การมาถึงของเซเลสเทีย

"ต่อให้เจ้าจะคำนวณความน่าจะเป็นของเส้นทางหลบหนีได้อีกกี่ร้อยรูปแบบ ผลลัพธ์สุดท้ายบนหมากกระดานนี้ ก็ยังคงเป็นความตายอยู่ดี ลูเซียน่า..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงบดขยี้ของหินผา ก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถงกว้างของหอคอยชั้นใต้ดิน แรงกดดันมหาศาลจากเวทมนตร์ธาตุดินระดับสูงแผ่ซ่านจนพื้นศิลาแกร่งแตกร้าวเป็นรอยแยกย่อยนับพันสาย อากาศรอบตัวอัดแน่นเสียจนการหายใจเข้าแต่ละครั้งให้ความรู้สึกราวกับกำลังสูดเศษแก้วคมกริบเข้าไปในปอด ลูเซียน่าทรุดกายลงเล็กน้อย เข่าข้างหนึ่งแตะกระแทกพื้นเย็นเฉียบ เลือดสีแดงสดสายหนึ่งไหลซึมลงมาจากมุมปากของเด็กสาว เด็กสาวอัจฉริยะแห่งหอคอยเวทมนตร์กัดฟันแน่น ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแวววาววับด้วยความเจ็บใจ แม้สมองของเธอจะประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุดผ่านหน้าต่างระบบอัจฉริยะที่กำลังกะพริบเตือนสีแดงฉานรัวเร็ว [คำเตือน: พลังงานเวทมนตร์ในร่างกายเหลือ 12.4%] [คำเตือน: ตรวจพบแรงโน้มถ่วงกดทับเกินขีดจำกัด 3.8 เท่า] แต่ทว่า ในสถานการณ์ที่ถูกต้อนจนมุมเช่นนี้ ช่องว่างระหว่างระดับพลังของเธอกับผู้บงการเงามันกว้างเกินกว่าจะถมเต็มได้ด้วยเพียงแค่ไหวพริบ "แคก... แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกันแน่..." ลูเซียน่าเปล่งเสียงลอดไรฟัน มือเรียวบางข้างหนึ่งยันพื้นศิลาไว้แน่นเพื่อไม่ให้ร่างทั้งร่างล้มพับลงไป เงาสีดำทะมึนเบื้องหน้าหัวเราะต่ำในลำคอ ร่างของชายปริศนาในชุดคลุมโบราณก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ทุกย่างก้าวสร้างแรงสั่นสะเทือนสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ปลายไม้เท้าหัวกะโหลกคริستัลในมือของมันยกขึ้นชี้ตรงมาที่หน้าผากของเด็กสาว แววตาของมันเหยียดหยามและเย็นชา "เด็กน้อยผู้ถือครองธาตุทั้งสี่... ความฉลาดของเจ้าช่างน่าขันนัก รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีทางรอด แต่ก็ยังดึงดันจะไขปริศนาบทสุดท้ายให้ได้ ช่างเป็นความโง่เขลาที่น่ายกย่องเสียจริง ลาก่อน ลูเซียน่า..." พริบตานั้นเอง, ประจุเวทมนตร์สีดำมืดมิดรวมตัวกันที่ปลายไม้เท้า มันพร้อมจะปลิดชีพผู้คัดขวางด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว *ตูมมมม—!* ไม่ใช่เสียงจากการโจมตีของศัตรู แต่เป็นเสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้ากำลังถล่มลงมา! แรงกระแทกมหาศาลชนิดที่ทำเอาหอคอยสั่นสะเทือนไปทั้งหลัง ประตูศิลาโบราณน้ำหนักหลายตันที่ปิดตายถูกซัดจนกระเด็นกลายเป็นฝุ่นผงในพริบตา คลื่นความร้อนและกระแสลมอันบริสุทธิ์รุนแรงพัดกวาดเอาไอหมอกแห่งความมืดมิดให้สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เงาสีดำที่กำลังจะได้ชัยชนะถึงกับชะงัก มันหันขวับไปยังทิศทางของประตูทางเข้าด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาภายใต้ฮู้ดเบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรก ณ ใจกลางกลุ่มฝุ่นควันและละอองแสงสีเงินยวงที่โปรยปรายลงมาดุจหิมะ ร่างระหงในชุดคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายดาราจักรโบราณก้าวเท้าเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับทรงพลังราวกับราชสำนักสวรรค์กำลังกดทับลงบนพื้นโลก ใบหน้าเรียוสวยเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี เส้นผมสีเงินยาวสยายเคลียแผ่นหลัง