เดิมพันด้วยชีวิต

“ทางตันค่ะ... ดูเหมือนว่าสถาปัตยกรรมกอทิกโบราณของหอคอยชั้นใต้ดินระดับสาม จะไม่ได้ออกแบบมาเพื่อให้พวกเรา ‘รอดชีวิต’ กลับออกไปตั้งแต่แรกแล้วสินะคะ” เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่สะท้อนก้องกราบลงบนพื้นหินแกรนิตชื้นแฉะ หยุดลงห่างจากจุดที่ลูเซียน่ายืนพิงผนังอยู่เพียงไม่กี่เมตร ไอเย็นจัดยะเยือกพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นผิว ดึงเอาความอบอุ่นเฮือกสุดท้ายออกไปจากร่างเพรียวบางจนหมดสิ้น อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงต่ำกว่าจุดเยือกแข็งในชั่วพริบตา เศษละอองเวทมนตร์สีเทาหม่นลอยคว้างอยู่ในอากาศราวกับเถ้ากระดูกของความตาย เงาดำทึบรูปร่างบิดเบี้ยวหลายสิบสายกำลังคืบคลานออกจากความมืดมิด เข้าปิดล้อมเส้นทางหนีรอดทางเดียวของเธอไว้อย่างแน่นหนา ในสถานการณ์ที่บีบคั้นถึงขีดสุดเช่นนี้ อัตราการเต้นของหัวใจของลูเซียน่ากลับเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคงและรวดเร็วอย่างน่าประหลาด สมองอันปราดเปรื่องของเด็กสาวทำงานด้วยความเร็วสูงสุด ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองรอบตัวอย่างละเอียดรอบคอบเพื่อวิเคราะห์โครงสร้างพลังงานเวทมนตร์รอบตัว ระบบอัจฉริยะในจิตสำนึกของเธอส่งเสียงเตือนรัวระรัวเป็นสัญญาณสีแดงฉาน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะวิกฤตระดับวิกฤต!] [พลังงานเวทมนตร์ภายในร่างกายเหลือ 12%] [คำเตือน: การฝืนดึงพลังธาตุทั้งสี่พร้อมกันในสภาวะที่มานาพร่อง อาจส่งผลให้เส้น Aether Pathway ฉีกขาดถาวร] ลูเซียน่ายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยርขื่นปรากฏขึ้นบนเรียวปากที่ซีดเซียว ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ฉายแววความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดื้อรั้นและสติปัญญาที่เฉียบคมราวกับใบมีด “ฉีกขาดถาวรอย่างนั้นหรือคะ? ถ้าหากว่าฉันตายอยู่ที่นี่ ความรู้ทั้งหมดในหอคอยต้องห้ามก็คงกลายเป็นเพียงแค่เศษซากประวัติศาสตร์ไร้ค่า... เรื่องแบบนั้น ฉันไม่ยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาดค่ะ!” สิ้นคำพูด ประกายแสงเจิดจ้าสבעออกจากปลายนิ้วเรียวของเธอทันที ลูเซียน่าตัดสินใจเด็ดขาด เธอไม่รอช้าที่จะดึงขีดจำกัดสูงสุดของพลังธาตุทั้งสี่ออกมาใช้งานพร้อมกัน โครงสร้างธาตุ ดิน น้ำ ลม ไฟ หลอมรวมกันในห้วงอากาศเกิดเป็นวงแหวนเวทมนตร์ซ้อนทับกันถึงสี่ชั้น ลวดลายอักขระโบราณสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ขับไล่ไอความเย็นและความมืดรอบตัวให้ถอยร่นไปชั่วขณะ ธาตุดินถูกเรียกใช้เป็นเกราะคุ้มกันชั้นหนาแน่น ผืนศิลาใต้เท้าแปรสภาพเป็นแผ่นศิลาแกรนิตลอยตัวขึ้นปกป้องร่างกายทุกตารางนิ้ว ขณะเดียวกันธาตุลมก็พัดโหมกระหน่ำสร้างเป็นพายุหมุนรอบตัวเพื่อสกัดกั้นการจู่โจมจากเงามืด อุณหภูมิรอบกายพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อธาตุไฟถูกปลดปล่อย เปลวเพลิงสีฟ้าสว่างวาบแผดเผาอากาศจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะปร๊ะ และสิ่งที่เชื่อมประสานทั้งหมดเข้าด้วยกันคือธาตุน้ำที่หมุนวนเป็นเกลียวคลื่นบริสุทธิ์ คอยหล่อเลี้ยงและรักษาเสถียรภาพของวงแหวนเวทมนตร์ไม่ให้ระเบิดออกมาก่อนเวลาอันควร การควบคุมเวทมนตร์สี่ธาตุพร้อมกันในระดับมหภาคเช่นนี้ ไม่เคยมีบันทึกใดในตำราเวทมนตร์ของสถาบันอคาเดมี่กล่าวถึงมาก่อน มันคือความบ้าคลั่งที่ต้องเดิมพันด้วยลมหายใจ *ตึง! โครม!