สามีสายเปย์ผู้สนับสนุนทุกย่างก้าว

เสียงกระแทกกระทั้นของตะกร้าไม้ไผ่ที่ถูกโยนลงบนพื้นดินหน้าบ้านหลังน้อยดังสนั่น หักล้างความเงียบสงบยามบ่ายของหมู่บ้านไปจนหมดสิ้น หลินชุ่ยเฟิง หรือที่ชาวบ้านเรียกกันลับหลังว่า "ป้าสะใภ้หน้าเลือด" ยืนเท้าสะเอวใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาเรียวเล็กกวาดมองแปลงผักสีเขียวขจีที่เจริญเติบโตอย่างรวดเร็วกว่าปกติของหลินชิงหยวนด้วยความอิจฉาริษยาจนร้อนรุ่มไปทั้งอก "ชิงหยวน! นังเด็กอกตัญญู แกคิดจะซ่อนของดีไว้กินคนเดียวหรือไง! ผักแปลงนี้แกเอาปุ๋ยอะไรใส่ ทำไมมันถึงได้งามผิดหูผิดตาขนาดนี้ ส่งเมล็ดพันธุ์และเคล็ดลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไปฟ้องผู้ใหญ่บ้านว่าแกแอบเลี้ยงภูตผีปีศาจ!" หลินชิงหยวนที่กำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกสมุนไพรหายากจากมิติลับ ชะوะมือเล็กน้อย นางค่อยๆ วางกรรไกรตัดแต่งกิ่งลงบนโต๊ะไม้ด้วยความใจเย็น ใบหน้าเรียบเนียนประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่แฝงแววเย้ยหยันไว้อย่างแนบเนียน นางไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย สมกับที่เป็นหญิงสาวยุคใหม่ผู้ผ่านสนามชีวิตมาอย่างโชกโชชัน "อ้าว... นึกว่าใครที่ไหน ป้าสะใภ้นี่เองครับ... อ๊ะ ขออภัย ข้าหมายถึง ป้าสะใภ้ผู้ใจบุญและรักความยุติธรรมคนเดิม เพิ่มเติมคือความหน้าด้านที่ดูจะพอกพูนขึ้นทุกวัน" หลินชิงหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทุกคำพูด ดวงตากลมโตฉายแววคมกริบ "ผักเหล่านี้จะงามหรือจะเหี่ยว มันก็เป็นหยาดเหงื่อแรงงานในที่ดินของฉัน ไม่ทราบว่ามันไปหนักส่วนไหนของป้าสะใภ้กันล่ะครับ หรือว่าสมองส่วนที่ใช้คิดดีๆ มันฝ่อไปหมดแล้ว ถึงได้เที่ยวมาทวงของชาวบ้านหน้าด้านๆ แบบนี้" "แก! นังปากจัด!" หลินชุ่ยเฟิงหน้าดำคร่ำเครียด นางพุ่งตัวเข้ามาหมายจะคว้าแขนของหญิงสาวเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ แต่ทว่า— *พรึบ!* ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มปรากฏกายขึ้นราวกับภูตผี ลู่ถิงก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างภรรยาและหญิงสูงวัยจอมละโมบเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองป้าสะใภ้ด้วยความเย็นชาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน แรงกดดันระดับนายทหารสนามรบแผ่ซ่านออกมาจนหลินชุ่ยเฟิงถึงกับผถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว "ถ้าไม่อยากให้มือคู่นี้ของป้า... ใช้การไม่ได้อีกต่อไป กรุณาถอยออกไปจากอาณาเขตบ้านของผมให้พ้น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความรู้สึก แต่กลับทรงพลังและกดดันจนคู่กรณีกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ลง "ลู่... ลู่ถิง! แกกล้าขู่ฉันเหรอ ฉันเป็นถึงป้าของเมียแกนะ!" หลินชุ่ยเฟิงละล่ำละลักเอ่ย เสียงสั่นเครือด้วยความกลัวแต่ก็ยังไม่วายพยายามรักษาฟอร์ม "ป้าที่คอยมาสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวคนอื่นน่ะหรือครับ?" ลู่ถิงแค่นหัวเราะในลำคออย่างดูแคลน เขายกมือขึ้นกอดอก สายตาจ้องเขม็ง "เรื่องที่ดินและการทำเกษตรของภรรยาผม ผมเป็นคนจัดการสนับสนุนเองทั้งหมด ใครที่มีปัญหา อยากลองดีกับกรมทหารหรืออยากไปนั่งสงบสติอารมณ์ในคุกมณฑล ก็เชิญเข้ามาลองดูได้" ประโยคเดียวจบ ป้าสะใภ้หน้าเลือดถึงกับหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม นางรู้ดีว่าสามีของหลินชุ่ยเฟิงคนนี้ไม่ใช่คนที่จะมาล้อเล่นด้วยได้ อำนาจในมือของนายทหารหนุ่มผู้นี้สามารถบดขยี้ครอบครัวของนางให้จมดินได้ในพริบตาเดียว หลินชุ่ยเฟิงทำได้เพียงกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้ววิ่งเตลิดหนีหายไปอย่างไร้ศักดิ์ศรี บรรยากาศรอบตัวกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง หลินชิงหยวนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปมองสามีหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย ดวงตาคู่สวยระบายแววขบขันและซาบซึ้งใจระคนกัน "คุณนี่นะ... ขู่คนเก่งขึ้นทุกวันแล้วนะครับท่านผู้กอง" หลินชิงหยวนเอ่ยแซwพร้อมกับยื่นมือไปปัดฝุ่นบนไหล่ให้เขาเบาๆ ลู่ถิงจับมือเรียวนั้นไว้แน่น ฝ่ามือหนาหยาบกร้านแต่ทว่าอบอุ่น เขามองภรรยาด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักและความทะนุถนอม "สำหรับคนที่มารังแกเธอ ต่อให้ต้องใช้กำลังมากกว่านี้ ผมก็ไม่ลังเลหรอก... อีกอย่าง สิ่งที่ผมนำมาให้คุณวันนี้ น่าจะถูกใจคุณมากกว่าการไล่ตะردคนพวกนั้นเสียอีก" พูดจบ ลู่ถิงก็ผายมือไปยังเกวียนขนาดเล็กที่จอดอยู่หลังรั้วบ้าน เมื่อหลินชิงหยวนเดินไปเปิดผ้าใบกันแดดออก ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนตื่นเต้น ภายในเกวียนนั้นเต็มไปด้วยอุปกรณ์การเกษตรหายากที่ทำจากเหล็กกล้าชั้นดี ไม่ว่าจะเป็นคันไถกลไกพิเศษ จอบน้ำหนักเบาแต่ทนทานเป็นเลิศ เมล็ดพันธุ์พืชสมุนไพรโบราณจากแดนเหนือ และที่สำคัญที่สุดคือ "ถังปุ๋ยพลังงานปราณ" ชิ้นงานประดิษฐ์จากช่างฝีมือชั้นยอดที่แม้แต่ในเมืองหลวงก็ยังหาซื้อไม่ได้ง่ายๆ "นี่มัน... คุณไปเอาของพวกนี้มาจากไหนกัน?" หลินชิงหยวนอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ นางรู้ดีว่าอุปกรณ์เหล่านี้ต้องใช้ทั้งเส้นสาย เงินทอง และความพยายามอย่างมหาศาลในการหามาครอบครอง ลู่ถิงยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคู่คมทอประกายอ่อนโยนยามที่มองใบหน้าตื่นเต้นของภรรยา "เพื่อความสุขและการทำเกษตรของภรรยาผม ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา ผมก็ต้องหามาให้ได้อยู่แล้ว... นี่คือการสนับสนุนจากสามีคนนี้ หวังว่าคุณจะถูกใจนะ" หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก การมีสามีที่ฉลาด เด็ดขาด และพร้อมเปย์ทุกอย่างเพื่อสนับสนุนความฝันของนาง ช่างเป็นโชคดีที่เหนือกว่าการครอบครองมิติลับเสียอีก "ขอบคุณมากนะครับ... สามีสายเปย์ของฉัน" หลินชิงหยวนเอ่ยกระซิบเบาๆ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวานหยดย้อยจนคนมองถึงกับใจสั่นไหว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่น ทันใดนั้นเอง— เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังขึ้นอย่างรุนแรงจากหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "คุณชิงหยวน! คุณลู่ถิง!แย่แล้วครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ตลาดมืดแล้ว! สินค้าล็อตแรกที่พวกท่านฝากขาย... ถูกคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้าทำลายจนเสียหายยับเยิน แถมพวกมันยังทิ้งสัญลักษณ์ประหลาดเอาไว้..." หลินชิงหยวนหุบยิ้มฉับพลัน ดวงตาคู่สวยหรี่แคบลง ความเย็นเยียบแล่นพล่านขึ้นมาถึงสันหลัง เมื่อลู่ถิงก้าวออกไปเปิดประตูรั้วรับจดหมายปริศนาที่แนบมากับลูกธนู ดำมืดและเปื้อนคราบเลือดสดๆ... ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมานะครับ