เมื่อความเย็นชาเริ่มสั่นคลอน

"เจ้าจะขยับตัวไปถึงไหนกัน ไป่หลิงเซียน? หากพิษโลหิตมังกรไหลเวียนเข้าสู่หัวใจเร็วกว่านี้ แม้แต่เซียนชั้นฟ้าก็ไม่อาจยื้อชีวิตเจ้าไว้ได้หรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำของเยี่ยหลิงดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดภายในถ้ำร้างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายชื้นแฉะของรากไม้และหยาดฝนที่สาดซัดอยู่ภายนอก เขาไม่ได้ขยับกายไปไหน เพียงแต่นั่งพิงผนังหินขรุขระ สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์จับจ้องร่างระหงที่กำลังสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า นางเซียนผู้เลอโฉมกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยดุจแผ่นน้ำแข็งพันปีบัดนี้กลับซับสีเลือดจางๆ จากความทรมานของพิษร้ายที่แล่นพล่านไปตามเส้นชีพจร นางพยายามจะหยัดกายขึ้นด้วยกระบี่คู่ใจ ทว่าเรี่ยวแรงกลับหดหายดุจทรายที่ร่วงหล่นผ่านง่ามนิ้ว "เรื่องของข้า... เจ้าอย่าได้สะเออะมายุ่ง" เสียงของนางแผ่วเบา ทว่ายังคงไว้ซึ่งความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี "หึ! ปากแข็งดุจหินผา แต่ลมหายใจกลับรวยรินดุจเปลวเทียนต้องลม" เยี่ยหลิงแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะขยับกายเข้าไปใกล้ช้าๆ จิตวิญญาณภายในกระบี่โลหิตของเขาก็ส่งเสียงกวนประสาทขึ้นมาทันที *“นายน้อย ข้าว่านางจะตายก่อนที่เจ้าจะได้ลิ้มลองความหวานจากริมฝีปากนั้นนะ ถ้ารีบถ่ายทอดลมปราณอัคคีฟ้าให้ตอนนี้ บางทีเจ้าอาจจะได้เห็นนางเซียนผู้สูงส่งกลายเป็นแมวเชื่องๆ ก็ได้... คิกๆ”* "หุบปากไป เจ้าอสูรจันทรา!" เยี่ยหลิงตวาดในใจ ก่อนจะวางมือลงบนแผ่นหลังที่เย็นเยียบของไป่หลิงเซียน สัมผัสแรกที่เขารู้สึกได้คือความเย็นที่เสียดแทงราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเปราะบางที่ทำให้หัวใจของจอมยุทธ์ผู้เด็ดเดี่ยวสั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน "เจ้าจะทำอะไร?" ไป่หลิงเซียนชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกที่แฝงความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามได้ "ข้ากำลังจะช่วยเจ้า มิใช่ฉุดคร่าเจ้าไปเป็นภรรยา หวังว่าท่านเซียนผู้ไร้ใจจะเข้าใจความหวังดีของข้าบ้าง" เยี่ยหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สุภาพขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย ฝ่ามือของเขาเริ่มแผ่ซ่านความร้อนแรงของปราณกระบี่โลหิตเข้าสู่ร่างนาง ไอสีแดงจางๆ ลอยพุ่งออกมาจากร่างของทั้งคู่ ก่อเกิดเป็นม่านหมอกอบอุ่นท่ามกลางความหนาวเหน็บในถ้ำ ไป่หลิงเซียนหลับตาลงแน่น พยายามควบคุมสติสัมปชัญญะที่กำลังจะแตกสลาย เมื่อความร้อนจากฝ่ามือของเยี่ยหลิงไหลผ่านเส้นชีพจรนาง มันเปรียบเสมือนแสงอาทิตย์ที่ละลายธารน้ำแข็งในใจนางให้พังทลายลงอย่างช้าๆ ในยามที่ลมปราณโคจรถึงจุดสูงสุด ไป่หลิงเซียนลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาของนางที่เคยว่างเปล่า บัดนี้กลับฉายแววโหยหาอย่างปิดไม่มิด นางหันมามองใบหน้าคมเข้มของเยี่ยหลิงที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจกั้น "เยี่ยหลิง... หากวันนี้ข้าต้องตาย เจ้าจะเสียใจหรือไม่?" คำถามของนางช่างแผ่วเบา แต่มันกลับหนักอึ้งดุจภูผาทับลงบนอกของเขา เยี่ยหลิงชะงักฝ่ามือ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาดาราคู่นั้นของนาง ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาทตามนิสัยเดิม "คำถามนี้ช่างไร้สาระเสียจริง หากเจ้าตายไป ใครจะมาคอยชักสีหน้าใส่ข้าเวลาข้ากวนประสาทเล่า? ยุทธภพนี้จะน่าเบื่อไปอีกนานเชียวล่ะ" แต่ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะถอนมือออก แรงดึงดูดบางอย่างกลับฉุดรั้งเขาไว้ ไป่หลิงเซียนยื่นมือที่สั่นเทามาคว้าข้อมือเขาไว้แน่น ราวกับว่านางกำลังเกาะเกี่ยวฟางเส้นสุดท้ายในทะเลเพลิง ขณะนั้นเอง เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงภายนอกถ้ำก็ดังขึ้น! พื้นถ้ำที่พวกเขานั่งอยู่เริ่มแยกออกจากกัน อักขระสีดำทมิฬปรากฏขึ้นบนผนังถ้ำที่เคยเงียบสงบ มันคือ "ค่ายกลสะกดวิญญาณ" ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการไหลเวียนของปราณที่ผิดปกติ "แย่แล้ว! เราหลงกลเข้าให้แล้ว นายน้อย! พลังงานที่เจ้าถ่ายลงไป มันไปกระตุ้นอักขระโบราณพวกนี้เข้าให้!" เจ้าอสูรจันทราตะโกนก้องในหัวด้วยความตื่นตระหนก เยี่ยหลิงเบิกตากว้าง เขารีบดึงตัวไป่หลิงเซียนเข้ามากอดไว้แน่นในวงแขน กระบี่โลหิตคู่กายถูกชักออกมาจากฝักพร้อมเสียงตวาดก้องไปทั่วโถงถ้ำ ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ศัตรูที่คาดไว้ แต่กลับเป็นร่างเงาของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาจากม่านหมอกสีดำมืดมิด เขามีใบหน้าเหมือนกับเยี่ยหลิงไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าแววตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตและเย็นชาดุจยมทูตที่รอคอยการชำระแค้น "เยี่ยหลิง... กระบี่ในมือนั่นเป็นของข้าแต่เดิม เจ้าเพียงแค่หยิบยืมมาใช้เท่านั้น" ร่างเงานั้นกล่าวด้วยเสียงที่เย็นเยียบจนหัวใจของคนที่ฟังต้องหยุดเต้น ก่อนที่มันจะพุ่งตรงมาพร้อมกับกระบี่ที่เปล่งแสงสีดำทมิฬ! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันมรรคาแห่งกระบี่และหยาดเลือดนี้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาตลอดนะครับ ลั่วอสูรหมื่นภูผา