กฎระเบียบคือดาบ

“รอยยิ้มค่ะท่าน... รอยยิ้มแบบที่พร้อมจะเซ็นอนุมัติงบประมาณสนับสนุนโครงการบูรณะห้องจัดแสดงพิเศษทันที!” เสียงกระซิบกระซาบราดด้วยความร้อนรนของเมษาดังขึ้นทันทีที่เสียงเครื่องยนต์ของรถตู้กันกระสุนระดับวีไอพีจอดเทียบท่าหน้าบันไดหินอ่อนของพิพิธภัณฑ์ ทว่ารินรดากลับไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกอย่างที่เพื่อนสนิทคาดการณ์ ดีไซเนอร์สาวในชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีครีมงาช้างเพียงแค่ปัดปอยผมที่หลุดรุ่ยขึ้นทัดหู สายตาคมกริบกวาดมองขบวนรถถ่ายทอดสดของสำนักข่าวสามหัวสีหลักที่กำลังทยอยเปิดประตูลงมาอย่างพร้อมเพรียงราวกับนัดกันไว้ เร็วกว่ากำหนดหนึ่งชั่วโมงเต็ม... นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดทางธุรการ แต่มันคือเกมการเมืองและการทดสอบความยืดหยุ่นที่ถูกจัดฉากขึ้นอย่างแยบยล “ปล่อยให้สื่อวิ่งตามเกมของพวกเขาไปค่ะเมษา หน้าที่ของเราในตอนนี้ไม่ใช่การยืนยันว่าทุกอย่างสมบูรณ์แบบ แต่คือการทำให้พวกเขารู้สึกว่า... ถ้าไม่มีผลงานชิ้นนี้ ประวัติศาสตร์หน้าต่อไปของกระทรวงวัฒนธรรมจะขาดวิ่นจนน่าอับอาย” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยความท้าทาย “แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ข้างนอกนั่นหรอกค่ะคุณรินรดา...” เมษาลอบกลืนน้ำลายลงคอ พยักเพยิดไปยังบานประตูไม้สักทองบานใหญ่ด้านหลัง ที่ซึ่งร่างสูงโปร่งของภัณฑารักษ์หนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี้ยวยากกำลังยืนกอดอกนิ่งสนิท สีหน้าของคินทร์ในยามนี้มืดมนเสียยิ่งกว่าท้องฟ้าก่อนพายุฝนจะตั้งเค้า ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูกระจกใสเบาๆ ดึงสติทุกคนให้หันขวับ คินทร์ไม่ได้รอให้อินทีเรียสาวอนุญาต ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและแว่นตากรอบเงินที่ถูกถอดออกถือไว้ในมือก็ก้าวเข้ามาในห้องโถงจัดแสดงชั่วคราวด้วยก้าวที่หนักแน่น แรงกดดันรอบตัวเขาลดอุณหภูมิห้องปรับอากาศให้เย็นยะเยือกขึ้นมาทันตาเห็น “ผมคิดว่าเราตกลงกันไว้แล้วว่ากำหนดการตรวจความพร้อมคือบ่ายสองโมงตรง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าคนที่ยืนอยู่ตรงกลาง “การที่ท่านรัฐมนตรีตัดสินใจเปลี่ยนแผนกะทันหัน ไม่ได้หมายความว่าพิพิธภัณฑ์แห่งนี้จะอนุญาตให้ใครก็ได้เข้ามาเดินเหยียบย่ำพื้นที่จัดแสดงโบราณวัตถุล้ำค่าตามอำเภอใจ” รินรดาหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มสุภาพถูกยกขึ้นประดับมุมปากอย่างจงใจยั่วโมโห “อ๋อ คุณคินทร์หมายถึง... การตกลงที่ฝ่ายคุณกั๊กพื้นที่จัดแสดงไว้เก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้วให้ฝั่งแฟชั่นของเราดิ้นรนอยู่ในพื้นที่แคบๆ สองเปอร์เซ็นต์นั่นน่ะหรือคะ? ถ้าเรียกว่าการตกลง ฉันคงต้องทบทวนนิยามคำศัพท์ในพจนานุกรมของคุณใหม่เสียแล้วล่ะค่ะ” “คุณรินรดา!” คินทร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ความสูงที่เหนือกว่าทำให้เขาต้องก้มมองลงมาเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ “อย่ามาเล่นลิ้นกับผม คุณกำลังเอาชื่อเสียงของแบรนด์แฟชั่นระดับท็อปมาแลกกับการทำลายโครงสร้างของนิทรรศการประวัติศาสตร์ที่ผมใช้เวลาดูแลมาห้าปีเต็ม ถ้ารัฐมนตรีเข้ามาเห็นโครงเหล็กดัดสมัยใหม่พวกนี้แล้วเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา... คุณรับผิดชอบไหวไหม” “ถ้าฉันไม่รับผิดชอบ... ฉันคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้ให้คุณมาบ่นเป็นตาแก่เจ้าระเบียบหรอกค่ะ” รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่มีหลบเลี่ยงแม้แต่น้อย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จากตัวเธอปะปนกับกลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นกายสะอาดๆ ของเขา สร้างสนามพลังงานบางอย่างที่ทำให้เมษาต้องค่อยๆ ถอยฉากออกไปยืนลุ้นเงียบๆ ที่มุมเสา จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยจอแจก็ดังใกล้เข้ามาจากโถงทางเดินด้านนอก