อสูรกวนประสาทแห่งบรรพกาล

"หากเจ้ายังทำหน้าบูดบึ้งเป็นก้อนน้ำแข็งค้างปีเช่นนี้ ระวังว่ารอยย่นบนหน้าผากของแม่นางไป่จะทำให้ยอดเขาเหมันต์ถล่มลงมาก่อนที่พวกเราจะไปถึงแดนรกร้างเบื้องหน้าเสียก่อนนะครับ ฮ่าๆๆๆ!" เสียงหัวเราะก้องกังวานและกวนประสาทดังออกมาจากฝักกระบี่สีนิลกาฬที่คาดอยู่ข้างเอวของเยี่ยหลิง ปราณกระบี่โลหิตที่เคยสงบนิ่งพลันสั่นสะเทือนระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับมีตัวประหลาดบางอย่างกำลังดิ้นพล่านและพยายามถีบฝักกระบี่ออกมาดูโลกภายนอก เยี่ยหลิงแค่นเสียง "ฮึ" ในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวสอดส่องไปเบื้องหน้า ท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขาอัสดง ปราณกระบี่ในกายถูกโคจรเพื่อกดข่มความวุ่นวายของเจ้าสัตว์อสูรบรรพกาลที่ติดสอยห้อยตามมาตั้งแต่อดีตชาติ แต่ดูเหมือนว่ายิ่งเขาพยายามกดมันมากเท่าไหร่ เจ้าอสูรจันทราตัวแสบก็ยิ่งได้ใจและส่งเสียงเห่าหอนแสบแก้วหูมากขึ้นเท่านั้น "หุบปากของเจ้าเสีย ถ้าไม่อยากให้ข้าใช้ยันต์สะกดวิญญาณผนึกเจ้าไว้ที่ก้นบึงโลหิตอีกรอบ" เยี่ยหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา แววตาฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ข้างกายของเขา ไป่หลิงเซียนยืนสง่างามอยู่บนยอดกิ่งสนโบราณ อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปลิวไสวไปตามกระแสลมปราณที่หมุนวนรอบกาย นางไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ใบหน้ารูปไข่ที่เรียบเนียนดุจหยกสลักยังคงเยือกเย็นไร้คลื่นอารมณ์ ราวกับเสียงหัวเราะกวนประสาทเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ แต่หากสังเกตให้ดี ปลายเรียวนิ้วที่ถือกระบี่เซียนเหมันต์กลับกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย แสดงถึงความรำคาญใจที่ไม่ต่างจากเยี่ยหลิงนัก "โอ้โห! ขู่ข้าอีกแล้ว แม่นางไป่โปรดดูความโหดเหี้ยมของบุรุษผู้นี้เถิด เขาช่างไร้ความปรานีต่อสัตว์อสูรผู้น่ารักน่าเอ็นดูเช่นข้าเสียจริง หากท่านเลือกคู่ครองผิดพลาดไป ชีวิตการบำเพ็ญเพียรของท่านคงมีแต่ความมืดมนอนธการเป็นแน่แท้!" สิ้นเสียงของเจ้าอสูรจันทรา แสงสีเงินยวดยวงก็พวยพุ่งทะยานออกมาจากด้ามกระบี่โลหิต กลุ่มควันสีขาวม้วนตัวกลางอากาศจนกลายเป็นเงาร่างของสุนัขป่าบรรพกาลเก้าหางที่มีดวงตากลมโตสีแดงก่ำ มันแลบลิ้นแผล่บและส่งสายตายียวนกวนประสาทมายังคนทั้งสอง ราวกับกำลังชมการแสดงงูพิษร่ายรำ ไป่หลิงเซียนปรายตามองมันเพียงนิดเดียว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "หากเจ้ายังไม่ยอมหุบปาก ร่างอสูรบรรพกาลของเจ้าคงต้องเหลือเพียงขนปุยๆ สำหรับทำความสะอาดพื้นรองเท้าของข้าแล้วกระมัง" เจ้าอสูรจันทราสะดุ้งโหยง มันกระโดดถอยหลังไปกลางอากาศสามศอก ทำท่าทางตกอกตกใจจนขนลุกชัน "ยูดอกไม้สะท้านฟ้า! แม่นางไป่ช่างใจคอโหดเหี้ยมนัก สมแล้วที่เป็นศิษย์เอกแห่งหุบเขาเหมันต์ เยี่ยหลิง เจ้าไปหาภรรยาประเภทใดมาเนี่ย ช่างน่ากลัวยิ่งกว่ามารโลหิตพันตนรวมกันเสียอีก!" "เจ้าอสูรสารเลว อยากตายนักใช่ไหม!" เยี่ยหลิงตวัดสายตาดุดันเข้าใส่ ฝ่ามือหนากำด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ปราณกระบี่โลหิตแผ่พุ่งออกมาราวกับคลื่นพายุโลหิต บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนใบไม้รอบกายแข็งเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา "ฮìๆๆๆ ข้าเป็นอมตะ เจ้าฆ่าข้าไม่ตายหรอกน่า เจ้าหนุ่มเยี่ย เจ้าควรเอาเวลามาคิดว่าจะผ่านด่านทดสอบปราณอัสนีเบื้องหน้าอย่างไรดีกว่าจะมาทำหน้าถมึงทึงใส่ข้า" เจ้าอสูรจันทราหัวเราะคิกคัก มันบินวนรอบตัวเยี่ยหลิงด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นภาพติดตา ก่อนจะลดร่างลงมาเกาะบนบ่าของเขาแล้วกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ "อีกอย่าง ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายประหลาดที่กำลังคืบคลานเข้ามา... กลิ่นอายที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่ากลิ่นกระบี่ของอาจารย์เจ้าเสียอีกนะ..." คำพูดเพียงประโยคเดียวทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดชะงักลงทันที เยี่ยหลิงชะงักกึก ดวงตาที่ดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความเข้มข้นล้ำลึกในชั่วพริบตา ปมในใจเกี่ยวกับการสูญเสียอาจารย์ผู้ให้กำเนิดวิถีกระบี่โลหิตถูกกระตุกขึ้นมาอีกครั้งอย่างแรง หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและระแวดระวัง ไป่หลิงเซียนหันขวับมามองเจ้าอสูรจันทราทันที แววตาคู่สวยฉายประกายความตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "เจ้าหมายความว่าอย่างไร กลิ่นอายของใคร?" เจ้าอสูรจันทราไม่ได้ตอบคำถามทันที มันหรี่ตาลงมองไปยังความมืดมิดเบื้องล่างของหุบเขาอัสดง รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าอสูรหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ลึกซึ้งที่ยากจะหยั่งถึง "หึๆๆ พวกเจ้าลองก้าวเท้าลงไปดูสิ แล้วจะรู้ว่าสิ่งที่ข้าพูดมันน่าสนุกขนาดไหน..." ทันใดนั้น ผืนดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินแยก ปราณสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนาราวกับเสาอัสนีบาต กลิ่นอายอันชั่วร้ายที่ทรงพลังกดทับลงมาจนลมหายใจของคนทั้งสองสะดุด และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว เงาร่างนับร้อยก็ปรากฏขึ้นรายล้อมพวกเขาทั้งสามคนในรัศมีร้อยลี้! รี้ดเดอร์ทุกท่านครับ เตรียมตัวรับมือกับความระทึกขวัญในบทต่อไปได้เลยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลั่วอสูรหมื่นภูผา