ปณิธานที่สวนทาง

“อย่าได้ริอาจแตะต้องปลายจีวรของนาง หากเจ้ายังไม่อยากเห็นหัวตัวเองกลิ้งไปตามพื้นดินเป็นลูกบอล!” เสียงคำรามของเยี่ยหลิงดังกังวานกึกก้องท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกฉีกกระชาก เงาร่างนับร้อยที่โผล่ขึ้นมาจากมวลปราณทมิฬนั้นมิใช่คน แต่มันคือ ‘ศพมารไร้สำนึก’ ที่ถูกชักใยด้วยกระแสจิตอันชั่วร้าย ดวงตาของพวกมันวาวโรจน์ด้วยสีเขียวหม่นราวกับเปลวไฟแห่งขุมนรก ไป่หลิงเซียนยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเขา รัศมีปราณเหมันต์สีขาวนวลรอบกายสั่นไหวเล็กน้อยจากการปะทะกับกลิ่นอายเน่าเฟะ นางปรายตามองแผ่นหลังกว้างของบุรุษที่เพิ่งจะโอหังใส่ผู้อื่นเมื่อครู่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าแฝงไว้ด้วยความนัย “เยี่ยหลิง... เจ้าจะตายเอาได้นะ หากมัวแต่พ่นวาจาโอหังใส่คนตายที่ไม่รู้จักเจ็บปวด” “ตายรึ? ฮ่าๆ!” เยี่ยหลิงแค่นหัวเราะ กระชับด้ามกระบี่โลหิตในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “นับแต่อาจารย์จากไป ข้าก็ไม่เคยรู้จักคำว่าตาย มีแต่คนอื่นเท่านั้นที่ต้องรู้จักคำนั้นผ่านปลายกระบี่ของข้า!” *‘ไอ้เจ้ามนุษย์อวดดี! ปล่อยข้าออกไปเสียที ข้าจะกลืนกินวิญญาณพวกเศษซากเหล่านี้นให้เรียบ!’* เสียงกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายดังขึ้นในหัวของเยี่ยหลิง นั่นคือเจ้าอสูรจันทราที่ถูกผนึกอยู่ในกระบี่ “หุบปากเสีย เจ้าสัตว์ร้าย” เยี่ยหลิงพึมพำตอบในลำคอ ก่อนจะพุ่งตัวออกไปราวกับสายฟ้าสีเลือด คมกระบี่แหวกอากาศเกิดเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู เยี่ยหลิงตวัดกระบี่เป็นวงกลม ปราณโลหิตเข้มข้นสาดซัดออกไปราวกับคลื่นทะเลคลั่ง ร่างของศพมารสามร่างที่พุ่งเข้ามาก่อนถูกตัดขาดครึ่งกลางอากาศ เลือดสีดำเหนียวข้นกระเซ็นลงบนพื้นดินจนเกิดเสียงดังฉ่าราวกับน้ำมันราดบนเหล็กเผาไฟ ไป่หลิงเซียนมิได้อยู่เฉย นางสะบัดแขนเสื้อเบาๆ สายลมเย็นเยือกพัดพาเกล็ดหิมะที่คมกริบดุจใบมีดบินว่อนทั่วบริเวณ ศพมารที่พยายามจะล้อมกรอบถูกแช่แข็งจนกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง ก่อนที่นางจะใช้นิ้วเรียวสวยดีดสายลมเพียงครั้งเดียว ร่างเหล่านั้นก็แตกสลายกลายเป็นละอองธุลี “เจ้าดูแคลนพวกมันเกินไป” ไป่หลิงเซียนกล่าว พลางปัดเศษฝุ่นที่กระเด็นมาโดนชายผ้าอย่างรังเกียจ “มหาภัยพิบัติครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของคนตาย แต่เป็นจารึกแห่งการล่มสลายที่เจ้าไม่อาจหยุดยั้งได้เพียงลำพัง” เยี่ยหลิงชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เขาหันกลับมามองใบหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็งนิจนิรันดร์ของนาง แววตาของเขาอ่อนแสงลงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาดุดันดังเดิม “ข้าไม่สนว่ามันจะเป็นจารึกหรือนรกขุมไหน หากข้าต้องเดินผ่านซากศพเพื่อไปหยุดมัน ข้าก็จะทำ และถ้าเจ้าอยากจะร่วมทาง ก็จงจำไว้ว่าอย่ามาขวางวิถีกระบี่ของข้า” “ข้ามิได้จะขวางทางท่าน” ไป่หลิงเซียนก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนเยี่ยหลิงได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์ที่เบ่งบานท่ามกลางความตาย “ข้าเพียงแต่... ไม่อยากให้ใครต้องสูญเสียอาจารย์ไปอีกคนเหมือนที่ท่านเคยพบเจอ” คำพูดเพียงประโยคเดียวกลับดุจสายฟ้าฟาดลงกลางใจเยี่ยหลิง มือที่กุมกระบี่สั่นสะท้านเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า ‘ความไร้ใจ’ ของนางเซียนผู้นี้ มิใช่ความเย็นชาที่แท้จริง แต่มันคือกำแพงที่นางสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดเช่นเดียวกับเขา “ตกลง” เยี่ยหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ลดความกวนประสาทลง “เราจะไปที่หุบเขาพันอสูรด้วยกัน แต่หากเจ้าเห็นข้าเสียท่า... อย่าได้ลังเลที่จะหนีไป เพราะข้าไม่ใช่คนที่จะมานั่งรอรับความสงสารจากใคร” “ท่านสำคัญตัวผิดไปแล้ว” นางแค่นยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มแรกที่เยี่ยหลิงเคยเห็น “ที่ข้าไป เพราะข้ายังต้องการให้ท่านชดใช้หนี้ที่เคยฝากแผลไว้บนชุดสีขาวของข้าเมื่อคราวก่อนต่างหาก” *‘โอ้โห! เคมีพุ่งพล่านจนข้าอยากจะสำรอกออกมาเป็นปราณปีศาจจริงๆ มนุษย์พวกนี้ช่างน่ารำคาญใจนัก!’* เจ้าอสูรจันทราในกระบี่โวยวาย ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่มืดมิดอยู่แล้วกลับมืดดับลงไปอีกขั้น แรงกดดันมหาศาลถาโถมลงมาจากเบื้องบนจนพื้นดินที่ทั้งสองยืนอยู่ทรุดตัวลง เยี่ยหลิงและไป่หลิงเซียนต่างชักอาวุธขึ้นมาตั้งรับโดยสัญชาตญาณ ทว่า สิ่งที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหาใช่ศพมารกลุ่มใหม่ แต่เป็นบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทที่ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากรูปหัวกะโหลกสีทอง เขายืนอยู่บนยอดของเสาปราณทมิฬที่พุ่งขึ้นมาเมื่อครู่ ในมือนั้นถือคัมภีร์หนังมนุษย์ที่ส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างโหยหวน “ช้าไปก้าวหนึ่งแล้ว... ผู้พิทักษ์แห่งเหมันต์ และเจ้าเด็กหนุ่มผู้ถือครองกระบี่อสูร” เสียงของมันแหบพร่าดุจเสียงเหล็กครูดกับกระดูก “ประตูมิติถูกเปิดออกแล้ว และสิ่งที่รอพวกเจ้าอยู่เบื้องหลัง... คืออาจารย์ที่ท่านเฝ้าคิดถึง... ในฐานะของศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด!” เยี่ยหลิงเบิกตากว้าง กระบี่ในมือสั่นระริกด้วยความเคียดแค้นที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายกระบี่และเหมันต์นี้นะครับ!