* แรงกระแทกมหาศาลจากเงาดำปริศนาพุ่งเข้าชนเกราะเวทมนตร์อย่างจัง แรงปะทะทำให้พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นทางยาว ลูเซียน่ากัดฟันแน่นจนรับรู้ได้ถึงรสคาวเลือดที่เอ่อล้นขึ้นมาในลำคอ เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ผมสีเข้มชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อและความเหนื่อยล้า พลังงานชีวิตและมานาถูกสูบฉีดออกไปจากร่างราวกับเขื่อนแตก “อดทนไว้นะคะลูซ... อีกนิดเดียว... อีกนิดเดียวเท่านั้น!” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาจับจ้องไปยังจุดอ่อนของโครงสร้างเวทมนตร์ที่เงามืดเหล่านั้นใช้เป็นศูนย์กลางควบคุม ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงคำรามของพายุเวทมนตร์ เป็นจังหวะก้าวที่หนักแน่นและคุ้นเคยอย่างยิ่ง ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทของมาสเตอร์เซเลสเทียปรากฏตัวขึ้นที่ปากทางเข้าห้องใต้ดิน ดวงเนตรคู่คมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงร่องรอยของความกังวลที่ฉายชัดอยู่ลึกซึ้งในแววตานั้น “เด็กโง่... เธอคิดจะเผาผลาญเส้นทางชีวิตของตัวเองทิ้งไปพร้อมกับอาคมพวกนั้นหรือไงคะ?” เสียงหวานเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงระเบิดของเวทมนตร์ มาสเตอร์เซเลสเทียไม่ได้ยืนดูอยู่เฉยๆ อาจารย์สาวลึกลับสะบัดมือเพียงครั้งเดียว คทาผลึกแก้วสีนิลก็ปรากฏขึ้นในมือ พลังเวทมนตร์ระดับปรมาจารย์ถูกปลดปล่อยออกมาเพื่อหนุนเสริมวงแหวนเวทมนตร์สี่ธาตุของลูเซียน่าทันที แรงกดดันมหาศาลทำให้เงาดำรอบด้านชะงักงัน “อาจารย์เซเลสเทีย!” ลูเซียน่าเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้ค่ะลูซ! รวมสมาธิไปที่แกนกลาง... ฉันจะเปิดช่องว่างให้เธอหนึ่งวินาที!” มาสเตอร์เซเลสเทียตะโกนแข่งกับเสียงลมพายุ พร้อมกับทุ่มพลังเวททั้งหมดเข้าโจมตีจุดอับของศัตรู นี่คือโอกาสเดียวที่พวกเธอจะมีชีวิตรอดออกไปจากหอคอยต้องห้ามแห่งนี้! ลูเซียน่ารวบรวมเศษเสี้ยวพลังจิตสุดท้าย รวบรวมธาตุทั้งสี่ให้กลายเป็นศรเวทมนตร์พุ่งตรงไปยังจุดศูนย์กลางของความมืดมิด ทว่าในวินาทีที่ศรเวทกำลังจะพุ่งทะลวงเป้าหมายนั้นเอง พื้นห้องใต้ดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกขนาดใหญ่เปิดอ้าออกราวกับปากของอสูรกาย และเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังก้องมาจากก้นบึ้งของความมืดก็ทำให้หัวใจของทั้งสองสาวต้องหยุดเต้นไปชั่วขณะ *“เจ้า... กล้าดียังไง... มาปลุกผู้หลับใหล...”* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับลูเซียน่าในตอนนี้นะคะ!