จดทะเบียนสมองสั่งการตามแผน

"ทะเบียนสมองสั่งการของกองทัพไม่ได้บันทึกเงื่อนไขว่า 'ห้ามหล2งรักภรรยา' เอาไว้เสียด้วยสิครับ คุณชิงหยวน" แฟ้มเอกสารปกสีน้ำตาลเข้มถูกเลื่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้า หลินชิงหยวนชะงักมือที่กำลังคีบเกี๊ยวแป้งบางไส้แน่นเข้าปาก ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินท่าทีของนายทหารหนุ่มผู้มีใบหน้าคมคายราวกับสลักจากหินผา ลู่ถิงเฟิงนั่งหลังตรงสง่างามสมกับเป็นนายทหารสัญญาบัตร แม้ในยามที่พวกเขากำลังตกลงเรื่อง 'การแต่งงานเชิงกลยุทธ์' บนโต๊ะอาหารไม้สนเก่าๆ ในบ้านหลังเล็ก บรรยากาศรอบตัวไม่ได้เต็มไปด้วยความโรแมนติกแบบนิยายรักน้ำเน่า หากแต่ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวเข้มข้นและกลิ่นพริกไทยดำคั่วบดใหม่ๆ ซึ่งเป็นฝีมือของชิงหยวนเอง ทว่าบทสนทนาเมื่อครู่กลับทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจเธอสะดุดไปครู่หนึ่งอย่างไม่น่าให้อภัย "ผู้หมวดลู่ คุณกำลังเข้าใจความหมายของการสมรสครั้งนี้คลาดเคลื่อนไปไกลแล้วนะครับ" ชิงหยวนวางตะเกียบลงอย่างประณีต ส่งเสียงกระทบกับชามกระเบื้องเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบนั้นตรงๆ "เราตกลงกันแล้วว่านี่คือการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ร่วมกัน คุณต้องการฉากหน้าทางสังคมเพื่อปิดปากพวกผู้ใหญ่จอมจุ้นจ้านในค่ายทหาร ส่วนฉัน... ต้องการสถานะที่มั่นคงเพื่อใช้ยันหน้าพวกญาติหน้าเลือดอย่างป้าสะใภ้จอมโลภ ไม่ให้มารังควานแปลงเกษตรในมิติลับของฉันได้อีก" "ผมทราบดีครับ และผมไม่เคยคิดจะบิดพลิ้วข้อตกลง" ลู่ถิงเฟิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่หนักแน่น ดวงตาคมกราบกรานมองสำรวจใบเนียนใสที่รandประกายความเจ้าเล่ห์เล็กๆ อย่างนึกเอ็นดู "เพียงแต่... กฎหมายสมรสของประเทศเราไม่ได้ห้ามให้สามีภรรยาพัฒนาความรู้สึกต่อกันมิใช่หรือครับ? หรือว่าคุณชิงหยวนกลัวว่าหัวใจตัวเองจะต้านทานความเปย์ของผมไม่ไหวกันแน่" ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้ หน้าตายิ่งนัก แต่กลับมีวาทศิลป์ในการยั่วโมโหคนได้เก่งกาจเป็นเลิศ ชิงหยวนแค่นเสียงในลำคอเบาๆ ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มหยัน ทว่าในใจกลับเต้นระรัวราวกับตีกลองเพล ตั้งแต่ที่เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของหญิงสาวอาומอัปยศคนนี้ ชีวิตเธอก็มีแต่เรื่องให้ต้องวางแผนรับมือกับพวกเหลือบไรในตระกูลหลิน จนกระทั่งลู่ถิงเฟิงก้าวเข้ามาในชีวิตพร้อมกับกองเงินสนับสนุนและอำนาจมืดในคราบเครื่องแบบทหาร ชายหนุ่มผู้นี้ไม่เพียงแต่ช่วยเธอตบปากพวกญาติขี้อิจจนหน้าหงายไปหลายตลบ แต่เขายังคอยจัดหาวัตถุดิบหายากจากแดนไกลมาให้เธอทดลองปลูกในมิติลับอยู่เสมอ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากผลประโยชน์ จึงค่อยๆ ถักทอเส้นใยแห่งความไว้วางใจขึ้นมาอย่างเงียบเชียบโดยที่ทั้งคู่แทบไม่รู้ตัว "ถ้าพูดถึงเรื่องความเปย์... ฉันยอมรับว่าคุณทำได้ดีเกินคาดครับผู้หมวด" ชิงหยวนโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าจากตัวเธอลอยเข้าแตะจมูกชายหนุ่ม "แต่จำไว้ว่า แปลงผักวิเศษในมิติลับของฉัน ผลผลิตทุกต้น เมล็ดพันธุ์ทุกเมล็ด คือทรัพยากรล้ำค่าที่ต่อให้คุณเอาทองคำทั้งกองทัพมาแลก ฉันก็ต้องพิจารณาเป็นรายกรณีไป" "ตกลงครับ" ลู่ถิงเฟิงตอบรับทันทีโดยไม่ต้องคิด ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความขบขัน "ถ้าเช่นนั้น ในฐานะที่ผมคือ 'สามีสายเปย์' ที่คุณไว้วางใจที่สุด ผมขอจองสิทธิ์เป็นลูกค้ารายแรกและรายเดียวที่จะได้ลิ้มรสอาหารจากแปลงเกษตรวิเศษของคุณตลอดชีวิต... แบบไม่จำกัดโควตา ได้หรือไม่ครับ?" คำพูดเรียบง่ายแต่แฝงความนัยลึกซึ้งทำเอาชิงหยวนต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเสียเอง เธอรีบหยิบแฟ้มเอกสารทะเบียนสมอง (การตัดสินใจเชิงตรรกะ) ขึ้นมาเปิดดูเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่ลามเลียพวงแก้ม เอกสารฉบับนี้ร่างขึ้นด้วยลายมือเฉียบขาดของลู่ถิงเฟิง ระบุเงื่อนไขการช่วยเหลือกันและกันไว้อย่างรัดกุม ไม่มีช่องโหว่ให้ใครหน้าไหนมาฟ้องร้องหรือเอาเปรียบได้ ทว่าในหน้าสุดท้าย กลับมีลายมืออีกบรรทัดหนึ่งถูกเขียนเพิ่มขึ้นด้วยหมึกซึมสีดำสนิท— *[เพิ่มเติม: สามีมีหน้าที่สนับสนุนภรรยาในการฟาดฟันญาติผู้พี่และป้าสะใภ้จอมละโมบอย่างไร้ขีดจำกัด และภรรยาต้องอนุญาตให้สามีกอดเมื่อยאםเหนื่อยล้า]* ชิงหยวนอ่านข้อความนั้นแล้วเกือบจะสำลักน้ำลายตัวเอง เธองัดค้อนวงใหญ่ใส่ร่างสูงทันที "นี่คุณแอบเติมเงื่อนไขฉวยโอกาสลงไปตอนไหนเนี่ย หน้าไม่อายจริงๆ!" "ผมเป็นทหารครับ การยึดครองพื้นที่ยุทธศาสตร์สำคัญต้องทำอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด" ลู่ถิงเฟิงยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขายื่นปากกาหมึกซึมด้ามหรูให้เธอ "เชิญลงนามครับ คุณผู้หญิง... แผนการตบหน้าพวกตระกูลหลินในงานเลี้ยงฉลองแต่งงานสัปดาห์หน้า รอให้เราไปเปิดฉากอยู่พอดี" ชิงหยวนมองปากกาในมือสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ฉายแววเจ้าเล่ห์แต่จริงใจ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษอย่างมั่น ทว่า ในวินาทีที่หมึกหยดสุดท้ายแตะลงบนกระดาษ เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้ซึ่งมารยาท ตามมาด้วยเสียงแหลมแสบแก้วหูของ 'หลินชุ่ยเฟิง' ป้าสะใภ้จอมโลภที่ตะโกนแผดเสียงเข้ามาจนชาวบ้านละแวกใกล้เคียงต้องชะโงกหน้าออกมาดู "นังตัวดี! นังหลินชิงหยวน! แกคิดว่าจะหาทหารกระจอกๆ มาหนุนหลังแล้วจะเชิดหน้าชูตาได้เรื้อ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกซ่อนของดีเอาไว้ในบ้าน คายออกมาให้หมดไม่งั้นฉันจะประจานให้แกไม่มีแผ่นดินอยู่!" ภายในห้องครัว รอยยิ้มบนใบของลู่ถิงเฟิงจางหายไปในพริบตา แววตานายทหารหนุ่มเปลี่ยนเป็นคมกلا้าดั่งใบมีดโกนที่เพิ่งลับใหม่ๆ เขาเอื้อมมือมาแตะหลังมือบางของชิงหยวนเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำน่าเกรงขาม "ดูเหมือนว่าเหยื่อจะเดินมาให้เราเชือดถึงหน้าประตูโดยไม่ต้องรอตามแผนแล้วนะครับ... คุณภรรยา พร้อมจะไปตบปากคนหรือยังครับ?" ชิงหยวนแค่นยิ้มเย็นเยียบ แววตาทอประกายความสนุกสนานระคนดุดัน เธอผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดเศษผงที่กระโปรงออกเบื้องล่างอย่างไม่รีบร้อน "ป้าสะใภ้นะป้าสะใภ้... อุตส่าห์เมตตาเว้นหัวไว้ให้วันสองวัน ดันรีบมาวิ่งราวความซวยใส่ตัวเร็วกว่ากำหนดเสียได้ แบบนี้คงต้องจัดชุดใหญ่ให้ต้อนรับขับสู้กันหน่อยแล้วล่ะครับผู้หมวด!" หญิงสาวก้าวเท้าฉับๆ ไปที่ประตู โดยมีนายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินตามหลังมาติดๆ ราวกับเงาตามตัว เตรียมพร้อมที่จะสนับสนุนทุกการกระทำของเธออย่างเต็มกำลัง ทว่า ทันทีที่ชิงหยวนกระชากประตูไม้เปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่แค่ร่างอ้วนท้วมของป้าสะใภ้จอมโวยวาย แต่กลับมีร่างของบุรุษปริศนาในชุดสูทสากลราคาแพงพ่วงด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งเอ่ยประโยคที่ทำให้ชิงหยวนต้องชะงักค้างไปทันที— "ไม่เจอกันนานนะน้องสาว... ดูท่าทางเธอจะหา 'สามี' ได้เร้าใจกว่าที่ฉันคิดเสียอีกนี่ หวังว่ากองทัพเขาจะจ่ายค่าสินสอดให้เธอคุ้มนะ ไม่อย่างนั้น ฉันคงต้องขอทวงคืน 'ที่ดินมรดก' ของตระกูลเราคืนด้วยวิธีของฉันเอง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ และเตรียมพบกับการปะทะคารมครั้งใหญ่ที่สะใจกว่าเดิมในตอนหน้าด้วยกันนะครับ — ลมทะเลพัดรัก —