ญาติจอมละโมบกลับมาพร้อมแผนการสกปรกยิ่งกว่าเดิม

เอกสารสัญญากู้ยืมเงินปลอมและโฉนดที่ดินผืนงามถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดังสนั่น ฝุ่นผงที่เกาะตามซอกมุมปลิวคลุ้งไปตามแรงกระแทก ขณะที่เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของหลินชุ่ยเฟิงดังแหลมบาดหู ทำลายความสงบยามบ่ายของแปลงเกษตรอินทรีย์ตระกูลหลินจนย่อยยับ “คิดว่ามีทหารหนุ่มยศใหญ่หนุนหลังแล้วจะปีกกล้าขาแข็ง ไม่ยอมคืนที่ดินผ่อนปรนให้ตระกูลรึ ชิงหยวน! หลานอกตัญญู แกมันก็แค่ผู้หญิงสำส่อนที่ใช้เตียงนอนแลกความสบาย อย่าหวังว่าจะลอยนวลได้นานนัก!” หลินชุ่ยเฟิงแผדเสียงแหลมสูง ใบหน้าอวบอูมบิดเบี้ยวด้วยความริษยา ดวงตาคู่เล็กหยีมองแปลงผักออร์แกนิกที่เขียวขจีและส่งกลิ่นหอมกรุ่นของมิติลับด้วยความโลภจนน้ำลายแทบไหล ผักในแปลงเหล่านี้ไม่ใช่ผักธรรมดา แต่เป็นผลผลิตชั้นยอดที่เหลתพ่อค้าคนกลางในเมืองหลวงแย่งกันประมูลซื้อในราคาสูงลิ่ว ใครได้ไปก็เหมือนจับเสือมือเปล่า หลินชิงหยวนไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย หญิงสาววางกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้ลงบนโต๊ะอย่างช้าๆ ท่าทีสงบนิ่งราวกับกำลังมองสุนัขข้างถนนเห่าใส่ใบไม้ เธอยกมือขึ้นปัดฝุ่นจางๆ บนเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีครามอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นเย็นเยียบเสียจนป้าสะใภ้จอมละโมบชะงักกึกโดยไม่รู้ตัว “ป้าสะใภ้ครับ... อ้อ ไม่สิ ฉันควรเรียกว่า ‘นักต้มตุ๋นมืออาชีพ’ ดีล่ะ?” ชิงหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดราวกับใบมีดที่อาบยาพิษ “สัญญาฉบับนั้นถูกกฎหมายรับรองหรือยัง หรือว่าเขียนขึ้นมาระหว่างตั้งวงเล่นไพ่โปכרหลังตลาดสดกันแน่? สมองทึบๆ ของท่านคงไม่รู้สินะว่า การปลอมแปลงลายมือราชการมีโทษหนักแค่ไหน” “นังเด็กปากดี! แกกล้าดียังไงมาพูดจาก้าวร้าวกับผู้ใหญ่!” หญิงวัยกลางคนหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด นางหันไปพยักเพยิดให้กับชายฉกรรจ์ร่างหนา หน้าตาถมึงทึงสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังเก่าๆ ที่ยืนกอดอกอยู่ด้านหลัง เขาคือ ‘เฉินต้าเกอ’ อันธพาลท้องถิ่นผู้มีอิทธิพลคุมท่าเรือและตลาดมืด ซึ่งถูกป้าสะใภ้จ้างวานมาด้วยเงินใต้โต๊ะก้อนโตเพื่อข่มขู่ครอบครัวเธอโดยเฉพาะ เฉินต้าเกอยิ้มเหี้ยมเกรียม ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชิดหลินชิงหยวนจนเกือบประชิดตัว กลิ่นเหล้าและบุหรี่ราคาถูกคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน เขายื่นมือหนาหยาบกร้านหมายจะคว้าคางของหญิงสาวขึ้นมามองหน้า “แม่สาวน้อย ปากเก่งแบบนี้เดี๋ยวคงได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งบนเตียงฉันแน่... ว่าไงล่ะ? จะเซ็นโอนที่ดินแล้วมอบสูตรลับการปลูกผักมาดีๆ หรือจะให้ฉันพาลูกน้องรื้อถอนแปลงผักพวกนี้ให้ราบคาบเป็นจุลในสามนาทีนี้?” บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าในเสี้ยววินาทีที่มือสกปรกกำลังจะเอื้อมมาแตะโดนตัวชิงหยวนนั้นเอง— *เปรี้ยง!