กระบี่เดียวดายไร้ขอบเขต

"หากพวกมันอยากฝังกลบพวกเราไว้ ณ ผืนปฐพีนี้จริง เหตุไฉน... เจ้าหมาป่าหัวโล้นพวกนั้นถึงยังเอาแต่ยืนสั่นราวกับลูกนกตกน้ำเล่า ไป่หลิงเซียน?" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มดังแทรกผ่านเสียงหอนโหยหวนของพץมารนับหมื่นตน ลั่วอสูรหมื่นภูผาขอพาพี่น้องทุกท่านก้าวเข้าสู่ห้วงเวลาแห่งความเป็นความตายในยุทธภพอีกครานะครับ บนยอดผาสูงชันที่ถูกย้อมด้วยโลหิตจนกลายเป็นสีแดงฉาน กองทัพมารทมิฬแห่งแดนสนธยาแผ่ซ่านไอสังหารหนาทึบจนท้องนภาบิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่น เมฆหมอกดำทะม้วนตัวราวกับอสรพิษนับแสนตัวกำลังอ้าปากแยกเขี้ยวรอคัดง้างวิญญาณของผู้ที่ต่อต้าน เบื้องหน้ากองทัพเหล่านั้นคือ "แม่ทัพมารโลหิตอัคคี" ผู้ถือครองกระบองเหล็กนิลกาฬหนักหมื่นชั่ง มันส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก้องกัมปนาทจนปถพีสะเทือนเลื่อนลั่น "เยี่ยหลิง... เจ้ายังปากดีได้อีกไม่นานหรอก" แม่ทัพมารแผดเสียง ดวงตาสดดั่งโลหิตจ้องมองจอมยุทธ์หนุ่มผู้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า "วันนี้คือวันตายของเจ้า และหญิงงามข้างกายเจ้าจักต้องตกเป็นนางบำเรอในค่ายกลมารของข้า!" เยี่ยหลิงไม่แม้แต่จะชายตามองมัน ร่างกายของเขายังคงตั้งมั่นในวิถีกระบี่ มือขวาถือกระบี่โลหิตที่สั่นระริกด้วยความกระหายเลือด บนคมกระบี่นั้นอักขระโบราณสีทองแดงกำลังเปล่งประกายเจิดจ้าขับไล่ความมืดมิดรอบกาย ใบหน้าคมคายของเขามีรอยเปื้อนคราบโลหิตแต้มอยู่เล็กน้อย ยิ่งขับเน้นให้แววตาคู่นั้นดูดุดันและเย่อหยิ่งท้าทายฟ้าดินมากยิ่งขึ้น "เจ้ามารสารเลว ปากเน่าๆ เช่นนี้ สมควรให้กระบี่ของข้าล้างมลทินเสียที" เยี่ยหลิงแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหันไปเหลือบมองสตรีผู้ยืนเคียงข้างกาย ไป่หลิงเซียนในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศนองเลือด นางไม่ได้เอ่ยวาจาใด ร่างกายของนางแผ่ไอเย็นเยือกราศจากความรู้สึก ทว่าแววตาคู่สวยที่เคยว่างเปล่ากลับไหววูบเล็กน้อยยามที่หางตาเหลือบมาสบประสานกับเขา นางยกกระบี่หิมะโปรยในมือขึ้นช้าๆ ปราณเซียนบริสุทธิ์ระเบิดออกรอบกายจนเกล็ดน้ำแข็งโปรยปรายลงมาจากฟ้า ราวกับเหมันตฤดูอันโหดร้ายได้มาเยือนกลางสมรภูมิอิงโลหิตนี้แล้ว "ระวังตัวด้วย... ข้าไม่ชอบการเป็นหนี้บุญคุณใคร" น้ำเสียงของนางเย็นชาดุจน้ำค้างแข็ง แต่แฝงความห่วงใยที่ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปย่อมไม่มีวันได้ยิน "ฮ่าๆๆ วางใจเถอะ หลิงเซียน หากข้าตาย เจ้าคงเหงาแย่เลยกระมัง" เยี่ยหลิงแย้มยิ้มกวนประสาท ทว่าในวินาทีต่อมา รอยยิ้มนั้นก็มลายหายไปสิ้น แววตาของเขากลับกล ายคมกริบดุจคมกระบี่ที่พร้อมจะผ่าแบ่งฟ้าดิน *ครืนนนนน—!