ศิลาแห่งพันธสัญญา

"อย่าแม้แต่จะแตะต้องมัน ลูเซียน่า!" น้ำเสียงเรียบเย็นของมาสเตอร์เซเลสเทียกระชากสติของข้าให้กลับคืนสู่ความจริง ท่ามกลางความเงียบงันในโถงใต้ดินชั้นลึกสุดของหอคอยต้องห้าม กลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณที่หม่นไหม้ราวกับซากศพโชยแตะจมูก ข้าหยุดนิ้วที่กำลังจะสัมผัสกับผิวหินสีดำสนิทตรงหน้าเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ลูเซียน่ากลืนน้ำลายลงคอ ความรู้สึกกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจาก 'ศิลาแห่งพันธสัญญา' ก้อนนั้น มันไม่ใช่แค่หินเวทมนตร์ธรรมดา แต่มันมีจังหวะการเต้น... จังหวะที่สอดประสานกับชีพจรของนักเรียนหลายคนที่หายตัวไปอย่างปริศนา "มันคือเครื่องสังเวยใช่ไหมคะ มาสเตอร์?" ข้าถามโดยไม่หันกลับไปมอง ดวงตาของข้ายังคงจับจ้องอยู่ที่เส้นสายเวทมนตร์สีแดงฉานที่ไหลเวียนอยู่ภายในศิลา ราวกับเส้นเลือดใหญ่ของสัตว์ร้ายที่กำลังหิวโหย มาสเตอร์เซเลสเทียก้าวเข้ามาใกล้ ความเย็นเยียบจากชุดคลุมสีครามของนางทำให้บรรยากาศรอบตัวข้าลดต่ำลงจนไอเย็นเกาะตามปลายผม "เธอฉลาดเกินไป ลูซ... ความอยากรู้อยากเห็นของเธออาจกลายเป็นดาบที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเองได้ทุกเมื่อ" "แต่หนูไม่อาจเพิกเฉยต่อจำนวนนักเรียนที่หายไปได้" ข้าก้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนจะเปิดใช้งานหน้าต่างระบบอัจฉริยะในดวงตาข้างซ้าย [แจ้งเตือน: ตรวจพบโครงสร้างเวทมนตร์ระดับต้องห้าม - 'ผนึกสูบวิญญาณนิรันดร์'] [สถานะ: กำลังดูดกลืนพลังชีวิตจากเป้าหมาย (ระดับการเชื่อมต่อ 68%)] [คำแนะนำจากระบบ: หากทำลายศิลานี้โดยไม่รู้วิธีการปลดล็อกที่ถูกต้อง เป้าหมายที่ถูกผนึกอยู่ภายในจะสลายหายไปพร้อมกัน] ข้ากัดริมฝีปากแน่น ไหวพริบของข้ากำลังหมุนวนอย่างรวดเร็ว ระบบไม่ได้เตือนเรื่องอันตรายต่อตัวข้า แต่มันเตือนเรื่องชีวิตของคนอื่น นั่นหมายความว่านี่คือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อทดสอบศีลธรรมของอัจฉริยะอย่างข้าโดยเฉพาะ "มาสเตอร์รู้เรื่องนี้มานานแล้วสินะคะ" ข้าหันไปเผชิญหน้ากับอาจารย์สาว ดวงตาของนางในยามนี้ดูว่างเปล่าและลึกลับเกินกว่าที่ข้าจะอ่านออก "ถ้ารู้แล้วอย่างไร? จะทำลายมัน หรือจะเดินจากไป?" เซเลสเทียถามเสียงเรียบ นางไม่ได้ปฏิเสธ แต่นางกำลังรอคอยคำตอบที่แสดงถึง 'คุณค่า' ของข้า ข้าหลับตาลง รวบรวมมานาสี่ธาตุในกายให้สมดุล ดิน ลม น้ำ ไฟ... หากจะทำลายการเชื่อมต่อนี้ ข้าต้องใช้การคำนวณที่แม่นยำยิ่งกว่าเข็มนาฬิกา ข้าต้องแทรกแซงวงจรเวทมนตร์นี้ด้วย 'การสลับขั้ว' ไม่ใช่การทำลายล้าง นิ้วเรียวของข้าตวัดกลางอากาศ เกิดเป็นตัวอักษรรูนสีทองพุ่งเข้าใส่ศิลา แรงปะทะทำให้เกิดเสียงดังเปรี้ยงราวกับสายฟ้าฟาด ศิลาแห่งพันธสัญญาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ส่งผลให้หอคอยทั้งหอคอยสั่นสะเทือนตามไปด้วย "เจ้าเด็กดื้อรั้น!" เซเลสเทียอุทาน แต่นางไม่ได้เข้าขัดขวาง กลับกางม่านพลังสีเงินปกป้องพวกเราไว้ ข้าไม่ได้ยินเสียงนางแล้ว โลกทั้งใบของข้าเหลือเพียงตัวเลขและสมการที่พุ่งผ่านหน้าต่างระบบ ข้ากำลังแกะรอยกระแสมานาที่ไหลเวียนเข้าสู่ศิลา ทุกครั้งที่ข้าดึงพลังงานย้อนกลับ ร่างกายของข้าก็รู้สึกราวกับถูกกระชากด้วยแรงมหาศาล ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกิน แต่สายตาของข้ายังคงจดจ้องที่จุดศูนย์กลางของศิลา เพียงเสี้ยววินาทีที่ข้าเห็นรอยร้าวบนศิลา... ข้าก็นึกถึงทฤษฎีที่มาสเตอร์เคยสอนไว้ในวิชาเวทมนตร์ประยุกต์บทที่ 12 *'จุดอ่อนของความสมบูรณ์แบบคือความว่างเปล่า'* "ถ้าความหิวโหยของศิลานี้เกิดจากความว่างเปล่า งั้นหนูก็จะเติมเต็มมันด้วยมานาของหนูเอง!" ข้าตัดสินใจปล่อยพลังธาตุทั้งสี่ออกไปพร้อมกัน ไม่ใช่เพื่อทำลาย แต่เพื่อ 'อัดฉีด' พลังงานเข้าไปจนล้นเกินกว่าที่มันจะรับไหว ทันใดนั้น แสงสว่างจ้าก็วาบขึ้นจนข้าต้องยกแขนขึ้นบังหน้า ทว่า ในวินาทีที่แสงจางลง ข้ากลับไม่ได้พบกับรอยแตกของศิลา แต่กลับพบว่าหินก้อนนั้นได้เปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นกุญแจโบราณลอยอยู่กลางอากาศ และที่น่าตกใจกว่านั้นคือ... หน้าต่างระบบของข้าได้แจ้งเตือนข้อความที่ทำให้หัวใจข้าหล่นวูบ [ภารกิจระดับ SSS: ผู้ทำลายพันธสัญญา - เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [คำเตือน: สิ่งที่ถูกกักขังอยู่ภายใน ไม่ใช่นักเรียน... แต่เป็น 'ร่างแยก' ของผู้บงการที่เฝ้ามองหอคอยนี้มานานนับร้อยปี] เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นมาจากความมืดหลังเสาหินข้างหลังข้า ไม่ใช่เสียงของมาสเตอร์เซเลสเทีย แต่มันเป็นเสียงการเดินที่ดูจงใจและเย่อหยิ่ง พร้อมกับกลิ่นอายเวทมนตร์ที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด... กลิ่นอายที่ข้าเคยเห็นในบันทึกต้องห้ามของสถาบันเมื่อสัปดาห์ก่อน "ขอบคุณที่ช่วยปลดปล่อยข้านะ แม่หนูอัจฉริยะ" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับความเย็นเยียบของคมมีดที่จ่ออยู่ที่ลำคอของข้าโดยที่ข้าไม่ทันได้ตั้งตัว... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับลูเซียน่าในตอนนี้นะคะ!