เงินล้านที่มาพร้อมความขายหน้า

"ผมบอกคุณรินแล้วไงครับว่าผมไม่ได้บ้า... ผมแค่กำลังบริหารกระแสเงินสดตามวิสัยทัศน์ของระบบเศรษฐศาสตร์แนวใหม่!" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่ดวงตาคู่คมกริบมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ของร้านอาหารอิตาเลียนหรูใจกลางย่านธุรกิจ บนศีรษะของอดีตซีอีโอผู้เคยคุมบริษัทมูลค่าหลายพันล้าน ตอนนี้กลับสวม "หมวกกันน็อกรูปเป็ดน้อยสีเหลืองอ๋อย" ที่มีจะงอยปากกระดุ๊กกระดิ๊กได้ทุกครั้งเวลาที่เขาขยับคอ ริน หญิงสาวอดีตเลขาฯ ผู้ผันตัวมาเป็นคู่ชีวิตและยืนหยัดเคียงข้างเขาในวันที่ล้มละลาย ยืนกุมขมับอยู่ข้างๆ ใบหน้าเนียนสวยนั้นบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอมองดูชุดสูทแบรนด์เนมราคาหลักแสนที่ธันวาจงใจใส่ทับด้วยกางเกงเลย์สีแดงลายดอกไม้ฉูดฉาด และที่สะดุดตาที่สุดคือป้ายกระดาษแข็งห้อยคอขนาดเท่าฝาบ้านที่เขียนด้วยลายมือไก่เขี่ยว่า *“คนหล่อใจดี สปอร์ต กรุงเทพฯ-นนท์ ใครมองหน้าขอเบอร์หน่อย”* "คุณธันวาคะ... เอ้ย... คุณธันวาครับ!" รินเกือบเผลอหลุดปากพูดเสียงผู้หญิงออกมาด้วยความเคยชิน เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ "นี่เรากำลังจะมาเจรจาธุรกิจสำคัญกับประธานบริษัทเคทีจี โฮลดิ้งส์ นะครับ ทำไมคุณต้องทำตามภารกิจปัญญาอ่อนของระบบบ้าๆ นั่นด้วยล่ะครับเนี่ย ดูสิครับ สายตาคนทั้งร้านเขามองมาที่คุณเหมือนตัวประหลาดแล้วนะครับ!" ติ๊ง! [ระบบตรวจพบความอับอายระดับ 'ขายหน้าบรรพบุรุษ' สำเร็จ!] [แต้มความฮาพุ่งทะยานสู่ 50,000 แต้ม!] [ท่านได้รับรางวัลภารกิจ: เงินสดเข้าบัญชีทันที 5,000,000 บาท! และสิทธิ์ปลดล็อก 'บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด'] เสียงแจ้งเตือนจากระบบสวรรค์วิมานอะไรสักอย่างดังขึ้นในหัวของธันวา พร้อมๆ กับเสียงข้อความ SMS จากธนาคารที่เด้งเข้ามาในโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะ *'ยอดเงินฝาก 5,000,000 บาท ได้รับการโอนเข้าสู่บัญชีของคุณเรียบร้อยแล้ว'* ธันวาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเหนือกว่า เงินห้าล้านบาทในยุคที่เขาถังแตกและเกือบโดนฟ้องล้มละลาย มันมีค่ามากกว่าศักดิ์ศรีจอมปลอมที่พวกคนรวยหน้าไหว้หลังหลอกใช้ประดับบารมีเสียอีก ศักดิ์ศรีน่ะเหรอ? มันกินไม่ได้หรอกครับ แต่เงินห้าล้านเนี่ย ซื้อข้าวมันไก่กินได้ทั้งชาติแถมยังเหลือเงินไปซื้ออาหารเม็ดให้แมวได้อีกเป็นร้อยกระสอบ "คุณรินครับ เงินห้าล้านบาทเพิ่งเข้าบัญชีเราเมื่อกี้เองนะ" ธันวาหันไปกระซิบกระซาบกับคู่หมั้นสาวด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ "มองโลกในแง่ดีสิครับ อย่างน้อยวันนี้เราก็ไม่ต้องมานั่งเครียดเรื่องค่าห้องเช่าสิ้นเดือนนี้แล้ว แถมผมยังดูน่ารักสดใสเหมือนเป็ดน้อยนำโชคด้วยนะ คุณว่าจริงไหมล่ะครับ?" "น่ารักตรงไหนกันล่ะครับนั่น! เหมือนคนสติหลุดมากกว่า..." รินถอนหายใจยาวเหยียด เธอเหลือบมองประตูทางเข้าร้านที่ตอนนี้ร่างท้วมของ "ประธานกิตติ" นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้ทรงอิทธิพลกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสองคน สีหน้าของประธานกิตติเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองและแววตาดูถูกเหยียดหยามที่เตรียมมาเหยียบย่ำธันวาให้จมดิน กิตติหยุดยืนที่โต๊ะอาหารด้วยท่าทางวางโต เขาเหลือบมองธันวาตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าอ้วนท้วมบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยถากถาง "โอ้โห! นึกว่าใครที่ขอร้องให้ฉันมาทานข้าวด้วย... ที่แท้ก็คุณธันวา