* เสียงรองเท้าคอมแบตกระทบพื้นไม้สนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของลู่ถิงเฟิงที่ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างภรรยาและอันธพาลราวกับภูเขาเหล็กกล้า นายทหารหนุ่มอยู่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศ ไหล่กว้างประดับอินทรธนูโดดเด่น แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองเฉินต้าเกอด้วยรัศมีสังหารที่กดดันจนชายฉกรรจ์ถึงกับผงถอยหลังไปสามก้าวโดยอัตโนมัติ “มือข้างไหนที่แก9รังแกภรรยาฉัน... อยากลองส่งมันไปให้สุนัขกินที่ค่ายทหารไหม?” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น แต่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของเสือร้าย ลู่ถิงเฟิงไม่ได้ตะโกนด้วยซ้ำ แต่แรงกดดันจากอำนาจมืดทหารผ่านศึกทำให้เฉินต้าเกอหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ หลินชุ่ยเฟิงหน้าถอดสี รีบถอยกรูดไปหลบหลังลูกน้อง แต่ยังคงทำใจกล้าส่งเสียงแหลมตะโกนสวนกลับมา “ลู่ถิงเฟิง! แกอย่ามาใช้อำนาจบาทใหญ่ข่มเหงชาวบ้านนะ! พวกเรามาทòiสิทธิ์ตามกฎหมาย ที่ดินผืนนี้บรรพบุรุษตระกูลหลินเป็นเจ้าของ แกไม่มีสิทธิ์มา—!” “กฎหมาย?” ลู่ถิงเฟิงแค่นหัวเราะในลำคออย่างดูแคลน เขายื่นแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลับสุดยอดโยกไปตรงหน้าป้าสะใภ้ “นี่คือหมายจับข้อหาสมคบคิดกับกลุ่มอิทธิพลเถื่อน ขู่กรรโชกทรัพย์ และปลอมแปลงเอกสารทางราชการ โทษจำคุกอย่างน้อยสิบปี... อยากจะคุยเรื่องกฎหมายกับผมตรงนี้ หรือจะไปคุยในห้องสอบสวนของกองปราบปรามดีล่ะครับ?” คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ หลินชุ่ยเฟิงเข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที เอกสารในมือร่วงหล่นกระจายเกลื่อนกลาด นางอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ ส่วนเฉินต้าเกอรีบหันหลังเตรียมวิ่งหนี แต่ถูกลูกน้องของลู่ถิงเฟิงที่ซุ่มอยู่รอบบริเวณล็อกตัวกดลงกับพื้นอย่างไร้ทางสู้ ชิงหยวนเดินเข้าไปใกล้ป้าสะใภ้ที่กำลังตัวสั่นเทาเป็นเจ้าเข้าทรง เธอโน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่เยียบเย็นเข้ากระดูกดำ “คนอย่างป้า... ต่อให้มีแผนการสกปรกมากกว่านี้อีกร้อยเท่า ก็ไม่มีวันชนะคนตระกูลหลินที่ถือความจริงหรอกนะครับ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเข้าสวน พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นสามครั้ง “แปะ... แปะ... แปะ... ช่างเป็นการจัดการที่เด็ดขาดสมกับเป็นรองผู้พันลู่จริงๆ สมคำร่ำลือ” ร่างของชายวัยกลางคนสวมสูทสั่งตัดราคาแพง ท่าทางเจ้าเล่ห์เพทุบายก้าวออกมาจากเงาไม้ใหญ่ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจอมปลอมที่ชิงหยวนไม่เคยเห็นมาก่อนในหมู่บ้านแห่งนี้ ลู่ถิงเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาฉายแววระแวดระวังขึ้นมาทันที เมื่อชายคนนั้นเอ่ยชื่อที่ทำให้ทั้งสามีภรรยาต้องขมวดคิ้วพร้อมกัน “สวัสดีครับคุณชิงหยวน... ผม ‘หลี่เจี้ยนเฉิง’ ประธานบริษัทส่งออกอาหารรายใหญ่ที่สุดในมณฑลเหนือ และผมสนใจ ‘สูตรลับพืชผลมิติลับ’ ของคุณมากเสียจน... ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมาครอง” …แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ลมทะเลพัดรัก