* เสียงตวาดก้องจากจิตวิญญาณภายในกระบี่ดังแทรกขึ้นในหัวของเยี่ยหลิง "ไอ้เด็กบ้า! มัวแต่เกี้ยวพาราสีอยู่ได้! หากยังช้ากว่านี้ วิญญาณของข้าที่ถูกผนึกมาสามพันปีคงต้องสลายกลายเป็นปุ๋ยให้พวกมันย่ำยีเล่นแน่ รีบใช้ ‘วิชากระบี่เดียวดายไร้ขอบเขต’ สับพวกมันให้เป็นจุลเสียที!" เจ้าอสูรจันทราแผดเสียงโวยวายในจิตสำนึกอย่างร้อนรน เยี่ยหลิงหลับตาลงชั่วพริบตา ปล่อยให้จิตใจดิ่งลึกสู่ความว่างเปล่า ภาพความทรงจำในวันที่อาจารย์ถูกพวกมารรุมสังหารผุดวาบขึ้นมาในห้วงนึก แต่มันไม่ได้ทำให้เขาโกรธเกรี้ยวจนสูญเสียการควบคุม กลับกัน... มันคือเชื้อเพลิงที่หลอมรวมความแค้น ความมุ่งมั่น และสัจธรรมแห่งกระบี่เข้าไว้ด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ นี่คือวิชาที่เขาบรรลุผ่านความตายและความโดดเดี่ยว... "กระบี่เดียวดายไร้ขอบเขต" ขั้นสูงสุด! "เปิด!" เยี่ยหลิงลืมตาโพนขึ้น ร่างกายของเขาทะยานพุ่งขึ้นสู่ห้วงอากาศเบื้องบน ราวกับเทพเจ้าแห่งสงครามที่สลัดหลุดจากพันธนาการทั้งปวง ในพริบตานั้น รัศมีกระบี่สีเลือดพวยพุ่งทะยานเสียดฟ้า แสงสว่างเจิดจ้าแผ่ขยายออกไปรัศมีร้อยลี้จนกลบแสงตะวันจนหมดสิ้น อักขระนับล้านตัวหลุดลอยออกจากคมกระบี่ หมุนวนรอบตัวเขาราวกับดาราจักรที่กำลังระเบิด กองทัพมารนับหมื่นที่เคยฮึกเหิมบัดนี้กลับต้องหยุดชะงัก แรงกดดันมหาศาลจากเคล็ดวิชานี้ทำให้พวกมันแทบไม่สามารถหายใจได้ แม่ทัพมารโลหิตอัคคีหน้าถอดสี ขาสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว มันแผดเสียงคำรามลั่นด้วยความหวาดกลัว "เป็นไปไม่ได้! วิชานี้สูญหายไปตั้งแต่ยุคบรรพกาลแล้ว เหตุใดมนุษย์ผู้นี้ถึงฝึกฝนมันสำเร็จ!" "ไม่มีสิ่งใดเป็นไปไม่ได้ในวิถีกระบี่..." เสียงของเยี่ยหลิงดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วสารทิศ ราวกับมาจากสรวงสวรรค์และขุมนรกพร้อมๆ กัน "รับกระบี่นี้ไป... นามนั้นคือความดับสูญ!" เขายกกระบี่ขึ้นเหนือศีรษะแล้วฟาดฟันลงมาเพียงคราเดียว! *ตูมมมมมมมมมมมมมม—!* ไม่ใช่แค่คลื่นกระบี่ธรรมดา แต่มันคือการฉีกกระชากมิติและกาลเวลาให้ขาดวิ่น พื้นดินเบื้องล่างแยกตัวออกเป็นเหวลึกนับหมื่นวา คลื่นพลังกระบี่สีเลือดแผ่ขยายเป็นรูปจันทร์เสี้ยวขนาดมหึมา กวาดล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางทางให้กลายเป็นจุลภายในพริบตาเดียว กองทัพมารนับหมื่นตนไม่ทันแม้แต่จะกรีดร้อง ร่างกายของพวกมันแหลกสลายกลายเป็นฝุ่นผงสีดำปลิวไปตามสายลม