พลังที่ตื่นขึ้นจากขุมนรก

โลหิต... ยิ่งยาวยิ่งหอมหวาน โลหิตของจอมยุทธ์ผู้ฝึกตนช่างโอชารสยิ่งนัก ฮ่าๆๆๆ! เสียงหัวเราะก้องกังวานดั่งอสนีบาตฟาดผ่ากลางวิญญาณดังสะท้อนก้องอยู่ในห้วงสำนึกของเยี่ยหลิง มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงคำรามจากขุมนรกโลกันตร์ที่ถูกจองจำมานับหมื่นปี เจ้าอสูรจันทรากำลังหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่งในจิตวิญญาณของเขา ขณะที่กระบี่โลหิตในมือสั่นสะấuระรัวจนแทบหลุดจากอุ้งมือที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด เบื้องหน้าของเยี่ยหลิงคือภาพที่แ,ทบกรีดเฉือนหัวใจเป็นชิ้นๆ ร่างระหงของไป่หลิงเซียนทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นดิน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์บัดนี้ถูกย้อมด้วยโลหิตสีแดงฉานจนน่าเวทนา ปราณเหมันต์ที่เคยแผ่ไพศาลปกป้องคุ้มภัยยามนี้แตกซ่านกระเซ็นดั่งกระจกที่แหลกละเอียด นางกระอักเลือดคำโตออกมาท่ามกลางหิมะสีขาวที่กลายเป็นสีแดงฉาก กลิ่นอายชีวิตของนางร่วงหล่นดั่งเทียนไขที่ใกล้หมดเปลว ปราณกระบี่ของมารอสูรเบื้องหน้ายังคงพุ่งทะยานเข้ามาหมายปลิดชีพอัศวินสาวผู้เยือกเย็นที่สุดแห่งหุบเขาเหมันต์ให้ดับดิ้นในกระบวนท่าเดียว "ไป่หลิง..." เสียงของเยี่ยหลิงแหบพร่า ดวงตาทั้งสองข้างข้างหนึ่งยังคงประกายความมุ่งมั่นของมนุษย์ แต่อีกข้างหนึ่ง... บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิตและมีสัญลักษณ์จันทราสีเลือดหมุนวนอย่างน่าสะพรึงกลัว เส้นเลือดที่ขมับและลำคอปูดโปนเต้นตุบๆ ราวกับหนอนโลหิตที่กำลังดิ้นรนจะทะลักออกจากผิวหนัง "อย่า... เยี่ยหลิง... เจ้า... เจ้าห้ามใช้พลังนั้น..." เสียงของไป่หลิงเซียนขาดเป็นห้วงๆ นางเงยใบหน้าที่ซีดขาวราวกับกระดาษขึ้นมองเขา ดวงตางามที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี บัดนี้กลับเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัว... ไม่ใช่ความหวาดกลัวต่อความตายของตนเอง แต่เป็นความหวาดกลัวที่จะสูญเสียบุรุษผู้นี้ไปตลอดกาล หากเขาปลดปล่อยสัตว์อสูรตนนั้น วิญญาณของเยี่ยหลิงจะถูกกลืนกินและไม่หลงเหลือแม้แต่เศษซากแห่งความเป็นมนุษย์ "ถ้าข้าไม่ใช้... เจ้าก็จะตายตรงหน้าข้า" เยี่ยหลิงแย้มยิ้ม ยิ้มทั้งที่โลหิตไหลรินจากมุมปาก ดวงตาของเขาทอดมองหญิงสาวผู้เป็นที่รักด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและอ่อนโยนที่สุด ทว่าร่างกายกลับแผ่ไอสังหารที่ทำให้อากาศรอบกายแข็งค้าง "ฮร่าๆๆๆ ตัดสินใจได้เสียทีไอ้หนู! เจ้ามันโง่เง่าที่ยอมจำนนต่อความรัก