พบกันครั้งแรกกับสามีนายทหารผู้เย็นชา

"ถ้าหน่วยงานของรัฐจะทำงานอย่างไร้รอยต่อขนาดนี้ เกรงว่าพวกท่านคงต้องเอาใบประกาศเกียรติคุณความขยันขันแข็งไปแปะประจานไว้กลางหมู่บ้านแล้วกระมังครับ" น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าทรงพลังจนน่าขนลุกดังขึ้นจากด้านหลังของเจ้าหน้าที่ป่าไม้คนนั้น หลินชิงหยวนที่กำลังถือจอบเตรียมพลิกหน้าดินชะงักมือเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายไหววับด้วยความฉงนระคนทึ่ง เธอไม่ได้หันไปมองในทันที แต่เลือกที่จะใช้หางตากวาดสำรวจผู้มาเยือนใหม่ผู้ซึ่งทำลายจังหวะการตรวจค้นได้อย่างชะงัดนัก ในชุดเครื่องแบบนายทหารสีเขียวเข้มที่รีดเรียบกริบอย่างไร้ที่ติ ร่างสูงโปร่งแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้ร่มผ้าก้าวเข้ามาในอาณาเขตแปลงเกษตรด้วยฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง รองเท้าคอมแบตหนังขัดมันวาวเหยียบย่ำลงบนพื้นดินแห้งผากราวกับประกาศอาณาเขต ไหล่กว้างประดับอินทรธนูยศนายพันหนุ่มที่สะท้อนแสงแดดยามสายจนแสบตา ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดไม่ใช่ยศถาบรรดาศักดิ์ หากแต่เป็นใบหน้าคมสันราวกับสลักจากหินผา คิ้วเข้มดั่งกระบี่พาดผ่านดวงตาคมกริบคู่นั้น กรามขบเข้าหากันเล็กน้อยจนเป็นสันนูน แผ่รังสีความเย็นชาและน่าเกรงขามออกมาจนเจ้าหน้าที่รัฐผู้ถือหมายค้นถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ทะ... ท่านผู้พันลู่! ลมอะไรหอบท่านมาถึงแปลงเกษตรเล็กๆ นี่กันครับ?" เจ้าหน้าที่คนเดิมเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว จากท่าทีข่มขู่กลายเป็นยิ้มเจื่อนจนแก้มแทบปริ ความกร่างเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญหน้ากับนายทหารหนุ่มอนาคตไกลผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและไร้ความปรานีต่อผู้กระทำผิดกฎหมาย ลู่ถิงไม่ได้ชายตาแลเจ้าหน้าที่ผู้นั้นแม้แต่น้อย สายตาคมกราบดั่งเหยี่ยวทอดมองตรงไปยังหญิงสาวที่ยืนถือจอบอยู่กลางแปลงผัก แปลงผักที่เขารู้ดีจากรายงานลับว่าเติบโตอย่างงดงามผิดธรรมชาติ—ไม่ใช่ด้วยสารเคมีเร่งโตอย่างที่พวกคนตาถึงอิจฉาร้องเรียน แต่เป็นเพราะหยาดเหงื่อแรงกายและ... อะไรบางอย่างที่ลึกลับกว่านั้น ซึ่งเขายังคงเก็บไว้เป็นความลับ ชิงหยวนสบตากับเขา นัยน์ตาคมกริบของนายทหารหนุ่มคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวหรือความละโมบเจือปนอยู่เลย มีเพียงความสนใจอย่างลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปัดเศษดินออกจากมือเรียวบาง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมไม่แพ้กัน "ท่านผู้พันคงมาดูให้เห็นกับตาตัวเองสินะครับว่า ฉันใช้ 'ปุ๋ยวิเศษ' ชนิดไหน ถึงทำให้ผักกาดขาวพวกนี้เขียวขจีจนบาดตาบาดใจใครบางคนในหมู่บ้านได้" ชิงหยวนจงใจเน้นเสียงคำว่าปุ๋ยวิเศษ พร้อมกับปรายตามองไปยังเงาตะคุ่มของป้าสะใภ้หลินชุ่ยเฟิงที่แอบซุ่มดูเหตุการณ์อยู่หลังพุ่มไม้ไผ่ไม่ไกล ลู่ถิงก้าวเข้ามาใกล้เธออีกสองก้าว กลิ่นอายบุรุษเพศเจือจางด้วยกลิ่นอายฝุ่นควันสนามฝึกและสบู่สมุนไพรลอยเข้าแตะจมูก ชายหนุ่มหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือถึง ร่างสูงใหญ่ของเขาเกือบจะบังแสงแดดที่ส่องลงมาทั้งหมด ทำให้ชิงหยวนต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ผมไม่ได้สนใจเรื่องปุ๋ยหรอกครับ..