ตบปากญาติหน้าเลือดด้วยผักกาดขาวล็อตแรก

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกจากรองเท้าคอมแบทหนังแท้ที่เหยียบบดลงบนพื้นดินแห้งแล้ง ยังไม่น่ากลัวเท่าสายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนของลู่ถิงฟาง ที่กำลังกวาดมองร่างของป้าสะใภ้จอมละโมบซึ่งทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นราวกับคนไร้กระดูก "กล้าดีอย่างไร... ถึงมารังแกภรรยาของฉัน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว แต่มันกลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของคนโลภทั้งสอง ป้าสะใภ้หลินชุ่ยเฟิงหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริกจนแทบ ขบกันไม่ติด ขณะที่ลุงใหญ่อันเปรียบเสมือนหัวหอมฝ่อในกำมือ รีบตะเกียกตะกายถอยหลังกรูดจนหลังไปกระแทกกับรั้วไม้ไผ่เสียงดังโครมคราม หลินชิงหยวนยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววสะใจอย่างไม่คิดจะปิดบัง มือเรียวบางยังคงถือตะกร้าสานไม้ไผ่ที่ภายในบรรจุผักกาดขาวอวบออ่นน้ำหนักเกือบสบ. น้ำค้างบนใบผักยังคงใสแจ๋ว สะท้อนแสงแดดอ่อนยามสายราวกับอัญมณีล้ำค่า ผักเหล่านี้ไม่ใช่ผักธรรมดาตามแปลงเกษตรชาวบ้านทั่วไป แต่มันคือผลผลิตที่เติบโตมาจากหยาดเหงื่อและน้ำทิพย์ใน "มิติลับ" ที่เพิ่งปลุกพลังขึ้นมาเมื่อคืนนี้เอง "ไงล่ะครับ ลุงใหญ่ ป้าสะใภ้ ไหนว่าแปลงผักของฉันจะแห้งตายคาต้นจนต้องไปคุกเข่าขอเศษเงินพวกท่านกินไม่ใช่หรือครับ?" ชิงหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใส แต่เนื้อหาภายในกลับคมกริบราụมีดผ่าตัด เธอก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังตัวสั่นเทา ชEกตะกร้าในมือลงเบื้องหน้าทั้งสองคน "เชิญทัศนาให้เต็มตาเถอะครับ ว่านี่คือซากพืชที่พวกท่านแช่งไว้อย่างนั้นหรือ?" กลิ่นหอมสดชื่นของผักออร์แกนิกบริสุทธิ์ลอยกรุ่นแตะจมูกทันทีที่ใบตองรองก้นตะกร้าถูกเปิดออก ป้าสะใภ้เบิกตากว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า ผักกาดขาวแต่ละหัวอวบอัด แน่นหนา ใบสีเขียวอ่อนอมตองตากราวกับหยกเนื้อดี ไม่มีแม้แต่รอยแมลงกัดแทะหรือรอยช้ำแม้แต่น้อย มันคือผักระดับพรีเมียมที่ต่อให้เอาเงินทองกองเท่าภูเขาก็หาซื้อไม่ได้ในตลาดสดอำเภอนี้ "เป็นไปไม่ได้! นังเด็กนี่... แกแอบไปขโมยผักใครมาขายเรอะ!" ป้าสะใภ้กรีดร้องเสียงแหลมสูงพยายามรักษาฟอร์มความน่าเกรงขาม แต่น้ำเสียงที่สั่นเครือได้ทรยศความหวาดกลัวในใจจนหมดสิ้น "ขโมย?" ชิงหยวนหัวเราะในลำคออย่างขบขัน ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบตัวที่มีชาวบ้านเริ่มมายืนมุงดูเหตุการณ์กันอย่างเนืองแน่น "ปากพล่อยแบบนี้ระวังลิ้นจะเน่าเร็วนะครับ ป้าสะใภ้ ผักพวกนี้ปลูกด้วยมือของผมเอง กลางแดดจ้าของผมเอง ใครตาบอดหรืออิจฉาริษยาจนเนื้อเต้น ก็เชิญแหกตาดูให้ดีๆ" ในจังหวะนั้นเอง ลู่ถิงฟางผู้เป็นสามี ขยับตัวเข้ามาโอบไหล่บางของภรรหาสาวเอาไว้เบาๆ การกระทำอันแสนเป็นธรรมชาติแต่หนักแน่นนี้ ประกาศสถานะและความปกป้องคุ้มครองอย่างชัดเจน นายทหารหนุ่มปรายตามองสองสามีภรรยาจอมเจ้าเล่ห์ด้วยแววตานิ่งเรียบทว่ากดดันถึงขีดสุด "ภรรยาผมพูดคำไหนคือคำนั้น