แต่วิญญาณของเจ้าช่างหอมหวานและเต็มไปด้วยความแค้น เหมาะสมที่จะเป็นภาชนะให้ข้าผู้เป็นเจ้าอสูรจันทราครองพิภพอย่างยิ่ง!" เสียงของเจ้าอสูรจันทราดังคำรามก้องในหัว สมองของเยี่ยหลิงราวกับถูกฉีกกระชากเป็นเสี่ยงๆ ความทรงจำทั้งหมด ภาพวัยเยาว์ ภาพการฝึกฝน ภาพรอยยิ้มของอาจารย์ และภาพใบหน้าอันเย็นชาแต่ลึกซึ้งของไป่หลิงเซียนกำลังถูกความมืดมิดกลืนกิน "ถ้าหากวิญญาณนี้จะต้องแตกดับ..." เยี่ยหลิงพึมพำเบาๆ ราวกับกระซิบกับสายลมที่หยุดนิ่ง "ข้าขอเลือกที่จะใช้มันเพื่อปกป้องคนที่ข้ารัก... ดีกว่ายืนมองนางตายโดยที่กระบี่ในมือเป็นเพียงแค่เศษเหล็กไร้ค่า!" วูบบบบบ! รัศมีสีเลือดแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ท้องนภาที่เคยแจ่มใสกลับมืดครึ้มลงในพริบตา เมฆฝนสีดำสนิทก่อตัวหมุนวนเป็นพายุหมุนขนาดมหึมา สายฟ้าสีม่วงเข้มฟาดผ่าลงมาตรงจุดที่เยี่ยหลิงยืนอยู่ราวกับสวรรค์กำลังพิโรธต่อการตื่นขึ้นของปีศาจบรรพกาล พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น รอยแยกนับร้อยสายแตกออก ปล่อยไอความร้อนจากขุมนรกพวยพุ่งขึ้นมาผสานกับไอเย็นยะเยือกของหุบเขาเหมันต์ เกิดเป็นหมอกควันสีเลือดปกคลุมไปทั่วสารทิศ เงาร่างของเจ้าอสูรจันทราขนาดมหึมาปรากฏขึ้นซ้อนทับร่างของเยี่ยหลิง ปีกสีดำสนิทที่แผ่สยายปก "เจ้าสารเลวเผ่ามาร! กล้าดียังไงมาทำลายอาณาเขตของข้า!" เงาร่างของยอดฝีมือฝ่ายมารที่ลงมือทำร้ายไป่หลิงเซียนแผดเสียงคำรามด้วยความตกใจ เมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันระดับที่ทำให้อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว มันพยายามจะรวบรวมลมปราณทั้งหมดเพื่อสวนกลับ แต่ทว่า... ทุกสิ่งหยุดนิ่ง เยี่ยหลิงในยามนี้ไม่ได้เป็นมนุษย์อีกต่อไปแล้ว ดวงตาทั้งคู่เป็นสีแดงฉานไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ มุมปากยกยิ้มเหี้ยมเกรียม รัศมีรอบตัวน่าสะพรึงกลัวจนแม้แต่กฎเกณฑ์ของฟ้าดินยังต้องสั่นสะท้าน "เจ้าอยากลิ้มรสความตายรูปแบบไหน... ข้าจะจัดให้ตามคำขอ" น้ำเสียงของเยี่ยหลิงเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงของเขาอีกต่อไป แต่เป็นเสียงประสานก้องกังวานของปีศาจร้ายที่ซ้อนทับอยู่เบื้องหลัง ฉับพลัน! ร่างของเยี่ยหลิงก็เลือนหายไปจากจุดเดิม ราวกับภูตผีที่เคลื่อนไหวเร็วกว่าความเร็วของแสง ฉัวะ! เสียงเนื้อหนังถูกฉีกขาดดังสนั่นหวั่นไหว ยอดฝีมือฝ่ายมารผู้นั้นเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก มันก้มลงมองหน้าอกของตนเอง ปรากฏว่ากลางอกมีรอยแผลเหวอะหวะที่ถูกตัดผ่านด้วยวิหากระบี่ที่รวดเร็วและไร้ซึ่งความปรานี