แม่ทัพมารโลหิตอัคคีพยายามยกกระบองขึ้นต้านทาน แต่ร่างของมันกลับถูกพลังกระบี่ผ่าซีกเป็นสองส่วนอย่างง่ายดายราวกับเต้าหู้ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วสมรภูมิ เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเยี่ยหลิงที่ยืนอยู่กลางอากาศ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านจากการใช้พลังเกินขีดจำกัด กระบี่โลหิตในมือส่งเสียงครางต่ำคล้ายจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ไป่หลิงเซียนเหินร่างขึ้นมาเคียงข้างนางยื่นมือเรียวบางออกไปประคองร่างที่กำลังจะทรุดลงของเขาไว้ แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้เต็มไปด้วยความสั่นไหวและร่องรอยแห่งความอาทรอย่างปิดไม่มิด "เจ้า..." นางเอ่ยเสียงเบาหวิว "ข้าไม่เป็นไร..." เยี่ยหลิงแย้มยิ้มมุมปาก ฝืนกลืนลิ่มเลือดที่ตีตื้นขึ้นมาลงคอ ก่อนจะเอ่ยกระเซ้าเย้าแหย่ตามนิสัย "แค่... เปลืองแรงไปหน่อย หากเจ้าอยากจะแสดงความห่วงใยด้วยการ... อื้อ!" คำพูดของเขาต้องกลืนหายไปในลำคอ เมื่อไป่หลิงเซียนใช้นิ้วเรียวแตะริมฝีปากเขาเบาๆ พร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ ท่ามกลางซากปรักหักพังของกองทัพมาร ภาพบรรยากาศอันดุเดือดเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบอันลึกซึ้งระหว่างคนทั้งสอง ทว่า... ความเงียบนั้นดำรงอยู่เพียงชั่วลมหายใจเดียว ท้องนฟ้าที่ควรจะกระจ่างใสหลังการกวาดล้าง กลับเกิดเสียงคำรามกึกก้องขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน! *เปรี้ยงงงงงงงงงง—!* เมฆหมอกสีทองคำสว่างจ้าก่อตัวขึ้นกลางนภา พลังกดดันระดับที่ทำให้จิตวิญญาณสั่นสะเทือนแผ่ซ่านลงมาจากเบื้องบน ราวกับสายตาคู่หนึ่งจากมิติที่สูงส่งกำลังจ้องมองลงมายังพวกเขาทั้งสองด้วยความโกรธเกรี้ยว รอยยิ้มบนใบหน้าของเยี่ยหลิงแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามเมื่อเงาปริศนาปรากฏขึ้นท่ามกลางสายฟ้าสีทองคำ "นั่นมัน... ทัณฑ์สวรรค์ขั้นเก้า?" เจ้าอสูรจันทราแผดเสียงร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนกในจิตสำนึก "แย่แล้วไอ้หนู! มีคนฉวยโอกาสใช้ค่ายกลดึงมหาทัณฑ์สวรรค์ลงมาหมายจะกวาดล้างพวกเราทั้งคู่ในคราเดียว!" เยี่ยหลิงหรี่ตาลง มองขึ้นไปบนฟ้า ก่อนที่ร่างของใครบางคนจะค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกของมิติเบื้องบน—บุคคลที่เขาคิดว่าได้ดับสูญไปแล้วเมื่อสามปีก่อน... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาอันดุเดือดนี้ไปกับกระบี่โลหิตและหยาดน้ำตาครับ - ลั่วอสูรหมื่นภูผา -