หากใครยังบังAانมาสร้างความเดือดร้อนรำคาญใจให้เธออีก... ผมคงต้องขออนุญาตปรึกษากับผู้ใหญ่บ้านและหน่วยงานทหารในพื้นที่เรื่องพฤติกรรมการกรรโชกทรัพย์ชาวบ้านของพวกท่านเสียหน่อยแล้วกระมังครับ" คำว่า 'หน่วยงานทหาร' พุ่งเข้าเป้าตรงจุดยิ่งกว่าลูกธนู ลุงใหญ่หน้าถอดสีทันที ใครๆ ในหมู่บ้านต่างก็รู้ว่าลู่ถิงฟางอนาคตไกลแค่ไหน การมีเรื่องกับทหารยศสูงผู้มีเบื้องหลังแน่นหนาก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาหัวชนกำแพงหิน "พวก... พวกเราแค่มาเยี่ยมเยียนตามประสาญาติสนิท..." ลุงใหญ่เสียงอ่อย รีบพยุงภรรยาให้ลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล "ในเมื่อพวกเธอยังอยู่ดีมีสุข... งั้น... งั้นพวกเราขอตัวก่อนดีกว่า!" "เดี๋ยวก่อนสิครับ!" ชิงหยวนเอ่ยดักคอไว้ทัน รอยยิ้มการค้าผุดขึ้นบนใบหน้าสวยหวาน "จะรีบไปไหนกันล่ะครับ ในเมื่ออุตส่าห์มาถึงที่นี่ทั้งที ไม่สนใจซื้อผักกาดขาวล็อตแรกของผมไปชิมสักหน่อยหรือครับ? ราคาพิเศษสำหรับญาติผู้ใหญ่นะครับ... หัวละสิบหยวนเท่านั้น!" "สิบหยวน?!" ป้าสะใภ้อุทานลั่นด้วยความตกใจ ผักกาดธรรมดาราคาแค่เหมาเป็นชั่ง (ครึ่งกิโลกรัม) แค่ไม่กี่เหมา แต่นี่ขายหัวละสิบหยวน! เท่ากับปล้นกันชัดๆ! "แพงไปเหรอครับ งั้นสำหรับพวกท่าน... ผมลดให้เป็นกรณีพิเศษ หัวละยี่สิบหยวนก็แล้วกันครับ ข้อหาฐานปากดีใส่ผมเมื่อครู่" ชิงหยวนเอ่ยหน้าตาเฉย พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่ทำเอาคนฟังอยากจะกระอักเลือดออกมาเป็นกอง ลู่ถิงฟางยืนมองภรรยาด้วยแววตาพึงพอใจระคนเอ็นดู มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยโดยไม่คิดจะขัดขวางแผนการสูบเงินคนหน้าหนาแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าภรรยาตัวน้อยของเขาฉลาดเฉลียวและมีวิธีจัดการคนพวกนี้ได้อย่างเจ็บแสบเสมอ ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านที่เริ่มรุมล้อมเข้ามามุงดูความคึกคัก ชิงหยวนไม่รอให้ญาติจอมปลอมได้ปฏิเสธ เธอหันไปหยิบผักกาดขาวหัวที่โตที่สุดชูขึ้นประกาศต่อหน้าฝูงชนทันที "ทุกท่านครับ! ผักกาดขาวออร์แกนิกเกรดพรีเมียม ปลูกด้วยน้ำแร่ธรรมชาติ บำรุงร่างกาย ผิวพรรณเปล่งปลั่ง ล็อตแรกมีจำกัดเพียงยี่สิบหัวเท่านั้น! ใครมาก่อนได้ก่อน ท่านละไม่เกินสองหัวครับ!" สิ้นเสียงประกาศ ชาวบ้านต่างก็กรูเข้ามาแย่งกันควักเงินในกระเป๋า ส่งเสียงจอแจเซ็งแซ่จนแทบกลบเสียงร้องโวยวายของป้าสะไภ้ที่ถูกเบียดกระเด็นออกไปวงนอก ในเวลาไม่ถึงสิบนาที ผักกาดขาวล๊อตแรกในตะกร้าก็ถูกกวาดซื้อเกลี้ยงจนไม่เหลือแม้แต่ใบเดียว เงินสดปึกหนาถูกยัดใส่มือของชิงหยวนจนแน่น เธอหันมายิ้มกริ่มให้สามีหนุ่ม ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะนับเงินกำไรก้อนแรกนั้นเอง เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักแน่น พร้อมกับร่างของบุรุษในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่สหกรณ์การเกษตรอำเภอ ที่ก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าเคร่งเครียดและกระดาษประกาศแผ่นใหญ่ในมือ "คุณหลินชิงหยวนใช่ไหมครับ? ทางเราได้รับเรื่องร้องเรียนว่าแปลงเกษตรของคุณมีการใช้ปقุ๋ยเร่งโตผิดกฎหมาย... และตอนนี้เจ้าหน้าที่กำลังจะขอเข้าไปตรวจค้นแปลงผักด้านหลังของคุณเดี๋ยวนี้ครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมานะครับ