การกวาดล้างครั้งใหญ่

"หลักฐานการใช้อักขระอาคมมืดระดับสาม และรายชื่อนักเรียนที่ถูกกักขังไว้ในชั้นใต้ดิน B7 ทั้งหมด... อยู่ในมือท่านอธิการบดีแล้วค่ะ มาสเตอร์การ์เน็ต" เสียงใสแต่ราบเรียบของลูเซียน่าดังก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของสภาเวทมนตร์ แสงจากคริสตัลเวทมนตร์สีฟ้าครามสะท้อนลงบนแว่นตาไร้กรอบของอาจารย์ฝ่ายปกครองวัยกลางคน ผู้ซึ่งบัดนี้ใบหน้าซีดเผือกไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมอย่างปิดไม่มิด การกวาดล้างครั้งใหญ่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว บรรยากาศภายในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็น6น้ำ ลูเซียน่ายืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะประชุมหินอ่อนสีดำ มือเรียวบางประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างสำรวม ชุดนักเรียนเวทมนตร์สีขาวสะอาดตาตัดกับริบบิ้นสีน้ำเงินเข้มแห่งหอคอยอัจฉริยะ ทว่าสิ่งที่สะดุดตาทุกคนไม่ใช่เครื่องแบบ หากแต่เป็นหน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้าอ่อนที่ลอยเคว้งคว้างอยู่เหนือศีรษะของเธอ ซึ่งกำลังรันโค้ดข้อมูลการตรวจสอบเวทมนตร์ต้องห้ามแบบเรียลไทม์ *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการซิงโครไนซ์หลักฐานเสร็จสิ้น 100%]* *[สถานะภารกิจ: คลี่คลายคดีปริศนาในหอคอยต้องห้าม (สำเร็จ)]* *[กำลังประเมินแต้มประสบการณ์และปลดล็อกเงื่อนไขลับ...]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบอัจฉริยะดังขึ้นในห้วงความคิดของเด็กสาว ทว่าเธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยไว้ได้เป็นอย่างดี ดวงตาสือกovกลมโตคู่สวยกวาดมองไปรอบห้อง เพื่อประเมินสถานการณ์อย่างรอบคอบตามวิสัยของนักวิเคราะห์เวทมนตร์ "เหลวไหล! เด็กปีสองอย่างเธอจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับอักขระโบราณพวกนั้น!" มาสเตอร์การ์เน็ตตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกพรวดขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "นี่เป็นการใส่ร้ายป้ายสี! อธิการบดีค่ะ ท่านจะปล่อยให้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมมาบوتاยเกียรติของอาจารย์ฝ่ายปกครองอย่างนั้นหรือ!" ความโกรธเกรี้ยวและการะฟาดงูฟาดงวงนั้นเป็นปฏิกิริยาคาดเดาได้ของผู้ที่จนมุม ลูเซียน่าแอบแย้มยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยอย่างเยือกเย็น ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "ใส่ร้ายหรือคะ มาสเตอร์การ์เน็ต..." ลูเซียน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทว่าเฉียบคมบาดลึก "ถ้าเช่นนั้น รบกวนท่านช่วยอธิบายให้ที่ประชุมฟังหน่อยได้ไหมคะว่า... ทำไมตราประทับเวทมนตร์ธาตุดินที่ใช้สะกดผนึกชั้นใต้ดิน B7 ถึงมีร่องรอยการร่ายเวทด้วย 'โลหิต' ของท่านเมื่อคืนวานนี้เวลาสามนาฬิกา?" สิ้นคำพูดนั้น ห้องประชุมทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มาสเตอร์การ์เน็ตชะงักกึก อ้าปากค้างแต่มือสั่นเทาจนต้องรีบไขว่คว้าหาที่พิง อักขระเวทมนตร์ธาตุดินระดับสูงไม่สามารถปลอมแปลงร่องรอยเอกลักษณ์ของผู้ร่ายได้ ยิ่งเป็นเวทมนตร์สายมืดที่ต้องใช้โลหิตเป็นสื่อกลาง ยิ่งทิ้ง 'ซากพลังงาน' หรือ *Aether Residue* เอาไว้ในระบบสถาบันอย่างชัดเจน ซึ่งลูเซียน่าได้ใช้ทักษะการคำนวณโครงสร้างมานากวาดล้างและดึงข้อมูลนั้นออกมาแสดงบนหน้าจอระบบอัจฉริยะให้ทุกคนได้เห็นประจักษ์แก่สายตา "หลักฐานมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้ ท่านยังจะปฏิเสธอีกหรือคะ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาดดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาจากสตรีร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเงินยวงปักลวดลายดาราจักร มาสเตอร์เซเลสเทีย ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างลูเซียน่า