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบกระซาบดังลอดมาจากริมฝีปากหยักได้รูปที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย "ผมสนใจมากกว่าว่า... ผู้หญิงที่กล้าเอาตบะของคนทั้งหมู่บ้านมาเหยียบย่ำเล่นอย่างคุณ มีแผนจะจัดการกับพวกสุนัขลอบกัดพวกนั้นอย่างไรต่อไปต่างหาก" คำพูดนั้นทำให้ชิงหยวนถึงกับชะงัก หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความประหลาดใจระคนทึ่ง สามีนายทหารผู้เย็นชาและขึ้นชื่อว่าเข้าถึงยากคนนี้ กลับยืนอยู่ข้างเธอตั้งแต่เริ่มต้น และดูเหมือนเขาจะมองทะลุปรุโปร่งถึงแผนการทั้งหมดที่เธอกำลังจะเล่นงานพวกญาติหน้าเลือด ก่อนที่ชิงหยวนจะได้ทันเอ่ยปากโต้ตอบ ลู่ถิงก็หันขวับไปมองเจ้าหน้าที่ป่าไม้และกลุ่มคนมุงที่เริ่มส่งเสียงซุบซิบกันอื้ออึง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันที รังสีอำมหิตแผ่กระจายจนรอบบริเวณลดอุณหภูมิลงไปหลายองศา "ตรวจสอบเสร็จแล้วใช่ไหมครับ?" ลู่ถิงเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "ถ้าแปลงผักของคุณหลินไม่มีสารเคมีเจือปนอย่างที่พวกคุณกล่าวหา ผมจะถือว่านี่เป็นการแจ้งความเท็จเพื่อกลั่นแกล้งประชาชน และผมในฐานะผู้ดูแลความสงบเรียบร้อยของเขตนี้ จะจัดการฟ้องร้องพวกคุณข้อหาหมิ่นประมาทและใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบให้ถึงที่สุด!" สิ้นคำพูดนั้น หน้าของเจ้าหน้าที่ป่าไม้ก็ซีดเผือดราวกับกระดาษ พวกเขารีบโบกมือปฏิเสธพัลวันก่อนจะวิ่งหนีหายเข้ากลีบเมฆไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้บรรยากาศรอบแปลงผักกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงลมหนาวระลอกปลายฤดูที่พัดผ่านยอดหญ้า ชิงหยวนมองแผ่นหลังของนายทหารหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่หาได้ยากยิ่ง เอ่ยหยอกเย้าด้วยน้ำเสียงกวนประสานเล็กน้อยตามนิสัย "ท่านผู้พันออกตัวแรงขนาดนี้ เกรงว่าชาวบ้านเขาจะเข้าใจผิดคิดว่าคุณเป็นสามีที่มารับหน้าแทนภรรยาจริงๆ แล้วนะครับ" ลู่ถิงหันกลับมาสบตาเธออีกครั้ง แววตาคมกริบฉายประกายลึกล้ำที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แทบมองไม่เห็น "แล้วถ้าผมไม่ได้คิดแค่จะมารับหน้า... แต่คิดจะมา 'รับตัว' คุณกลับบ้านจริงๆ ล่ะครับ คุณหลิน?" ทันทีที่สิ้นเสียงทุ้มต่ำนั้น ลู่ถิงก็ยื่นมือหนาออกมาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้เบาๆ พร้อมกับที่หางตาของเขากวาดไปเห็นเงาของป้าสะใภ้จอมละโมบที่กำลังหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธแค้นพุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขาพร้อมกับมีดทำครัวในมือ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ และเตรียมพบกับการปะทะคารมครั้งใหญ่ที่สะใจกว่าเดิมในตอนหน้าด้วยกันนะครับ