งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ

“ถอนคำพูดของแกออกไปซะ หลี่เฉิน! ก่อนที่แกจะไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะให้ซุกหัวนอน!” เสียงตะคอกแหบพร่าของหลี่กุ้ยดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงเก่าคร่ำครึ กลิ่นอับชื้นของไม้ผุผสมกับกลิ่นบุหรี่ฉุนกึกอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ ชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภกำลังยืนค้ำหัวด้วยท่าทีคุกคาม ด้านหลังของเขาคืออันธพาลท้องถิ่นสองคนที่พกท่อนเหล็กยาว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและสายตาด2กระหายเลือด ทว่า หลี่เฉินกลับนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่อย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ดวงตาคู่คมกริบราวกับเซียนหุ้นผู้กุมกระดานหุ้นมูลค่าพันล้านในมือ ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายกถ้วยชาเซรามิกขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่กดดันผู้บุกรุก “บ้านหลังนี้จะไม่มีเสาเหลืออย่างนั้นหรือครับ อาหลี่กุ้ย?” หลี่เฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายชะงัก “ผมจำได้ว่าโฉนดที่ดินใบนี้ และหนี้สินทั้งหมดที่อาเคยเอาชื่อพ่อผมไปค้ำประกัน... ตอนนี้มันอยู่ในมือใครกันแน่นะ?” สีหน้าของหลี่กุ้ยเปลี่ยนสีทันที รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของชายแก่เหือดหายไปในพริบตา เมื่อนึกถึงสัญญาเงินกู้ที่หลี่เฉินเพิ่งกว้านซื้อมาจากเจ้าหนี้รายใหญ่เมื่อวานนี้ ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังพุ่งถึงขีดสุด ประตูไม้หน้าบ้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามา พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสผ้าฝ้ายตัดเย็บประณีตสีน้ำเงินเข้ม ท่วงท่าของนางสง่างามราวกับคุณหญิงผู้สูงศักดิ์ แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวและเฉียบคมจนทุกคนต้องหันไปมอง “ถ้าพวกคุณอยากจะได้สูตรลับและธุรกิจของพวกเรานัก ทำไมไม่ลองถามดิฉันดูบ้างล่ะคะ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ ดิฉันลืมไปว่าคนไร้มารยาทพวกนี้คงไม่รู้จักคำว่า ‘หุ้นส่วนทางธุรกิจ’ หรอกนะ” เสียงใสกังวานแต่ทรงอำนาจดังขึ้น เหมยลี่ก้าวเข้ามาเคียงข้างหลี่เฉิน รัศมีแห่งความมั่นใจที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้างดงามทำให้หลี่กุ้ยถึงกับผงถอยหลังไปครึ่งก้าว นางไม่ได้เป็นสะใภ้ขี้ขลาดตาขาวที่ก้มหน้าให้คนในตระกูลรังแกอีกต่อไปแล้ว รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของนางซ่อนความเย้ยหยันเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน “นะ... นางผู้หญิงสารเลว! นี่แกกล้าดียังไงมาพูดจากับผู้ใหญ่แบบนี้!” หลี่กุ้ยคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว หน้าดำคร่ำเครียดจนเส้นเลือดปูดโปน “หลี่เฉิน! แกปล่อยให้เมียมาปีนเกลียวรึไงวะ! วันนี้ถ้าไม่ส่งเงินมาสำนึกผิดและมอบหุ้นส่วนร้านค้าในตลาดให้ฉัน แกเตรียมตัวใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาลได้เลย!” อันธพาลด้านหลังเงื้อท่อนเหล็กขึ้นเตรียมพังข้าวของในบ้าน ทว่าหลี่เฉินยังคงนิ่งสงบ เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ แต่กลับทำให้บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบลงในฉับพลัน “เชิญตามสบายครับ อาหลี่กุ้ย” หลี่เฉินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงสง่าแผ่ซ่านไอสังหารที่สะสมมาจากประสบการณ์ในโลกธุรกิจอันโหดร้าย “แต่ก่อนที่พวกคุณจะทุบทำลายอะไร ลองมองออกไปนอกหน้าต่างเสียก่อนนะครับว่า... ตอนนี้ใครยืนรออยู่ข้างนอกบ้าง” คำพูดนั้นทำให้ทุกคนชะงัก หลี่กุ้ยขมวดคิ้วด้วยความฉงน เขาหันไปมองนอกหน้าต่างบานเก่า และสิ่งที่เห็นทำให้ลมหายใจของเขาติดขัดในลำคอทันที รถจี๊ปทหารสีเขียวเข้มสามคันจอดเรียงรายอยู่หน้าบ้าน ร่างของนายทหารในเครื่องแบบเต็มยศนับสิบคนยืนล้อมรอบบริเวณบ้านอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ผู้กำกับการสถานีตำรวจอำเภอและสารวัตรทหารกำลังเดินตรงมาที่ประตูบ้านด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “มีคนแจ้งความว่ามีการบุกรุก เคหสถาน และข่มขู่กรรโชกทรัพย์ในยามวิกาล... ใครคือผู้กระทำความผิดครับ?” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของผู้กองหนุ่มดังขึ้น พร้อมกับที่ประตูบ้านถูกเปิดออกกว้างโดยเจ้าหน้าที่ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ สีหน้าของหลี่กุ้ยและสมุนเปลี่ยนจากสีแดงก่ำกลายเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งความองอาจหลงเหลืออยู่อีกต่อไป ท่อนเหล็กในมือของอันธพาลร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เหมยลี่เหลือบมองหน้าอาผู้โลภโมโทสันด้วยแววตาพึงพอใจ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานให้สามี หลี่เฉินโอบเอวบางของภรรชาเอาไว้แนบแน่น สายตาทั้งคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย นี่ไม่ใช่แค่การเอาคืนตระกูลหลี่ที่เคยเหยียบย่ำพวกเขาในอดีต แต่มันคือจุดเริ่มต้นของอาณาจักรที่พวกเขาสร้างร่วมกันด้วยหยาดเหงื่อและมันสมอง บรรยากาศความตึงเครียดจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความโล่งอกและความสุขุมรอบคอบ หลี่เฉินกระซิบเบาๆ ข้างหูภรรยา “งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของเราในค่ำคืนนี้ คงต้องเพิ่มเมนูพิเศษเสียแล้วล่ะครับที่รัก” เหมยลี่พยักหน้ารับ รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นบนใบหน้า “ถ้าอย่างนั้น... ฉันจะเข้าไปจัดการวัตถุดิบในมิติลับสักหน่อย รับรองว่ากลิ่นหอมของ ‘ไก่ตุ๋นโสมพันปี’ สูตรลับเฉพาะของเรา จะต้องลอยไปอบอวลจนเพื่อนบ้านอิจฉากันทั้งหมู่บ้านแน่นอนค่ะ” ทันใดนั้นเอง ในขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังควบคุมตัวหลี่กุ้ยออกไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ จากบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาเยือนในยามวิกาลเช่นนี้... ประตูกค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างของชายชราผมขาวผู้หนึ่ง สวมชุดสูทจีนโบราณราคาแพง ดวงตาคมกราบกรานกวาดมองไปทั่วบ้าน ก่อนจะหยุดอยู่ที่หลี่เฉินพร้อมรอยยิ้มลึกลับ “คุณหลี่... ในที่สุดเราก็ได้พบกันเสียที สินค้าล็อตแรกที่คุณส่งเข้าตลาดมืดเมื่อวานนี้... ผมเหมาเกลี้ยงทั้งหมดแล้ว และวันนี้ผมมาเพื่อเจรจาธุรกิจมูลค่าสิบล้านหยวนกับคุณโดยเฉพาะครับ” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!