รัศมีเวทมนตร์อันทรงพลังและเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวกดดันยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคู่คมกริบมองตรงไปยังอาจารย์ฝ่ายปกครองด้วยแววตาสมเพชระคนเหยียดหยาม "เซเลสเทีย... เธอ..." การ์เน็ตถอยหลังกรูดจนสะดุดเก้าอี้ล้มลงไปกองกับพื้น "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วค่ะ การ์เน็ต" มาสเตอร์เซเลสเทียเอ่ยสั้นๆ เพียงเท่านั้น ก่อนที่เงาสีดำสนิทจะพุ่งขึ้นมาจากพื้นห้อง พันธนาการร่างของอาจารย์ฝ่ายปกครองไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความมืดมิดในพริบตา เหล่าองครักษ์ประจำสภาเวทมนตร์ก้าวเข้ามาควบคุมตัวเขาออกไปจากห้องประชุมทันที ท่ามกลางเสียงโวยวายที่ค่อยๆ เงียบหายไปตามระยะทาง อธิการบดีชราถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะหันมามองเด็กสาวผู้ยืนสง่างามอยู่กลางห้อง "เธอทำได้ยอดเยี่ยมมาก ลูเซียน่า... ขอบคุณที่ช่วยชำระล้างความเน่าเฟะในสถาบันแห่งนี้" "เป็นหน้าที่ของนักเรียนทุนหลวงอยู่แล้วค่ะท่านอธิการบดี" ลูเซียน่าโค้งตัวทำความเคารพอย่างงดงามตามธรรมเนียมปฏิบัติ และในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องประชุม พร้อมกับการปรากฏตัวของหัวหน้าหอพักเวทมนตร์ธาตุลมที่มีสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านอธิการบดีครับ! มาสเตอร์เซเลสเทีย! ทีมกู้ภัย... ทีมกู้ภัยบุกเข้าไปถึงห้องควบคุมลับในชั้น B7 สำเร็จแล้วครับ! นักเรียนที่สูญหายไปทั้งสิบสองคน... พวกเขายังปลอดภัยดีทั้งหมดครับ!" เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังขึ้นจากคณะกรรมการสภาบางท่าน ลูเซียน่าคลายกล้ามเนื้อหัวไหล่ที่ตึงเครียดลงเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนเรียวปากอิ่ม ภารกิจช่วยเหลือนักเรียนและการเปิดโปงเบื้องหลังอันดำมืดของหอคอยต้องห้ามลุล่วงไปได้ด้วยดีตามแผนการที่เธอคำนวณไว้ทุกประการ เธอหันไปสบตากับมาสเตอร์เซเลสเทีย อาจารย์สาวส่งยิ้มบางๆ ให้ เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและมีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ ทว่า... ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลายไปในทิศทางที่งดงามนั้นเอง *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS!]* *[ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังมานาภาระโครงสร้างหอคอยระดับวิกฤต!]* *[คำเตือน: แหล่งพลังงานปริศนาใต้ดินลึกกว่าชั้น B7 กำลังตื่นจากการหลับใหล...]* *[ระบบกำลังรีบูต... ข้อผิดพลาด: ไม่สามารถระบุตัวตนของสิ่งมีชีวิตที่กำลังปลุกระแสมานาได้!]* หน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าครามตรงหน้าของลูเซียน่าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่รัว เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงดังสะท้อนก้องในโสตประสาท พื้นห้องประชุมใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนโคมไฟระย้าแก้วเจียระไนแกว่งไกวไปมา มาสเตอร์เซเลสเทียหันขวับ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที นางคว้าแขนของลูเซียน่าไว้แน่น "ลูซ... นั่นไม่ใช่พลังของการ์เน็ต" เสียงของอาจารย์สาวสั่นพร่าเล็กน้อยเป็นครั้งแรก "ใต้ชั้น B7 ลงไป... ยังมีชั้นที่ถูกลบออกจากแผนผังโบราณเมื่อสามร้อยปีก่อน... และตอนนี้... ประตูแห่งนั้นกำลังถูกเปิดออกด้วย 'บางสิ่ง' ที่ไม่ใช่ฝืมือมนุษย์!" ดวงตากลมโตของเด็กสาวเบิกกว้างขึ้น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกผสมผสานกับความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกกระตุ้นถึงขีดสุด หน้าจอระบบอัจฉริยะตรงหน้าแสดงผลลัพธ์สุดท้ายก่อนที่ภาพทั้งหมดจะดับวับลงเหลือเพียงความมืดมิด... *“ยินดีต้อนรับสู่... บททดสอบที่แท้จริงของหอคอยต้องห้าม”* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับลูเซียน่านะคะ!