวตามที่แม่นางหลี่ว่าก็ได่!" รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหมยลี่ นางหันไปพยักหน้าให้สามีเบาๆ ก่อนจะหันไปจัดการเรื่องการชั่งน้ำหนักและแลกเปลี่ยนสินค้าอย่างคล่องแคล่วว่องไว บรรยากาศการค้าขายดำเนินไปอย่างราบรื่น ท่ามกลางกลิ่นอายความสำเร็จที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในครอบครัวเล็กๆ แห่งนี้ เมื่อเฒ่าแก่ซุนลาลับขอบฟ้าไปพร้อมกับเกวียนสินค้า หลี่เฉินก็เดินเข้าไปโอบเอวภรรยาเบาๆ พล Sกล่าวชื่นชมด้วยแววตารักใคร่ "ภรรยาผมวันนี้เก่งกาจเสียจนพ่อค้าในอำเภอเกือบจะร้องไห้กลับบ้านเลยนะเนี่ย" เหมยลี่ค้อนใส่สามีหนุ่มเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ "ท่านก็เอาแต่ชมฉัน... ถ้าฉันไม่เข้มแข็งแล้วใครจะช่วยท่านดูแลทรัพย์สินที่หามาด้วยความยากลำบากล่ะคะ? ว่าแต่... เย็นนี้คุณชายหลี่ผู้ร่ำรวยจะทำเมนูอะไรให้ฉันและลูกกินล่ะคะเนี่ย?" หลี่เฉินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขากำลังจะเอ่ยปากตอบคำถาม แต่ทว่าทันใดนั้นเอง... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีคนต้องการพังมันเข้ามา พร้อมกับเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ตะโกนแผดลั่นเข้ามาข้างในบ้าน "หลี่เฉิน! เหมยลี่! พวกแกเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! อย่าคิดว่ารวยขึ้นมาแล้วจะลืมญาติผู้ใหญ่นะโว้ย!" รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่เฉินและเหมยลี่แข็งค้างไปในทันที ทั้งสองสบตากันด้วยความรู้สึกที่คาดเดาได้ไม่ยาก—ความสงบสุขยังไม่ทันข้ามวัน ความโลภของคนตระกูลหลี่ก็วิ่งเข้าหาพวกเขาเสียแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!