การยกระดับของระบบ

เศษเสี้ยวผลึกเวทมนตร์สีครามส่องแสงกะพริบสะท้อนกับหยดเหงื่อบนหน้าผากเนียน ลูเซียน่ากุมด้ามไม้เท้าคريสตัลแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เสียงคำรามต่ำทุ้มราวกับเสียงสะท้อนจากใต้พิภพยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าอุปสรรคตรงหน้าจะถูกทำลายลงด้วยไหวพริบและเวทมนตร์สี่ธาตุที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวไปเมื่อครู่ แต่ความกดดันในหอคอยต้องห้ามชั้นที่เจ็ดแห่งนี้กลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย "เจ้ายังคงดึงดันที่จะใช้มานาเกินขีดจำกัดของร่างกายตนเองอยู่อีกหรือ ลูเซีย" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความกังวลเจือความดุเล็กน้อยดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง มาสเตอร์เซเลสเทียก้าวเท้าออกมาจากเงาสลักของเสาหินอัคนีโบราณ อาภรณ์สีดำสนิทของอาจารย์สาวลึกลับพลิ้วไหวตามกระแสมานาที่ปั่นป่วนรอบตัว ดวงตาสีเพลิงคู่สวยกวาดมองสภาพสะบักสะบอมของเด็กสาวอัจฉริยะด้วยความพินิจพิจารณา ก่อนที่เรียวปากบางเฉียบจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะตำหนิแต่ก็อดชื่นชมไม่ได้ในคราวเดียวกัน ลูเซียน่าหอบหายใจถี่กระชั้น เธอใช้มือข้างหนึ่งปัดปอยผมสีน้ำเงินเข้มที่ชื้นเหงื่อออกจากใบหน้า ดวงตากลมโตฉายแววระยิบระยับด้วยความดื้อรั้นตามประสาคน(ยัย)ตัวแสบที่มักจะหาเรื่องท้าทายขีดจำกัดของตัวเองอยู่เสมอ "ถ้าดิฉันไม่ลองผลักดันขีดจำกัดของตัวเองในสถานการณ์แบบนี้ เราคงไม่มีทางรู้หรอกค่ะว่าระบบอัจฉริยะที่ติดตั้งอยู่ในจิตวิญญาณของดิฉันจะตอบสนองอย่างไรเมื่อเผชิญหน้ากับมานาที่หนาแน่นระดับนี้" ลูเซียน่าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบาๆ แม้ลมหายใจจะยังไม่ค่อยสม่ำเสมอนัก "อีกอย่าง... อาจารย์ก็รู้นี่คะว่าดิฉันเกลียดการอยู่เฉยๆ มากกว่าการต้องมานั่งแก้ปริศนาพวกนี้เสียอีก" เซเลสเทียถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ นางส่ายหน้าอย่างจนใจกับความหัวรั้นของลูกศิษย์คนโปรด ก่อนจะปรายตามองไปยังหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศตรงหน้าของเด็กสาว หน้าต่างซึ่งบรรจุข้อมูล โค้ดเวทมนตร์ และสถานะที่มนุษย์ธรรมดายากจะจินตนาการถึง ณ ขณะนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็พลันเงียบสงัดลงอย่างฉับพลัน เสียงหึ่งๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของลูเซียน่า น้ำเสียงสังเคราะห์ที่ราบเรียบแต่ทรงพลังซึ่งปกติจะคอยรายงานสถานะต่างๆ ดังขึ้นถี่รัวกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการดูดซับพลังมานาบริสุทธิ์จากหอคอยต้องห้ามเกินอัตรา 300%]* *[ระบบวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ภายใน: เกิดการเปลี่ยนแปลงทางโครงสร้างระดับรากฐาน]* *[คำเตือน: กระบวนการวิวัฒนาการกำลังเริ่มต้นขึ้น ไม่สามารถยกเลิกได้]* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ลูเซียน่าก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือเรียวบางรีบยกขึ้นแตะขมับขณะที่คลื่นความร้อนแผ่วเบาแผ่ซ่านไปทั่วสมอง ราวกับมีกระแสข้อมูลจำนวนมหาสมุทรถูกอัดฉีดเข้ามาในความทรงจำแบบเรียลไทม์ "ลูเซีย เกิดอะไรขึ้น?" เซเลสเทียสังเกตเห็นความผิดปกติที่ฉายชัดบนใบหน้าของเด็กสาว นางก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับยกมือขึ้นเตรียมร่ายเวทป้องกันทันที มานาในรัศมีรอบตัวปั่นป่วนจนเกิดเป็นประจุไฟฟ้าสีม่วงอ่อนล้อมรอบตัวอาจารย์และลูกศิษย์ "ระบบ... ระบบกำลังอัปเดตค่ะอาจารย์" ลูเซียน่าพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น เธอกัดริมฝีปากแน่นในขณะที่ตัวเลขเปอร์เซ็นต์บนหน้าต่างโปร่งแสงพุ่งทะยานจาก 75% ไปสู่ 90% อย่างรวดเร็วราวกับติดจรวด "มันไม่ใช่แค่การซ่อมแซมหรือเพิ่มประสิทธิภาพธรรมดา... แต่มันคือการยกระดับครั้งใหญ่" *50%... 70%... 85%... 99%...* *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนครั้งสุดท้ายดังขึ้นก้องกังวานในจิตสำนึก ตามมาด้วยแสงสีทองอร่ามที่สว่างวาบจนกลืนกินทัศนียภาพรอบด้านของหอคอยต้องห้ามชั้นที่เจ็ดไปชั่วขณะ ลูเซียน่ารู้สึกราวกับว่าวิญญาณของตนเองถูกดึงดูดให้ลอยขึ้นสู่ที่สูง แล้วจึงถูกตบกลับเข้าสู่ร่างด้วยความรู้สึกที่โปร่ง [ระบบอัจฉริยะอัปเกรดสำเร็จ: เข้าสู่ เวอร์ชัน 2.0 (Nexus Core)] ข้อความตัวอักษรสีทองอร่ามปรากฏขึ้นเด่นชัดบนหน้าจอโฮโลแกรมที่ขยายขนาดกว้างขึ้นกว่าเดิมถึงสามเท่า ความละเอียดของภาพคมชัดระดับที่สามารถมองเห็นละอองมานาในอากาศที่ลอยวนเวียนอยู่รอบตัวได้อย่างชัดเจนด้วยตาเปล่า ลูเซียน่ากะพริบตาปริบๆ สมองอันปราดเปรื่องของเธอกำลังประมวลผลฟังก์ชันใหม่ๆ ที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวสมองอย่างเป็นระบบ เซเลสเทียหรี่ตามองหน้าจอที่เปลี่ยนเป็นสีทองคำขาว นางสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากเวทมนตร์โบราณที่แผ่ออกมาจากตัวของลูเซียน่า "ไม่ใช่แค่ระบบธรรมดา... มานาในตัวเจ้าเชื่อมโยงกับโครงสร้างหลักของหอคอยนี้แล้ว ลูเซีย เจ้ามองเห็นอะไร?" ลูเซียน่ายังไม่ทันได้ตอบคำถาม ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตะลึงเมื่อหน้าต่างระบบแสดงผลฟังก์ชันใหม่ล่าสุดที่เพิ่งปลดล็อกออกมาสดๆ ร้อนๆ *[ฟังก์ชันใหม่ปลดล็อก: แผนที่สามมิติของหอคอยต้องห้ามทั้งหมด (Total Architectural & Mana Mapping)]* ทันทีที่ความคิดของเด็กสาวสั่งการ หน้าต่างโฮโลแกรมก็ยุบตัวลงกลายเป็นลูกโลกจำลองสามมิติขนาดจิ๋วที่หมุนวนอยู่บนฝ่ามือของเธอ ภาพจำลองของหอคอยต้องห้ามตั้งแต่ชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุด ไปจนถึงยอดแหลมสูงสุดที่ปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆเวทมนตร์ปรากฏขึ้นอย่างละเอียดลออ ทุกซอกทุกมุม ทุกทางลับ กลไกเฟืองโบราณ และแม้กระทั่งตำแหน่งของสิ่งมีชีวิตหรือวัตถุเวทมนตร์ที่ซ่อนอยู่ ถูกเรนเดอร์ออกมาเป็นเส้นแสงสามมิติสีฟ้าครามและสีแดงชาดอย่างแม่นยำ "นี่มัน..." ลูเซียน่าพึมพำออกมาด้วยความทึ่ง ความจำที่เป็นเลิศของเธอเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติในการจับคู่ข้อมูลแผนที่ใหม่นี้เข้ากับตำราโบราณที่เธอเคยแอบอ่านในห้องสมุดต้องห้าม "ไม่ใช่แค่แผนผังอาคารธรรมดานะคะอาจารย์ แต่มันคือแผนผังการไหลเวียนของมานาทั่วทั้งสถาบัน... เรามองเห็นจุดอ่อนของค่ายกลป้องกันทั้งหมดในหอคอยนี้แล้ว!" เซเลสเทียโน้มตัวเข้ามาใกล้เพื่อมองภาพจำลองบนฝ่ามือของเด็กสาว ดวงตาสีเพลิงคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด แม้แต่คนระดับอาจารย์ผู้กุมความลับของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้มานานหลายปี ก็ยังไม่เคยเข้าถึงแผนผังที่ละเอียดและสมบูรณ์แบบขนาดนี้มาก่อน "เจ้าเด็กแสบ..." เซเลสเทียพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เจือรอยยิ้มจางๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน "เจ้าเพิ่งจะไขกุญแจดอกสำคัญที่สุดที่ถูกซ่อนไว้มานานนับร้อยปีด้วยตัวคนเดียว... รู้ตัวบ้างไหมว่าเจ้าเพิ่งทำอะไรลงไป?" "ดิฉันแค่ทำตามสัญชาตญาณของนักไขปริศนาค่ะอาจารย์" ลูเซียน่ายิ้มกริ่ม แววตาซุกซนเป็นประกายขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเธอกวาดนิ้วเรียวผ่านอากาศเพื่อซูมดูรายละเอียดของชั้นที่สิบสาม ชั้นที่ถูกปิดตายและไม่มีใครเคยเหยียบย่างเข้าไปนานนับศตวรรษ "และดูเหมือนว่า... แผนที่สามมิตินี้จะไม่ได้แสดงแค่โครงสร้างตึกนะคะ" นิ้วเรียวหยุดชะงักลงที่จุดสีแดงเข้มดวงหนึ่งที่กำลังกะพริบช้าๆ อยู่ลึกลงไปใต้รากฐานของหอคอย ชั้นที่สิบสามที่ควรจะว่างเปล่าและถูกผนึกไว้ด้วยเวทมนตร์โบราณ กลับมีสัญญาณชีพจรพลังงานบางอย่างกำลังเต้นตุบๆ ราวกับหัวใจที่เพิ่งฟื้นคืนชีพจากการหลับใหลอันยาวนาน *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับมหันตภัย (Anomaly Class-EX) กำลังตอบสนองต่อการอัปเกรดเวอร์ชัน 2.0]* *[เป้าหมาย: กำลังตื่นจากการจำศีล...]* รอยยิ้มบนใบหน้าของลูเซียน่าแข็งค้างไปชั่วขณะ เสียงแจ้งเตือนของระบบเปลี่ยนจากโทนสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉานที่กะพริบเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเป็นไอสีขาวจากลมหายใจ และก่อนที่เธอจะได้กล่าวเตือนมาสเตอร์เซเลสเทีย พื้นหินใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนทั้งคู่ต้องทรงตัวแทบไม่ไหว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับลูเซียน่านะคะ!