มิติลับตื่นขึ้นพร้อมกลิ่นดินหอมกรุ่น

เสียงกระแทกกระทั้นที่หน้าประตูไม้เก่าครึ่งผุครึ่งพังดังขึ้นราวกับตั้งใจจะพังมันให้หลุดออกจากวงกบ เป็นสัญญาณเตือนภัยชั้นดีว่าความสงบสุขชั่วคราวในบ้านหลังน้อยหลังนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว "หลินชิงหยวน! นังเด็กอกตัญญู! ผัวแกส่งเงินมาให้ตั้งเท่าไหร่ ทำไมถึงยังทำตัวยากจนข้นแค้นให้ตระกูลหลินต้องอับอายขายขี้หน้าชาวบ้านเขาอีก ออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้หลินชุ่ยเฟิงแผדซ่านทะลุกรอบประตูเข้ามา พร้อมกับกลิ่นเหงื่อไคลและกลิ่นแป้งผัดหน้าถูกๆ ที่ลอยมาแตะจมูก ชิงหยวนที่เพิ่งตั้งสติได้หลังจากวิญญาณจากโลกยุคปัจจุบันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของหญิงสาวชนบทอาภัพคนนี้ แค่นยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างไม่แยแส ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย สำรวจความทรงจำที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำหลาก สามีของนางคือ ลู่ถิงเฟวียน นายทหารหนุ่มอนาคตไกลผู้ถูกส่งไปประจำการแนวหน้า เขาส่งเงินเดือนและเบี้ยเลี้ยงส่วนใหญ่กลับมาให้ภรรยาเก็บไว้ใช้จ่าย แต่ทว่า เงินจำนวนนั้นไม่เคยตกถึงมือเจ้าของตัวจริงเลยแม้แต่เหวินเดียว เนื่องจากถูกป้าสะใภ้จอมละโมบคนนี้แวะเวียนมาขูดรีด อ้างสิทธิ์ความเป็นญาติผู้ใหญ่และบุญคุณทิพย์ที่เคยหยิบยื่นข้าวสารให้ไม่กี่ทะนานในอดีต ครืด... เสียงประตูเปิดออกช้าๆ ชิงหยวนก้าวเท้าออกมาเผชิญหน้า มือเรียวบางกอดอก สายตาเย็นชาคู่นั้นกวาดมองป้าสะใภ้ที่ยืนเท้าสะเอวหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ด้านข้างมีลุงใหญ่ยืนทำหน้าถมึงทึงถือไม้พลองเตรียมหาเรื่อง "ป้าสะใภ้... แหกปากแต่เช้าแบบนี้ กลัวชาวบ้านเขาไม่รู้หรือครับว่าตระกูลหลินของพวกเราไร้มารยาทขนาดไหน" ชิงหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง หลินชุ่ยเฟิงเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง นังเด็กนี่... ปกติมันต้องก้มหน้าตัวสั่นงั้นงอน้ำตาคลอเบ้าไม่ใช่หรือ ไหม่วันนี้มันถึงกล้าใช้สายตาดูแคลนมองนางราวกับมองเศษขยะเช่นนี้! "แก! นังชิงหยวน กล้าดียังไงมาพูดจากระด้างกระเดื่องกับฉัน! ฉันเป็นป้านะ! เงินที่ทหารลู่ส่งมาให้เดือนนี้อยู่ที่ไหน เอาออกมาทั้งหมดเดี๋ยวนี้! ลูกชายฉันต้องใช้เงินไปวิ่งเต้นหาตำแหน่งงานในเมือง แกจะปล่อยให้พี่ชายของแกอนาคตดับวอนเพราะความเห็นแก่ตัวของนังสะใภ้อย่างแกไม่ได้นะ!" หลินชุ่ยเฟิงแผดเสียงแหลม พลางพุ่งตัวเข้ามาหมายจะคว้าแขนเรียวของชิงหยวนเพื่อค้นหาเงินในตัว ชิงหยวนขยับตัวหลบอย่างว่องไว ปฏิกิริยาตอบสนองของเธอนั้นรวดเร็วกว่าคนยุคนี้หลายเท่า ด้วยทักษะของเชฟมือฉมังและนักวางกลยุทธ์ในโลกก่อน ทำให้เธออ่านการเคลื่อนไหวของป้าสะใภ้ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง หลินชุ่ยเฟิงที่พุ่งตัวมาด้วยความเร็วเลยหลักคะมำไปชนกับวงกบประตูเต็มแรง เสียง "โอ๊ย!" ดังลั่นด้วยความเจ็บปวด "แม่! เป็นยังไงบ้าง!" ลูกพี่ลูกน้องตัวอ้วนท้วนที่เพิ่งเดินตามมาสมทบรีบวิ่งเข้าไปประคองมารดา หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ชี้หน้าด่ากราดชิงหยวนทันที "นังชิงหยวน! แกกล้าทำร้ายแม่ฉันเรอะ! วันนี้ฉันจะพังบ้านหลังนี้ให้ราบคาบ!" บรรยากาศหน้าบ้านตึงเครียดถึงขีดสุด ชาวบ้านเริ่มแอบมองจากรั้วบ้านข้างๆ แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาสอดมือยุ่งกับความขัดแย้งของบ้านนี้ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังจะปะทุเป็นความรุนแรง ชิงหยวนกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวแม้แต่น้อย ในหัวของเธอเวลานี้ กลับมีเสียงใสๆ ดังขึ้นอย่างกะทันหัน [ติ๊ง! ตรวจพบความตั้งใจในการปกป้องทรัพย์สิน ระบบสวนเกษตรอัจฉริยะมิติลับ ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ 100%!] แสงสีฟ้าจางๆ พาดผ่านม่านตาของชิงหยวน เบื้องหน้าของเธอปรากฏหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งใสที่มองเห็นได้เพียงผู้เดียว ภายในนั้นบรรจุพื้นที่ดินอุดมสมบูรณ์นับพันหมู่ บ่อน้ำวิญญาณทิพย์ และเมล็ดพันธุ์พืชหายากที่ไม่มีอยู่จริงในโลกภายนอก พร้อมกับฟังก์ชัน "แปรรูปและเร่งโต" ที่พร้อมใช้งานทันที รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว ในเมื่อพวกมันอยากได้เงินนัก เธอก็จะทำให้พวกมันรู้ว่า "เงินทอง" ที่ได้มาจากการรีดไถคนอื่น มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน! "อยากได้เงินนักใช่ไหมครับ..." ชิงหยวนก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่กดดันจนลุงใหญ่และป้าสะใภ้ต้องผอยถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "เงินของสามีฉัน ส่งมาแลกกับเหงื่อและเลือดเนื้อในกองทัพ ไม่ใช่เศษทานที่ฉันจะเอามาโปรดพวกปลิงดูดเลือดอย่างพวกแก!" "แก... นังสารเลว!" หลินชุ่ยเฟิงกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่ง ชี้หน้าด่าด้วยถ้อยคำหยาบคาย "ต่อให้แกไม่ให้วันนี้ ฉันก็จะรื้อข้าวของในบ้านแกชดใช้ค่าเสียหายที่แกทำให้ฉันเจ็บตัว!" พูดจบลุงใหญ่ก็เงื้อมอถือไม้พลองเตรียมจะทุบประตูบ้านให้พังพินาศ ชิงหยวนแววตาไหววูบ เตรียมเรียกใช้อุปกรณ์ป้องกันจากมิติลับเพื่อสั่งสอนคนพวกนี้ให้เข็ดหลาบ ทว่า... ก่อนที่ไม้พลองในมือลุงใหญ่จะฟาดลงมา ทันใดนั้นเอง เสียงฝีปากของม้าศึกและเสียงฝเท้าหนักแน่นของกองกำลังทหารนับสิบก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากปากทางเข้าหมู่บ้าน แรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าม้าทำให้ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ธงประจำกองทัพพัดสะบัดตามแรงลม และบุรุษหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารยศสูงผู้หนึ่ง ก็ควบม้าสีหมอกเข้ามาหยุดตระหง่านอยู่หน้าบ้านหลังน้อยอย่างสง่างาม ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับเทพสลัก นัยน์ตาดุดันราวดอกเตอร์เหยี่ยว กวาดตามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนทุกคนในรัศมีร้อยเมตรแทบหยุดหายใจ ลู่ถิงเฟวียน... สามีที่ควรจะอยู่ชายแดน กลับปรากฏตัวขึ้น ณ ที่นี่ และเวลานี้! "กล้าดีอย่างไร... ถึงมารังแกภรรยาของฉัน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว แต่กลับทำเอาป้าสะใภ้และลุงใหญ่เข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่นี้ด้วยกันนะครับ