อดีตซีอีโอผู้ยิ่งใหญ่ ที่ตอนนี้ผันตัวมาเป็น... พรีเซนเตอร์ขายเป็ดพะโล้แล้วเหรอครับเนี่ย?" กิตติหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเขาเรียกความสนใจจากแขกคนอื่นๆ ในร้านให้หันมามองเป็นตาเดียว บรรยากาศรอบโต๊ะกดดันขึ้นในทันที รินเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวเล็กกำเข้าหากันจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอเตรียมจะลุกขึ้นปกป้องคู่หมั้น แต่ธันวากลับยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน ธันวาไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขากลับยกมือขึ้นจัดหมวกเป็ดน้อยบนหัวให้เข้าที่ แล้วฉีกยิ้มกว้างชนิดที่เรียกว่าไม่แคร์สื่อใดๆ ทั้งสิ้น "สวัสดีครับท่านประธานกิตติ พอดีวันนี้ผมกำลังทำโปรA/B Testing ทางการตลาดแนวใหม่น่ะครับ เรียกว่า 'กลยุทธ์เป็ดน้อยกวาดทรัพย์' ท่านประธานสนใจจะลงทุนสักหือสองร้อยล้านไหมครับ กำไรดีนะ คืนทุนเร็วกว่าอสังหาฯ ของท่านแน่นอนครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหน้าตายสุดขีด กิตติหรี่ตามองอย่างสมเพช "เล่นตลกอะไรของแก ธันวา? บริษัทแกกำลังจะเจ๊ง พนักงานลาออกหมด หนี้สินท่วมหัว หุ้นในมือก็ไร้ค่า แกคิดว่าทำตัวเป็นตัวตลกแบบนี้แล้วฉันจะยอมปล่อยกู้ให้รึไง? ฝันไปเถอะ! วันนี้ฉันมาที่นี่ก็เพราะอยากจะมาดูสภาพไอ้คนอวดดีที่เคยเหยียบหัวฉันไว้เมื่อปีก่อน ว่ามันจะหมาตรอมใจตายยังไงต่างหากล่ะ!" คำพูดดูถูกเหยียดหยามพรั่งพรูออกมาจากปากของนักธุรกิจรุ่นใหญ่ รินหน้าเสีย เธอน้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจแทนผู้ชายที่เธอรัก ธันวาอดทนมามากเกินพอแล้วตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขายอมทำทุกอย่าง ยอมแม้กระทั่งสวมหมวกเป็ดบ้าๆ นี่ เพื่อรักษาเงินก้อนนี้ไว้เพื่ออนาคตของเรา ทว่า... ธันวากลับยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม "ท่านประธานครับ คนฉลาดเขาก็มีวิธีหาเงินแบบคนฉลาด ส่วนคนรวยแบบผม... เขาก็มีวิธีหาเงินแบบคนรวยที่คนธรรมดาอย่างท่านคาดไม่ถึงหرอกครับ" ธันวายื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจออย่างใจเย็น "ว่าแต่... หนี้สี่สิบล้านที่บริษัทของท่านค้างผมอยู่เมื่อปีก่อน นี่ก็ถึงกำหนดชำระคืนแล้วนะครับ ท่านจะจ่ายเป็นเงินสดหรือโอนเข้าบัญชีดีล่ะครับ?" กิตติชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะลั่นร้านออกมาเสียงดังลั่น "ฮ่าๆๆๆ! หนี้สี่สิบล้าน? แกยังเพ้อเจ้อไม่เลิกอีกนะธันวา! บริษัทใกล้เจ๊งอย่างแกเนี่ยนะจะมีปัญญามาทวงหนี้ฉัน? ฝันกลางวันอยู่รึเปล่า? บอกตามตรงนะ ต่อให้แกคลานเข่าขอร้องกราบตีนฉันตอนนี้ ฉันก็ไม่จ่ายโว้ย!" เปรี้ยง! สิ้นคำพูดของกิตติ ธันวาก็ไม่รอช้า เขากดปุ่มเรียกพนักงานเสิร์ฟทันทีด้วยท่าทางสง่างามราวกับกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ทองคำ ทั้งๆ ที่บนหัวยังมีเป็ดน้อยสีเหลืองกระดุ๊กกระดิ๊กอยู่แท้ๆ "น้องครับ..." ธันวาหันไปหากρากรเสิร์ฟที่ยืนตัวสั่นด้วยความกลั้นขำ "ช่วยคิดเงินค่าอาหารมื้อนี้ทั้งหมดของโต๊ะนี้ให้หน่อยครับ รวมของโต๊ะท่านประธานกิตติด้วยนะ เหมารวมหมดเลย ผมเลี้ยงเองครับ!" กิตติขมวดคิ้วมุ่น "แกคิดจะทำบ้าอะไรของแกอีก?!" ธันวาไม่สนใจเสียงเห่าหอนของหมาข้างถนน เขาหยิบ "บัตรเครดิตสีดำสนิท ลวดลายทองคำแท้" ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างนุ่มนวล บัตรที่ไม่มีวันหมดวงเงิน บัตรที่ระบบตลกรับประทานเพิ่งส่งมอบให้เขามาสดๆ ร้อนๆ เขาวางบัตรใบนั้นลงบนถาดคิดเงินของพนักงานด้วยปลายนิ้ว พร้อมกับรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำเอารินถึงกับใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างกะทันหัน แม้จะอยู่ในสภาพที่น่าขายหน้าที่สุด แต่รัศมีของความเป็นผู้กุมอำนาจที่แท้จริงกลับแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในร้านเงียบกริบลงทันที "รูดเลยครับน้อง..." ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังจนทุกคนในร้านต้องหยุดฟัง "แล้วช่วยบอกท่านประธานกิตติด้วยนะ... ว่าคนอย่างธันวาคนนี้ ต่อให้ใส่ชุดเป็ดพะโล้เดินกลางถนน เขาก็ยังรวยจนหมามันอิจฉาอยู่ดี!" พนักงานรับบัตรสีดำสนิทด้วยมือที่สั่นเทา เธอเดินไปที่เครื่องรูดบัตรอย่างกล้าๆ กลัวๆ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาเป็นจุดเดียว กิตติแค่น ฯ ยิ้มเยาะ "ทำเป็นฟอร์มจัด... เดี๋ยวเครื่องก็ปฏิเสธการจ่ายเงินแล้วโดนรวบตัวข้อหาหลอกลวงหรอกไอ้หนู!" *ปี๊บ!* เสียงเครื่องรูดบัตรดังขึ้นหนึ่งครั้ง ตามด้วยเสียงพิมพ์ใบเสร็จยาวเหยียดที่พ่นออกมาจากเครื่องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับไฟสัญญาณสีเขียวที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พนักงานสาวถือใบเสร็จเดินกลับมาด้วยใบหน้าซีดเผือด เธอก้มหัวให้ธันวาด้วยความเคารพสูงสุดก่อนจะยื่นบัตรเครดิตคืนให้ด้วยสองมือ "เรียบร้อย... เรียบร้อยแล้วค่ะคุณธันวา ยอดเงินทั้งหมดสองแสนห้าหมื่นบาท หักจากบัญชีเรียบร้อย ไม่มีปัญหาค่ะ!" กิตติเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า สมองของเขาขาวโพลนราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ เป็นไปได้ยังไง?! บัตรไม่มีวงเงินนั่นมันของจริงงั้นเหรอ?! ธันวารับบัตรเก็บใส่กระเป๋าอย่างใจเย็น เขาเงยหน้าขึ้นสบตากิตติที่กำลังหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษสา รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของอดีตซีอีโอผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ "ส่วนหนี้สี่สิบล้านของท่านประธาน..." ธันวาโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "ถ้าพรุ่งนี้เช้าเงินยังไม่เข้าบัญชีผมล่ะก็... ผมจะใส่ชุดเป็ดตัวนี้ไปยืนเต้นโชว์หน้าบริษัทของท่าน พร้อมกับป้ายประกาศขายบริษัทท่านทิ้งในราคาหนึ่งบาทถ้วน... ท่านคิดว่าลูกน้องและผู้ถือหุ้นของท่านจะว่ายังไงบ้างล่ะครับ?" กิตติเข่าอ่อนทรุดฮวบทันที ความหยิ่งผยองทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจที่กำลังกัดกินวิญญาณของเขา รินมองแผ่นหลังกว้างของธันวาด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ผู้ชายคนนี้... ไม่เพียงแต่ทำให้เธอเซอร์ไพรส์ แต่เขากำลังเล่นสนุกกับเกมการเงินที่ทำให้คนอวดดีต้องคุกเข่าร้องขอชีวิตอย่างแท้จริง! ทว่า... ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะตกเป็นของธันวา ประตูร้านอาหารหรูฝั่งตรงข้ามก็เปิดผางออกเสียงดังลั่น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสยาวสีแดงเพลิง ใบหน้างดงามคมคายเย้ายวนใจ แต่แววตากลับเย็นชาดุจน้ำแข็งแห้ง เธอก้าวเข้ามาในร้านพร้อมกับบอดี้การ์ดสืบสวนนับสิบชีวิตที่ล้อมรอบตัวเธอไว้หมดทางหนี! และประโยคแรกที่หลุดออกมาจากริมฝีปากสีชาดของหญิงสาวปริศนาผู้นั้น ก็ทำเอาธันวาถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน— "เจอตัวสักที... ธันวา นายหนีการแต่งงานกับฉันมาสวมหมวกเป็ดปัญญาอ่อนแบบนี้เองสินะ!" --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามความปั่นประสาทของธันวาในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนถัดไปครับ!