แผนซ้อนแผนของนักธุรกิจ

คมมีดอีโต้ในมือของหลี่กุ้ยสั่นระริกตามแรงอารมณ์เดือดดาล กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่มันจงใจละเลงไว้บนใบมีดลอยคละคลุ้งปะปนกับไอเดือดของหม้อซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว ดวงตาของมันแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่จนตรอก จ้องมองร่างของหลี่เฉินที่ยืนกอดอกนิ่งสงบราวกับภูเขาหินผา “ไอ้หลี่เฉิน! แกคิดว่าแกเป็นใครหะ? แค่เกณฑ์คนมาช่วยเกี่ยวข้าวไม่กี่คน ทำเป็นวางท่าใหญ่โต ถึงกับกล้าส่งจดหมายขู่ตัดขาดตระกูลหลี่อย่างงั้นเรอะ!” เสียงตวาดแหบพร่าของหลี่กุ้ยดังลั่นจนผนังดินเหนียวสั่นสะเทือน เศษกระดาษจดหมายเตือนภัยที่ถูกฉีกทิ้งเกลื่อนพื้นถูกรองเท้าบูทเก่าๆ ของมันขยี้จนแหลกละเอียด หลี่เฉินไม่แม้แต่จะชายตากองกระดาษเหล่านั้น เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ผ่านสมรภูมิหุ้นร้อยล้านมานับครั้งไม่ถ้วน รอยยิ้มแบบนี้แหละที่มักจะทำให้คู่แข่งในตลาดหุ้นวอลล์สตรีทหรือตลาดมืดเซี่ยงไฮ้ต้องกระอักเลือดมานักต่อนักแล้ว “อา... เสียงดังโวยวายแต่เช้า ระวังเส้นเลือดในสมองจะแตกตายเสียก่อนนะครับ อาหลี่กุ้ย” หลี่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงกระแสกดดันอันทรงพลังจนอีกฝ่ายถึงกับชะงักไปชั่วขณะ “อีกอย่าง จดหมายฉบับนั้นผมไม่ได้ขู่... ผมแคบประกาศ ‘เจตนารมณ์’ ของตระกูลเราต่างหาก เงินกู้ยืมห้าสิบหยวนที่ท่านเคยโกงยักยอกไปจากกองทุนหมู่บ้านเมื่อสามปีก่อน พร้อมดอกเบี้ยทบต้น... ท่านเตรียมทองคำแท่งหรือโฉนดที่ดินผืนนั้นมาค้ำประกันแล้วหรือยังล่ะครับ?” “แก... แกพูดเรื่องอะไรวะ! หลักฐานไม่มี อย่ามาปรักปรำนะ!” หลี่กุ้ยหน้าซีดเผือดลงชั่วพริบตา แม้ปากจะปฏิเสธเสียงแข็ง แต่เหงื่อกาฬกลับผุดพรายเต็มขมับ มือที่ถือมีดอีโต้เริ่มสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด ในวินาทีนั้นเอง ประตูไม้ห้องครัวก็เปิดผางออก เหมยลี่เดินถือตะกร้าไม้ไผ่ที่บรรจุสมุนไพรป่าสดๆ และเห็ดหอมอวบออสตangเตะตา นางก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามเด็ดเดี่ยว ไม่มีความหวาดกลัวหลี่กุ้ยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเย้ยหยันขณะมองชายวัยกลางคนผู้สร้างความฉิบหายให้ครอบครัวมาโดยตลอด “หลักฐานหรือครับอา…” เหมยลี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานใส นางวางตะกร้าลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง’ ก่อนจะหยิบสมุดบัญชีหนังหมูเล่มเก่าคร่ำครึออกมาจากอกเสื้อ “นี่คือสมุดบันทึกรายรับรายจ่ายที่ท่านปู่ผู้ล่วงลับทำไว้ด้วยลายมือตัวเอง ลายเซ็นและรอยนิ้วมือเปื้อนหมึกสีแดงของท่านอา... ชัดเจนเสียยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวันเสียอีก ท่านอยากจะให้ผมกับสามีเอาไปยื่นให้ ‘ท่านผู้ว่าการอำเภอ’ พิจารณาดูสักรอบดีไหมครับ?” หลี่กุ้ยเบิกตากว้างจนแทบถลน จ้องมองสมุดบัญชีในมือภรรยาของหลี่เฉินราวกับเห็นผีสาง สมุดเล่มนั้น... มันควรจะถูกเผาทำลายไปตั้งแต่คืนที่ปู่ตายสิ! ทำไมมันถึงมาอยู่ในมือของนังสารเลวคนนี้ได้! “พวกแก... สมรู้ร่วมคิดกันปลอมแปลงเอกสาร!” หลี่กุ้ยคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง มันเงื้อมีดอีโต้ขึ้นหมายจะพุ่งเข้าใส่ร่างของเหมยลี่ที่ยืนขวางอยู่เบื้องหน้า *เปรี้ยง!* เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสนั่นหวั่นไหว หลี่เฉินเคลื่อนไหวเร็วดุจสายฟ้าแลบ มือหนาคว้ากระบวยเหล็กด้ามยาวตีเข้าที่สันมีดของหลี่กุ้ยอย่างแม่นยำ แรงปะทะมหาศาลทำให้มีดอีโต้หลุดจากมือกระเด็นปักคาขื่อคาบ้าน แรงสั่นสะเทือนทำให้ข้อมือของหลี่กุ้ยเคล็ดจนส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาเหมือนหมูถูกตอน “จำไว้ให้ดีนะ...” หลี่เฉินก้าวเข้าไปประชิดตัวหลี่กุ้ย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว “คนที่กำหนดเกมในหมู่บ้านนี้ ไม่ใช่อา... แต่เป็นผม หลี่เฉิน คนนี้ต่างหากล่ะครับ” หลี่กุ้ยทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยความหมดสภาพ ความฮึกเหิมเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมขั้วหัวใจ มันรู้ดีว่าหลี่เฉินในตอนนี้ไม่ใช่ไอ้ขี้เมาไร้น้ำยาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก “ไสหัวไปซะ! ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจไม่แจ้งความ แต่จะใช้ ‘กฎประชาคม’ จัดการหักขาอาทิ้งเสียตรงนี้” หลี่เฉินเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลังอำนาจเด็ดขาด หลี่กุ้ยลนลานคลานหนีออกจากบ้านราวกับสุนัขจนตรอก โดยไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามอง ทิ้งให้ห้องครัวกลับมาสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง เหมยลี่ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก นางหันมามองสามีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและความรักลึกซึ้ง มือเรียวเล็กยื่นไปจัดปกเสื้อให้หลี่เฉินอย่างเบามือ “คุณนี่นะ เล่นใหญ่เสียจริง เกือบทำให้ฉันใจหายวาบ” “เพื่ออนาคตของเราและลูกในท้อง… การแสดงละครฉากใหญ่ให้ลิงดูสักรอบ ย่อมคุ้มค่าเสมอครับที่รัก” หลี่เฉินโอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่ ทว่า ความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้ไม่นานนัก… เสียงฝีเท้าเร่งรีบของเด็กชายคนหนึ่งดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนหอบกระเสือกกระสนด้วยความตื่นตระหนก “พี่หลี่เฉิน! พี่เหมยลี่!แย่แล้วครับ! ที่ตลาดมืดอำเภอ... มีพ่อค้าคนกลางรายใหญ่จากเมืองหลวง ขน ‘หุ้นกระดาษสหกรณ์การเกษตร’ เข้ามาเทขายตัดราคาจนตลาดปั่นป่วนไปหมดแล้ว ตอนนี้ชาวบ้านที่เอาเงินไปลงทุนตามคำแนะนำของพี่ กำลังแห่กันไปประท้วงจะเอาเงินคืนกันหมดแล้วครับ!” หลี่เฉินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมหรี่แคบลงทันที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง *พ่อค้าจากเมืองหลวงงั้นหรือ? ช่างบังเอิญเสียจริง หรือว่านี่จะเป็นหางเลขของ ‘เสือเฒ่าเฉิน’ ผู้อยู่เบื้องหลังตลาดมืดกันแน่?* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางในเส้นทางสายธุรกิจอันเข้มข้นนี้นะครับ