ฮีโร่เงาแห่งสถาบัน

"ข้อมูลความเสียหายในเขตหอคอยชั้นเจ็ด... ศูนย์จุดศูนย์สี่เปอร์เซ็นต์ บันทึกการใช้พลังเวทมนตร์ธาตุผสมในระดับซูเปอร์สเกล... ถูกลบเลือนด้วยมาตรการปกปิดระดับสูงสุดของสภาสูง" เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนในห้องประชุมลับใต้ดินของสถาบันเวทมนตร์อาร์케니아ดังสะท้อนก้อง กลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณและกระดาษหนังราคาแพงลอยอบอวลในความเงียบงัน มาสเตอร์เซเลสเทียยืนไขว่ห้างอยู่ริมหน้าต่างกระจกสีบานใหญ่ ดวงตาสีอเทอรัลสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ เธอกวาดตามองรายงานแผ่นบางในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย ขณะที่มหาบัณฑิตอาวุโสทั้งสามท่านกำลังนั่งถกเถียงกันหน้าแผนที่เวทมนตร์สามมิติที่ฉายภาพความเสียหายจำลองจากเหตุการณ์เมื่อคืนวาน "น่าเหลือเชื่อ..." มหาบัณฑิตลูคัส ขยับแว่นตาขอบทองด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "เด็กปีหนึ่งคนเดียว... ไม่สิ นักเรียนฝึกหัดที่ยังไม่ผ่านการประเมินขั้นกลางด้วยซ้ำ กลับสามารถควบคุมการไหลเวียนของมานาสี่ธาตุ—ดิน น้ำ ลม ไฟ—ให้ประสานกันจนกลเป็นเกราะป้องกันแรงระเบิดจากผลึกมา Miasma ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แบบนี้มันไม่ใช่แค่พรสวรรค์แล้ว มันคือความผิดปกติทางพันธุศาสตร์เวทมนตร์!" "แต่ชื่อของเธอถูกพับเก็บไว้ในแฟ้มคดีลับ" มาสเตอร์เซเลสเทียกล่าวแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบราบแต่นุ่มนวล ทว่าทรงอำนาจพอที่จะทำให้เสียงถกเถียงทั้งหมดเงียบลงทันที "ท่านผู้อำนวยการมีคำสั่งเด็ดขาด... ข้อมูลของ 'ลูเซียน่า' จะต้องไม่ปรากฏในประกาศนียบัตรเกียรติยศใดๆ ทั้งสิ้น ไม่มีพิธีมอบเหรียญกล้าหาญ ไม่มีชื่อบนบอร์ดเกียรติคุณของสถาบัน" "ทำไมล่ะ เซเลสเทีย!" มหาบัณฑิตหญิงอาวุโสอีกท่านโพล่งขึ้นอย่างไม่พอใจ "เด็กคนนั้นช่วยชีวิตพวกเราทั้งสถาบันไว้จากการรั่วไหลของพลังงานมืดนะ! ถ้าไม่มีการควบคุมกระแสมานาของเธอในวินาทีสุดท้าย หอคอยวิจัยคงกลายเป็นผงธุลีไปแล้ว การปกปิดความดีความชอบแบบนี้มัน... ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย" "ความยุติธรรมเหรอคะ ท่านมาสเตอร์โอลิเวีย?" เซเลสเทียหันกลับมาสบตา พร้อมรอยยิ้มบางเบาที่แฝงความเย็นเยียบ "ในโลกที่อำนาจมืดกำลังเคลื่อนไหวใต้ผิวน้ำ การซ่อนเพชรเม็ดงามไว้ในเงา ย่อมปลอดภัยกว่าการแขวนโคมไฟสว่างจ้าล่อแมลงเม่า... อีกอย่าง เด็กคนนั้นเองก็ดูจะชอบความสงบ มากกว่าการตกเป็นเป้าสายตาของพวกขุนนางหิวกระหายอำนาจในสภาใหญ่นะคะ" ภายในห้องบรรยายเวทมนตร์พื้นฐานที่เงียบสงบ ลูเซียน่ากำลังนั่งเท้าคางมองเม็ดฝุ่นที่ลอยละล่องผ่านลำแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะไม้เบาๆ เป็นจังหวะ ขณะที่หน้าจออินเตอร์เฟซโปร่งแสงสีฟ้าครามของระบบอัจฉริยะลอยเด่นอยู่ตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS 'เงาแห่งอาร์เค니아' สำเร็จลุล่วง] [เงื่อนไขพิเศษ: รักษาความลับสถานะตัวตนสำเร็จ (100%)] [รางวัลสะสม: แต้มประสบการณ์ (EXP) +50,000, ปลดล็อกผังโครงสร้างเวทมนตร์โบราณ 'ดาราจักรไร้ลักษณ์', และสิทธิ์เข้าถึงคลังตำราต้องห้ามชั้นที่สิบสอง] ลูซกะพริบตาปริบๆ เธอยกมือขึ้นเกาแก้มเบาๆ อย่างนึกขัน ขณะที่รอบตัวมีเสียงซุบซิบของเพื่อนร่วมชั้นดังแว่วมาเกี่ยวกับการระเบิดปริศนาเมื่อคืนก่อน โดยที่ไม่มีใครโยงใยมาถึงเด็กสาวผมบลอนด์ท่าทางเฉื่อยชาคนนี้เลยแม้แต่น้อย "เฮ้ ลูซ... เหม่ออะไรอยู่เหรอ?" มิอา เพื่อนสนิทร่วมกลุ่มสะกิดไหล่เธอเบาๆ พร้อมกับวางตำราเวทมนตร์ธาตุดินเล่มหนาเตอะลงบนโต๊ะ "อาจารย์สั่งการบ้านวิชาอาคมป้องกันตัวตั้งสามบทแหน่ะ แถมหัวข้อรายงานยังเกี่ยวกับ 'การสลายตัวของมานาผิดปกติ' อีกต่างหาก เธอเข้าใจเรื่องนี้หรือยัง ฉันอ่านทีไรแล้วมึนหัวทุกที" "อ๋อ เรื่องนั้นเหรอคะ..." ลูเซียน่าแย้มยิ้มบางๆ ดวงตาสีมรกตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย "จริงๆ มันก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรหรอกค่ะ มิอา... เคล็ดลับมันอยู่ตรงที่ เราไม่ต้องไปฝืนต้านทานกระแสพลังที่ไหลเข้ามา แต่แค่ 'ไหลไปตามวิถี' ของมัน แล้วค่อยๆ ปรับแก้ความถี่ของคลื่นมานาทีละน้อย... เหมือนกับการที่เราพายเรือทวนน้ำ ถ้าเราใช้แรงเข้าสู้ เรือก็จะพัง แต่ถ้าเราใช้หางเสือเบี่ยงทิศทางเพียงนิดเดียว กระแสน้ำนั่นแหละค่ะที่จะพาเราไปถึง เป้าหมายได้เร็วขึ้น" มิอาอ้าปากค้างเล็กน้อย พลางกะพริบตาปริบๆ "เธอบรรยายซะเห็นภาพเลย... บางทีเธอก็น่ากลัวนะ ลูซ บางทีฉันก็คิดว่าเธอรู้เรื่องพวกนี้ดีเกินกว่าเด็กปีหนึ่งทั่วไปเสียอีก" ลูเซียน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับก้มลงเปิดสมุดบันทึกหน้าเปล่า แล้วเริ่มจรดปากกาขนนกเขียนตัวอักษรเวทมนตร์ลงไปอย่างรวดเร็ว ลายมือของเธอเป็นระเบียบและงดงามราวกับงานศิลปะ ขณะที่ในใจกำลังคำนวณสูตรโครงสร้างเวทมนตร์บทใหม่ที่เพิ่งได้รับมาจากระบบ แม้ชื่อของเธอจะไม่เคยถูกจารึกไว้บนแผ่นทองคำแห่งเกียรติยศของสถาบัน... แม้เบื้องหน้าเธอจะเป็นเพียงแค่นักเรียนทุนตัวเล็กๆ ที่นั่งแถวหลังสุดของห้องเรียนเวทมนตร์ขั้นต้น... แต่ทว่า ในเงาดำมืดเบื้องหลังหอคอยต้องห้าม เหล่าอาจารย์ระดับสูงต่างตระหนักดีแล้วว่า— *กระดานหมากรุกของสถาบันแห่งนี้ ได้เปลี่ยนผู้เล่นไปตลอดกาลแล้ว* ในขณะที่ลูเซียน่ากำลังจะปิดสมุดบันทึกเพื่อเตรียมตัวเลิกเรียน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่แหลมสูงและกระชั้นชิดผิดปกติ หน้าจอสีฟ้าครามเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน กะพริบเตือนรัวเร็วราวกับสัญญาณชีพที่กำลังจะดับลง [⚠️ คำเตือนด่วนระดับวิกฤต: ตรวจพบการบุกรุกจากคลื่นมานาภายนอกระบบสถาบัน] [เป้าหมายการเจาะ: เขตหอคอยต้องห้ามชั้นที่สิบสาม - ห้องผนึกผนังกาลเวลา] [รหัสระบุตัวตนผู้บุกรุก: ...ไม่สามารถระบุได้... พลังงานเทียบเท่าภัยพิบัติระดับจักรวาล... กำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดปัจจุบันของคุณ... *ในอีก 10... 9...*] ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับลูเซียน่านะคะ!