เมนูลับมัดใจสามีและการสมานฉันท์ในบ้าน

“ถ้าคุณยังไม่ยอมหยุดขยับตัวไปมา ผมคงต้องหาทางจัดการให้คุณอยู่นิ่งๆ ด้วยวิธีที่เด็ดขาดกว่านี้แล้วนะ” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของลู่ถิงเฟิงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องครัว หลินชิงหยวนชะงักมือที่กำลังหั่นเนื้อตุ๋นชิ้นหนา เธอหันกลับไปมองสามีหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยสายตาคมกริบ ชุดเครื่องแบบทหารที่เขาสวมใส่อยู่ดูจะตึงแน่นไปทุกส่วนตามจังหวะการหายใจที่มั่นคง สายตาที่เขามองเธอนั้นมิใช่ความเกรี้ยวกราด แต่มันคือความปรารถนาที่ซ่อนลึกจนเธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วลำคอ “จัดการอะไรคะ... เอ้ย! จัดการอะไรครับ? ผมก็แค่กำลังเร่งมือ เพราะกลัวว่านายทหารผู้สูงส่งจะหิวจนโซเสียก่อน” เธอแก้คำพูดทันควันพลางส่งค้อนวงใหญ่ให้เขา ลู่ถิงเฟิงก้าวเข้ามาในพื้นที่ของเธอ กลิ่นอายความเป็นชายผสมกับกลิ่นไอแดดจางๆ จากชุดทหารอบอวลไปทั่วบริเวณ เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับเอื้อมมือมาโอบเอวเธอจากด้านหลัง ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเสื้อผ้าทำให้หลินชิงหยวนต้องวางมีดลงอย่างช่วยไม่ได้ “ผมไม่ได้หิวข้าว” เขากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความหมายนัยยะ “ผมหิวอย่างอื่นที่มันอยู่ตรงหน้าต่างหาก” หลินชิงหยวนขยับตัวหลบความวาบหวาม เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินไปเช่นนี้ มื้อค่ำที่เธอตั้งใจทำคงไม่ได้กินกันแน่ เธอจึงหยิบถ้วยน้ำซุปสมุนไพรที่เพิ่งปรุงเสร็จจากมิติลับส่งให้เขา “ชิมดูสิครับ น้ำซุปสูตรพิเศษที่ผม... เอ้ย... ที่ผมตั้งใจเคี่ยวด้วยรากบัวจากแปลงหลังบ้าน รับรองว่าคุณจะลืมความเหนื่อยล้าจากการฝึกวันนี้ไปเลย” ลู่ถิงเฟิงรับถ้วยไปจิบ สายตาเขาสะท้อนแววประหลาดใจเมื่อรสชาติที่เข้มข้นและกลิ่นหอมละมุนแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น มันไม่ใช่แค่อาหาร แต่มันคือความใส่ใจที่เขาสัมผัสได้ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด “รสชาติดีเกินไปเสียจน... ผมเกรงว่าคนนอกบ้านจะพากันอิจฉาจนต้องมาเคาะประตูบ้านเราแน่” บทสนทนาของทั้งสองถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยจากหน้าบ้าน หลินชิงหยวนหรี่ตาลงทันที เธอจำจังหวะการเดินอันเป็นเอกลักษณ์ของหลินชุ่ยเฟิงได้ดี ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าป้าสะใภ้จอมละโมบคนนี้คงทนเห็นความสุขของพวกเขาไม่ได้ จึงต้องมาหาเรื่องก่อกวนตามนิสัย “มาแล้วสินะครับ ผีไม่มีหลุมที่มักจะหิวโหยในเวลาที่เรากำลังมีความสุข” หลินชิงหยวนแค่นยิ้ม มือเรียวหยิบกระทะขึ้นมาตั้งไฟ แรงไฟพุ่งขึ้นสูงราวกับจะปลุกเร้าอารมณ์ของเจ้าของ “คุณรออยู่นี่นะ เดี๋ยวผมจัดการเอง ถ้าป้าสะใภ้กล้าก้าวเข้ามาเกินธรณีประตู... ผมจะทำให้เขาจำไปจนวันตายว่าบ้านนี้ไม่ใช่ตลาดสดที่ใครจะเข้ามาหยิบฉวยอะไรก็ได้” ลู่ถิงเฟิงวางถ้วยซุปลงอย่างใจเย็น แววตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก “ไม่ต้องถึงมือคุณหรอกชิงหยวน แค่ผมไปยืนกอดอกอยู่หน้าบ้าน ป้าสะใภ้ก็คงขาสั่นจนเดินไม่เป็นแล้ว” ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะได้ก้าวออกจากห้องครัว ประตูบ้านก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมเสียงแหลมสูงที่ฟังดูน่ารำคาญใจ “หลินชิงหยวน! แกทำกับข้าวอะไร! กลิ่นมันหอมฟุ้งไปสามบ้านแปดบ้าน แกมีของดีทำไมไม่รู้จักแบ่งปันญาติพี่น้องบ้าง! รู้ไหมว่าที่บ้านป้าไม่มีอะไรจะกินแล้ว!” หลินชุ่ยเฟิงเดินดุ่มๆ เข้ามา สายตาสอดส่ายหาหม้อเนื้อตุ๋นอย่างหิวโหย แต่เมื่อเธอสบตาเข้ากับลู่ถิงเฟิงที่ยืนตระหง่านอยู่กลางครัว ความมั่นใจที่พกมาเต็มเปี่ยมก็ลดฮวบลงทันที “ป้าสะใภ้ครับ...” หลินชิงหยวนเดินออกมาด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ “ถ้าป้าหิว... ผมมีเมนูแนะนำนะครับ เป็นเมนูที่จะทำให้ป้า ‘อิ่ม’ ไปจนถึงชาติหน้าเลยทีเดียว” บรรยากาศในบ้านเงียบสงัดลงทันที ลู่ถิงเฟิงขยับตัวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้จะไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากนายทหารหนุ่ม แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่กลับทำให้หลินชุ่ยเฟิงต้องถอยกรูดไปจนชิดขอบประตู แต่แล้ว ในจังหวะที่หลินชิงหยวนกำลังจะเอ่ยปากฟาดฟันให้หงายหลัง พลันมีเสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นดังขึ้นจากด้านนอก ไม่ใช่เสียงจังหวะของชาวบ้านธรรมดา แต่มันคือเสียงของคนในเครื่องแบบทหารระดับสูงที่ดูรีบร้อน ลู่ถิงเฟิงขมวดคิ้ว มือของเขาเลื่อนไปแตะที่เอวโดยสัญชาตญาณเมื่อเห็นเงาร่างคนชุดดำสามคนปรากฏขึ้นที่หน้าต่างบ้านผ่านแสงไฟยามค่ำคืน “ชิงหยวน...” ลู่ถิงเฟิงหันมามองภรรยา สายตาของเขามีความกังวลที่ปิดไม่มิด “เตรียมตัวให้พร้อม... ดูเหมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญในคืนนี้ จะไม่ใช่แค่ญาติขี้อิจฉาอย่างที่คิดแล้ว” ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ เมื่อบุคคลที่เดินนำหน้ากลุ่มคนปริศนาเข้ามาในบ้าน คือคนที่หลินชิงหยวนไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ในเวลานี้... ชายชราในชุดสูทสีเข้มที่มีตราประทับตระกูลลู่ติดอยู่ที่ปกเสื้อ ซึ่งเป็นตราเดียวกับที่ลู่ถิงเฟิงไม่เคยยอมพูดถึงมาตลอดชีวิต ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับชีวิตที่เข้มข้นของชิงหยวนและถิงเฟิงนะครับ จากใจ "ลมทะเลพัดรัก" ครับ