กลลวงของจอมมาร

โลหิตมิได้หลั่งรินจากบาดแผล... หากแต่หลั่งรินจากรอยร้าวในความศรัทธา "เจ้าคิดว่าวิถีกระบี่ที่อาจารย์ของเจ้าทิ้งไว้ จะปกป้องผู้ใดได้นอกจากความตายของตัวเขาเอง?" สุ้มเสียงแหบพร่าดุจเสียงบดขยี้ของกระดูกดังขึ้น ท่ามกลางมหาวิหารกระดูกมารที่สั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันระดับบรรพกาล อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่นสีดำสนิท เยี่ยหลิงยืนหยัดอยู่ใจกลางหุบเหวแห่งจิตวิญญาณ ร่างกายของเขาท่วมท้นด้วยเหงื่อกาฬและโลหิตที่ซึมผ่านอาภรณ์สีคราม ปลายกระบี่โลหิตในมือสั่นระริกไม่หยุดยားมิใช่เพราะความหวาดกลัวต่อเบื้องหน้า ทว่ามันสั่นสะท้อนกับเสียงคำรามก้องในจิตสำนึกของเขาเอง เบื้องหน้าของจอมยุทธ์หนุ่มคือเงาร่างมหึมาที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งพันธะโลหิต จอมมารโม่หลัน ผู้ครอบครองวิญญาณแห่งแดนทมิฬ มันกำลังแย้มยิ้ม มุมปากฉีกกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวสีนิลที่สะท้อนแสงโลหิตวับวาม สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายแห่งความเย้ยหยันและจิตวิทยาอันล้ำลึกที่พร้อมกัดกินจิตใจของมนุษย์ให้แหลกสลาย "หุบปากของเจ้าเสีย!" เยี่ยหลิงคำรามในลำคอ ดวงตาสองข้างแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอยที่แตกพล่าน พลังปราณโลหิตในตันtianพลุ่งพล่านราวกับน้ำเดือดพล่าน ความทรงจำในวันที่อาจารย์ของเขาล้มลงสิ้นลมในอ้อมแขน หวนกลับมาตอกย้ำราวกับมีคมมีดนับพันกรีดแทะหัวใจ *'จงมีชีวิตรอด... ด้วยวิถีกระบี่ของเจ้าเอง'* เสียงนั้นยังคงก้องกังวาน แต่มันกลับถูกบิดเบือนด้วยภาพความจริงอันโหดร้ายในยุทธภพ—คุณธรรมความดีงามล้วนเป็นเพียงเครื่องสังเวยของคนอ่อนแอ! "ข้าหุบปากงั้นหรือ?" โม่หลันหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะแหลมสูงเสียดแท่นบูชาจนโครงกระดูกรอบด้านร่วงกราวลงมา "เจ้าเด็กโง่... อาจารย์ของเจ้าตายเพราะความดื้อรั้น ความยึดมั่นในวิถีเซียนจอมปลอม! หากเขายอมก้มหัวให้ข้าในวันนั้น เขาย่อมไม่ต้องกลายเป็นเพียงเถ้าธุลีบนยอดเขาไร้รัก และตัวเจ้าเล่า... เยี่ยหลิง... เจ้าดะดั้นด้นมาจนถึงดินแดนแห่งนี้เพื่ออันใด? เพื่อล้างแค้น? หรือเพื่อตอกย้ำว่าตัวเจ้านั้นโง่เขลาไม่ต่างจากอาจารย์ของเจ้า!" ภายในห้วงจิตวิญญาณ เจ้าอสูรจันทราที่ถูกผนึกอยู่ในกระบี่ส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอด้วยความหงุดหงิด *'ไอ้เด็กโง่เง่า! อย่าไปฟังมัน! มารเฒ่าตัวนี้กำลังใช้มายากลโลหิตชักใยความทรงจำของเจ้า ดึงสติตัวเองกลับมาซะ! หากจิตใจเจ้าพังทลาย ข้าที่สถิตอยู่ในกระบี่เล่มนี้ก็จะต้องมอดไหม้ไปกับความมืดมิดของมันด้วย!'