ร่างท้วมในชุดสูทสากลของท่านรัฐมนตรีปรากฏขึ้นพร้อมกับไมโครโฟนและกล้องโทรทัศน์นับสิบตัวที่จ่อเข้ามาอย่างไร้ความปรานี “โอ้โห! นี่สินะครับนิทรรศการผสมผสานที่ลือกันว่าเป็นการปะทะกันระหว่างอดีตกับอนาคต!” เสียงทุ้มกังวานของท่านรัฐมนตรีดังขึ้นท่ามกลางแสงแฟลชที่สาดส่องระยิบระยับ คินทร์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาผละออกจากรินรดาด้วยความเร็วแสง ปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งแล้วก้าวออกไปต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองตามมารยาท ทว่า ในจังหวะที่ท่านรัฐมนตรีกำลังจะเดินผ่านซุ้มโครงสร้างเหล็กดีไซน์โมเดิร์นที่รินรดาเป็นคนออกแบบ คินทร์ก็เอ่ยขัดขึ้นเสียงเรียบ “ท่านครับ... ตรงนี้มีกฎระเบียบความปลอดภัยระดับสากลที่ท่านรัฐมนตรีและคณะสื่อมวลชนจำเป็นต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด” ท่านรัฐมนตรีชะงักฝีเท้า หันมาเลิกคิ้วสูง “กฎอะไรของเธอกันล่ะพ่อภัณฑารักษ์หนุ่ม?” คินทร์หันกลับมาสบตากับรินรดาชั่วเสี้ยววินาที แววตาคมกริบนั้นเต็มไปด้วยประกายความเจ้าเล่ห์อย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ก่อนที่เขาจะหยิบกระดาษแผ่นพับสีขาวที่เพิ่งพิมพ์เสร็จสดๆ ร้อนๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “กฎเหล็กสิบข้อสำหรับผู้ที่จะเข้าชมและปฏิบัติงานในเขตจัดแสดงพิเศษ... เพื่อความปลอดภัยสูงสุดของโบราณวัตถุและตัวท่านเองครับ” คินทร์กวาดสายตาคมกราบกรานมาที่หญิงสาวราวกับจะประกาศสงคราม “ข้อแรก... ห้ามสวมรองเท้าส้นสูงหรือรองเท้าที่มีพื้นแข็งกระแทกเกินสิบคะนองเด็ดขาด” เมษาถึงกับอุทานเบาๆ ยกมือปิดปาก เพราะรินรดากำลังสวมรองเท้าส้นเข็มสูงสามนิ้วที่สูงเพรียวและโดดเด่นที่สุดในงานนี้พอดี! รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงพวงแก้ม แต่แทนที่จะโวยวาย เธอกลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มพรายปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย “ส้นเข็มสามนิ้วของฉันคงทำให้พื้นหินอ่อนโบราณของคุณสะเทือนสินะคะ... ได้ค่ะคุณคินทร์ ในเมื่อคุณอยากเล่นเกมกฎระเบียบนัก ฉันก็จะทำให้ดูว่ากฎงี่เง่าพวกนี้... มีไว้แหก!” คินทร์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะเมื่อถูกสายตาคู่สวยจ้องมองกลับมาอย่างไม่เกรงกลัว ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้งจนระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนเกือบชิดริมหู เสียงกระซิบพร่าต่ำลอดออกมาจากไรฟันอย่างคาดโทษ “ลองดูสิครับรินรดา... ถ้าคุณกล้าก้าวข้ามเส้นเขตสีแดงนั่นแม้แต่ก้าวเดียว ผมจะอุ้มคุณโยนออกไปนอกพิพิธภัณฑ์ต่อหน้าสื่อมวลชนร้อยชีวิตนั่นแน่” บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นรัวด้วยความเร้าใจ ไม่ใช่ความกลัว... แต่เป็นความตื่นเต้นที่ได้พบสมน้ำเนื้อ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เธอกำลังจะยกมุมปากตอบโต้ เสียงกshกรีดร้องด้วยความตกใจของเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าหลัก “ว้าย! นั่นมัน... พวกเขามากันทำไมคะ?!” ทุกลมหายใจในห้องโถงสะดุดกึกลงทันที เมื่อร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลราคาแพงลิบลิ่ว พร้อมกับบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสี่คนก้าวผ่านประตูเข้ามาอย่างไม่ได้รับเชิญ ชายคนนั้นถอดแว่นตากันแดดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ถอดแบบมาจากคินทร์ราวกับพิมพ์เดียวกัน... ผู้อำนวยการใหญ่ของกรมศิลปากร ผู้เป็นบิดาแท้ๆ ของภัณฑารักษ์หนุ่ม และเป็นเจ้าของคำสั่งลับที่สามารถพลิกกระดานชีวิตของทั้งคู่ได้ในพริบตาเดียวก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว! -------------------------------------------------- *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปกับความปากแข็งของพี่คินทร์กับความปากแซ่บของยัยน้องรินนะคะ! ตอนหน้าความลับอะไรกำลังจะถูกเปิดเผย ห้ามพลาดเด็ดขาดค่ะ!*