ดวงเนตรคู่คมกริบสีม่วงอเมทิสต์กวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าเพียงแวบเดียว ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของลูเซียน่าที่กำลังบาดเจ็บ "มาสเตอร์เซเลสเทีย..." ลูเซียน่าพึมพำออกมาเบาๆ ความตึงเครียดในอกคลายลงทันทีเมื่อเห็นแผ่นหลังคุ้นเคยนั้น อาจารย์สาวลึกลับปรายตามองผู้บงการเงามืดด้วยหางตา ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่กลับเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ทำให้อุณหภูมิในห้องโถงลดฮวบลงจนติดลบในเสี้ยววินาที "บัง-อาจ-นัก..." น้ำเสียงหวานใสแต่เยือกเย็นจนบาดลึกถึงกระดูกดำเอ่ยขึ้น เซเลสเทียไม่ได้ชักอาวุธหรือร่ายคาถาเวทมนตร์บทใดยาวเหยียด นางเพียงแค่ยกมือเรียวขึ้นช้าๆ แล้วสะบัดข้อมือเบาๆ ครั้งหนึ่ง *เปรี้ยงงงง—!* มวลพลังเวทมนตร์บริสุทธิ์ระดับมหาศาลระเบิดออกรอบตัวของเซเลสเทีย รัศมีสีขาวเงินแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างราวกับคลื่นสึนามิแห่งดวงดาว แรงกดดันระดับที่ลูเซียน่ายังแทบเอาชีวิตไม่รอดเมื่อครู่ กลับถูกกดทับลงไปอย่างไร้ทางสู้ในทันที! ผู้บงการเงาสีดำกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด มันพยายามจะรวบรวมพลังธาตุดินเพื่อสร้างโล่ป้องกัน แต่ทว่า... แค่เพียงแรงกดดันจากการปรากฏตัวของเซเลสเทีย ก็ทำให้เวทมนตร์ทั้งหมดของมันแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกระจกที่ร้าวราน *โครมมมม!* ร่างของชายชุดดำถูกกระแทกอัดลงกับพื้นศิลาอย่างแรง แรงกดดันมหาศาลนับร้อยตันถาโถมลงทับร่างของมันจนจมลงไปในพื้นดิน กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นดังกรอบแกรบ เลือดสีดำทะมึนพุ่งทะลักออกจากปากของมันอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ เมื่อตระหนักได้ว่าช่องว่างระหว่างตนกับสตรีเบื้องหน้านั้น ไม่ใช่แค่ความต่างของชั้นยศ แต่เป็นเส้นแบ่งเขตระหว่าง "สิ่งมีชีวิต" กับ "เทพเจ้า" "เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่... ทำไมหอคอยต้องห้ามถึงมีปีศาจระดับนี้ซ่อนอยู่..." ผู้บงการเงาเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก ร่างกายสั่นเทิ้มจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม เซเลสเทียก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่หมอบราบคาบศิลาทีละก้าว รองเท้าหนังสีดำกระทบพื้นหินเกิดเสียงก้องกังวาน นางก้มมองมันด้วยสายตาเรียบเฉย ราวกับกำลังมองดูเศษฝุ่นผงข้างทาง "คนอย่างเจ้า ไม่มีสิทธิ์รู้ชื่อของข้า..." เซเลสเทียเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะปรายตามองลูเซียน่าที่กำลังฝืนพยุงตัวขึ้นมา "ลุกขึ้นมาสิ ลูเซียน่า... เด็กดื้อของฉัน การสอบสวนจริง ๆ มันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก" ในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างระบบอัจฉริยะสีทองอร่ามที่ลูเซียน่าไม่ได้เรียกใช้ ก็เด้งพรวดขึ้นมากลางอากาศด้วยแสงสว่างวาบ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังกระหึ่มในโสตประสาทของเด็กสาว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนที่แท้จริงของ "มาสเตอร์เซเลสเทีย" — ข้อมูลระดับลับสุดยอดถูกปลดล็อก!] [คำเตือนระบบ: สถานะความปลอดภัยของหอคอยต้องห้าม เปลี่ยนแปลงจาก 'ระดับวิกฤต' เป็น 'ระดับอันตรายสูงสุดถึงชีวิต'] [ภารกิจลับระดับ SSS: ความลับใต้ก้นบึ้งของเซเลสเทีย ถูกเปิดเผยแล้ว... ท่านจะทำอย่างไรต่อไป?] ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับลูเซียน่านะคะ!