* น้ำเสียงของสัตว์อสูรบรรพกาลไม่ได้ช่วยให้เยี่ยหลิงสงบลงได้ทันที รอยร้าวในใจขยายวงกว้างขึ้นทุกที ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับกับความจริงตรงหน้า สวรรค์ไม่เคยเมตตา ผู้ที่กุมชะตากรรมคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด แล้วไยเขาต้องยึดมั่นในคุณธรรมที่ไร้แก่นสารนี้เล่า? "มองนางสิ..." โม่หลันโบกมือวูบหนึ่ง ภาพมายาเบื้องหน้าก็ปรากฏร่างของสตรีในชุดอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ นางกำลังยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำในหุบเขาเหมันต์ ไป่หลิงเซียน... ใบหน้างดงามไร้ที่ติแต่เย็นชาดุจน้ำแข็งนั้นกำลังหลั่งน้ำตา—น้ำตาแห่งความสิ้นหวังขณะที่พลังปราณของนางกำลังแตกซ่านจากการฝืนต้านทานทัณฑ์สวรรค์เพื่อตามหาเขา "นางกำลังจะตาย..." โม่หลันกระซิบด้วยน้ำเสียงเย้ายวนราวกับปีศาจล่อลวง "นางฝืนใช้เคล็ดวิชาต้องห้ามเพื่อทะลวงมิติมาหาเจ้า และจุดจบของนางก็คือการดับสูญ วิญญาณแตกสลายไม่มีวันผุดวันเกิด... ทั้งหมดนี้ก็เพื่อบุรุษผู้โง่เขลาที่ไม่แม้แต่จะปกป้องตนเองได้! หากเจ้าเข้าร่วมกับข้า ครอบครองพลังแห่งมารบรรพกาล... ข้าจะมอบโอสถคืนวิญญาณเก้าพยัคฆ์ให้เจ้า ช่วยชีวิตนางได้ทันท่วงที... เจ้าเลือกเอา ระหว่าง 'อุดมการณ์อันว่างเปล่า' ของอาจารย์เจ้า กับ 'ลมหายใจของสตรีที่เจ้ารัก'!" คำพูดนั้นดั่งสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจของเยี่ยหลิง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ปลายกระบี่โลหิตในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินจนเกิดเสียงดังสนั่น *เคร้ง!* จิตใจของจอมยุทธ์หนุ่มดิ่งวูบลงสู่ห้วงเหวลึก ความลังเลระลอกใหญ่ซัดสาดเข้ามาในความคิด *หากแลกด้วยวิถีกระบี่ที่แปดเปื้อน เพื่อแลกกับการได้เห็นนางมีชีวิตอยู่ต่อไป... มันจะผิดอันใดเล่า?* ในวินาทีนั้นเอง ที่ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ แววตาของเยี่ยหลิงที่เคยดุดันและทะนงตน กลับเริ่มเลื่อนลอยและมีความมืดสีดำแผ่ขยายเข้ามาแทนที่ประกายปราณกระบี่ ทว่า— *ตึง!* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาพร้อมกับลมปราณเย็นเยียบที่แผ่พุ่งทะลวงม่านพลังมารจนแหลกละเอียดเป็นจุล! เงาร่างระหงในอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้ามหาวิหาร เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวตามแรงลมปราณ ไป่หลิงเซียนยืนอยู่ ณ ที่นั้น เลือดสีชาดสายหนึ่งไหลรินที่มุมปากของนาง แต่แววตาคู่คมกริบดุจน้ำแข็งกลับจ้องมองตรงมาที่เยี่ยหลิงด้วยความเด็ดเดี่ยว ทรงพลัง และเปี่ยมล้นด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูด นางไม่ได้เอ่ยคำหวานซึ้งใดๆ แต่นางค่อยๆ ยกกระบวนท่ากระบี่เหมันต์ขึ้นชี้ตรงไปยังร่างของจอมมารโม่หลัน ก่อนจะเอמהด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่สั่นระริกเล็กน้อยแต่ก้องกังวานในหัวใจของเขา "เยี่ยหลิง... หากเจ้ากล้าทิ้งวิถีกระบี่ของตนเองเพื่อข้า... ข้าจักขอตายตกไปพร้อมกับเจ้า ณ ที่แห่งนี้!" รี้ดเดอร์ที่รักทุกท่านครับ... เมื่อคำประกาศิตจากริมฝีปากของนางเซียนผู้ไร้ใจดังขึ้น ประกายไฟแห่งสติสุดท้ายในร่างของเยี่ยหลิงจะลุกโชนขึ้นหรือดับสูญ? โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกครับ! — **ลั่วอสูรหมื่นภูผา**