โลหิตพุ่งทะลักออกมาดั่งสายน้ำทวนกระแส ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะถูกความมืดมิดกลืนกินและสลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปในพริบตาเดียว! พลังอำนาจนี้... น่าสะพรึงกลัวเกินกว่าจินตนาการของมนุษย์ผู้ใดจะรับไหว ไป่หลิงเซียนเบิกตากว้างมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดร้าวลึกในทรวงอก นางรู้ดีว่าราคาที่เยี่ยหลิงต้องจ่ายสำหรับการยืมพลังของเจ้าอสูรจันทรานั้นมหาศาลเพียงใด วิญญาณของเขาอาจจะไม่หลงเหลือแม้แต่ทางไปสู่ภพภูมิอื่น "เยี่ยหลิง..." นางพยายามเปล่งเสียงเรียกชื่อเขา พร้อมกับฝืนพยุงร่างที่สะินสะท้านลุกขึ้นยืน มือเรียวบางเอื้อมออกไปข้างหน้าหมายจะคว้าชายเสื้อของเขาไว้ ทว่า... เยี่ยหลิงในยามนี้หันกลับมามองนาง ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นไม่มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความกระหายเลือดและความเย็นชาดุจน้ำแข็งที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า เจ้าอสูรจันทราหัวเราะลั่นในจิตสำนึกของเขา พร้อมกับควบคุมแขนขวาให้ยกกระบี่โลหิตขึ้นชี้ตรงมาที่... ไป่หลิงเซียน! "ฮ่าๆๆๆ เยี่ยมยอด! ร่างกายนี้ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!" เสียงของเจ้าอสูรจันทราก้องกังวาน "เอาล่ะเจ้าหนู ตอนนี้ถึงเวลาที่เราจะสวาปามดวงวิญญาณอันบริสุทธิ์ของนางเซียนผู้นี้เป็นของหวานส่งท้ายแล้ว!" กระบี่โลหิตในมือสั่นระริก ปลายกระบี่จ่อตรงเข้าที่ลำคอระหงของไป่หลิงเซียนที่กำลังยืนนิ่งงัน นางไม่ได้ขัดขืน นางไม่ได้หลบหนี มีเพียงหยาดน้ำตาหยดหนึ่งที่ไหลรินอาบแก้มเนียน นัยน์ตาทอดมองเยี่ยหลิงด้วยความรักอันลึกซึ้งและยอมจำนนต่อโชคชะตา "หากการตายด้วยน้ำมือของเจ้า... คือชะตากรรมที่ข้าต้องเผชิญ ข้าก็ยินดี..." ไป่หลิงเซียนหลับตาลงช้าๆ ยอมรับความตายที่จะมาถึง ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ปลายกระบี่โลหิตกำลังจะพุ่งทะลวงผ่านผิวเนื้ออันบอบบาง ประกายแสงสีทองอ่อนจางสายหนึ่งก็ส่องสว่างวาบขึ้นมาจากสร้อยคอหยกโบราณที่ไป่หลิงเซียนสวมไว้ตั้งแต่เยาว์วัย! แสงสีทองนั้นแผ่ขยายออกเป็นค่ายกลโบราณ ตรึงร่างของเยี่ยหลิงให้หยุดชะงักลงทันที พร้อมกับเสียงกังวานอันคุ้นเคยที่ดังสะท้อนก้องมาจากห้วงลึกแห่งกาลเวลา—เสียงของอาจารย์ผู้ล่วงลับที่เยี่ยหลิงจดจำได้ไม่มีวันลืม! "เด็กน้อย... เจ้าหลงทางไกลเกินไปแล้ว..." ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาอันดุเดือดนี้ไปกับกระบี่โลหิตและหยาดน้ำตาครับ - ลั่วอสูรหมื่นภูผา -